Pokrętne ludzkie historie

W nosie mam politykę i jej konteksty, ale ta piosenka, wydobyta z mroków mojej niepamięci przez koleżankę, jest wspaniała. Uniwersalna. Ciarki po plecach!

https://www.youtube.com/watch?v=LfchTDhl9J0&list=RDLfchTDhl9J0&start_radio=1

A poza tym? Dzień wolny, więc odpoczywam w sposób zupełnie niespektakularny.

Nie chce mi się iść po opał, więc na koszulę nocną nałożyłam szlafrok, na to bluzę z polarowego koca i wpełzłam pod koc na kanapie. Czytam taką oto rzecz - frapującą, przyznać muszę:

Nie mnie oceniać postawę ofiar. Sama kiedyś, na szczęście nie na taką skalę, przekonałam się kiedyś, jak silne potrafią być emocje i niezaspokojone potrzeby, a perfidia przestępców, o których się czyta i słyszy, wydaje się nie mieć granic. Ba! Zawsze powtarzam, że gdyby nie te głupie hamulce moralne, żyłby człowiek jak król.

Nieodmiennie jednak szokuje ludzkie łajdactwo i podatność na owo.

Swoją drogą, przypomniała mi się pewna znajomość.
Było to w czasach, gdy jeszcze uwierał mnie singielski (z odzysku) stan.
Zachciało mi się wtedy wypróbować portal randkowy Badoo. Bez większych oczekiwań, bardziej z ciekawości założyłam swój profil, wrzuciłam kilka zdjęć, wypełniłam parę rubryk typu wzrost, waga, zainteresowania i czekałam, co z tego wyniknie.
Ten wzrost waga, nawiasem mówiąc - jak na targowisku, ale machnęłam ręką.

Różni panowie się odzywali. Większość szła do odstrzału po pierwszej rozmowie, bo jak mnie pyta jeden z drugim, czy lubię rozmawiać na pikantne tematy, albo jaką bieliznę mam na sobie, to ja dziękuję, postoję ;)

Tu dygresja, bo wszak mam do nich skłonności: mało kto wykazuje na tyle inteligencji i wyczucia, by odróżnić pikantne od prostackiego, a temu od bielizny odpisałam, że noszę pantalony z nogawkami do ziemi i falbankami, takie po prababci i biedaczek zapomniał języka w gębie.

Trafiło się też dwóch na niezłym poziomie, ale okazało się, że w parze z pionem moralnym to nie szło: panowie szukali kobiety - po prostu do zdrady swoich żon.

Dość szybko dałam sobie spokój z "Badulcem", ale jedna ze znajomości przedłużyła się. Nie przerodziła się nawet w przyjaźń, raczej było to luźne i głównie telefoniczne koleżeństwo, trwało jednak dosyć długo. Wspominam je, bo dało mi dużo do myślenia o ludzkiej naturze i pokrętnych losach.

Historia jest smutna i chyba nawet tragiczna.

Zawsze byłam tą, która wysłucha, odniesie się, współczuje, a czasu miałam wtedy nadmiar i pusto było mi w domu.

Marek (zmieniam imię jak zawsze) napisał: "Ładne masz oczy, kiedy jesteś rozmarzona". Coś odpisałam, nawet nie pamiętam co...

Rozmawiało się dosyć normalnie, po ludzku, bez durnego seksualnego nagabywania. Marek był niesłychanym gadułą, w dodatku dość wylewnym. Potrafił z byle drobiazgu uczynić temat rozmowy, co akurat lubię. Gawędziło się swobodnie, choć kiedyś się zirytowałam, że nie daje mi dojść do słowa.

Dopiero gdy już bardziej się do siebie przyzwyczailiśmy, potrafił rzucić: "Seksu mi się chce, a tu nikogo do zabawy". Nie pamiętam już, czy mnie próbował sondować na ten temat, ale nauczona już odrobiny asertywności, stanowczo odparłam, że o seksie i sprawach intymnych z osobami postronnymi nie rozmawiam. Przyjął do wiadomości, nie nagabywał, ale o swoich osobistych sprawach aplał sporo.

Gość chorował na tzw. depresję dwubiegunową. Na przemian wpadał w czarną rozpacz albo euforię, gdy miał sto pomysłów na życie. Inna sprawa, że pozostawały w sferze pomysłów. Zdarzyło się, że rozpłakał mi się w telefon. Byłam cierpliwą słuchaczką, traktowałam go po prostu jak znajomego.

Nie oszukiwał mnie co do swojej życiowej sytuacji, a była paskudna. Będąc synem alkoholika, sama nie tykał trunków, ale za to stał się nałogowym hazardzistą. Narobił ogromnych długów, pieczę nad nim przejął kurator. Żona wzięła z nim rozwód. Zajęto jego pobory na poczet zadłużenia. Pięćdziesięcioletni mężczyzna musiał wynająć pokój u obcych ludzi, bo nie było go stać na mieszkanie. Jakoś sobie jednak radził, co przekonywało mnie, że w naszym kraju z głodu umrzeć nie tak łatwo. Miał stałą pracę i minimum na własne utrzymanie. Coś czasem tu i ówdzie dorobił. Mógłby żyć godnie nawet w tak ograniczonych warunkach.

Nałóg jednak był silniejszy. Nie chwalił się za wiele, ale być może częściej niż wiem, obstawiał drobne kwoty. Raz zadzwonił do mnie: "Marta, popłynąłem z kasą. Pożyczysz?". Wywarł na mnie sporą emocjonalną presję, ale na szczęście udało mi się nie ulec. Nie było to miłe!

Przyznał mi się kiedyś, że jeszcze przed rozwodem przyłożył własnej żonie nóż do gardła, domagając się pieniędzy.

Właściwie nie wiem dzisiaj, czemu z nim gadałam. Zawsze rozmowy były dla mnie wartością same w sobie. Do dziś to bardzo cenię, ale trochę się tu jednak zmieniłam. O tym jednak później.

Marek za moją podpowiedzią wykupił sobie starter do telefonu, a ponieważ wiecznie był "pod kreską", umówiliśmy się, że będzie dzwonił do mnie tylko, by zasygnalizować chęć rozmowy, a oddzwaniać będę jak, bo w obrębie sieci połączenia miałam darmowe. I gadaliśmy, gadaliśmy, a głównie on gadał.

Kiedyś była u mnie D., a może to ja u niej byłam. Zapoznałam ich przez telefon. D. jako atrakcyjna zewnętrznie kobieta nie uszła Markowemu bystremu oku (zdjęcia przecież były na Facebooku). Nawiązali kontakt.

Ona była wtedy bez pracy, na skromnych środkach utrzymania. Chciała wyrwać się z naszego miasteczka i różnych złych wspomnień. Okazało się, że on był w stanie "wkręcić" ją do swojej pracy. D. szybko podchwyciła propozycję, spakowała manatki, wynajęła komuś swoje tutejsze mieszkanie i wyprowadziła się... do niego!!!

Nie chciałam być plotkarą, więc wiadomości o Marku przekazywałam D. oszczędnie, ale wiedziała, że facet nie jest kryształowy. Jednak zaryzykowała. Pod tym względem zawsze była szalona.

Nawet sam Marek radził się mnie, czy mówić D. o swojej sytuacji i przeszłości. Uznaliśmy, że byłoby to słuszne i uczciwe. Powiedział więc, ale to mojej koleżanki nie zraziło.

A potem?

Potem ona dzwoniła, że Marek jest bardzo fajny, spontaniczny i pełen życia, że oboje kochają muzykę, taniec i są po szkole muzycznej. Czasami razem śpiewali mi w słuchawkę. Zaraz w dniu jej przyjazdu, zabrał ją do swoich rodziców. Ach, jak pięknie!... Koń by się uśmiał - myślę dzisiaj, a i wtedy czułam dystans do tych rewelacji.

Sielanka nie trwała długo. Kilka razy D. zadzwoniła do mnie z płaczem, ale było to już tak dawno, że nie pamiętam tych rozmów. Raz D. podebrał jej z torebki dowód osobisty w jakichś swoich niecnych, zapewne hazardowych celach. Ponieważ była akurat w naszym mieście, przebywała przez ten czas u mnie (jej mieszkanie było zajęte). Uznałam, że trzeba sprawę zgłosić na komisariacie. Poszłyśmy tam razem.
Koniec końców, załatwili to jakoś polubownie między sobą. D. zmieniła potem stancję, zamieszkała sama, ale kontakt wciąż utrzymywali. Miastem Marka była zauroczona, szybko nawiązała przyjaźnie, bo to ona akurat potrafi. Notabene ta szybkość ją gubi.

To nie koniec wyczynów Mareczka i szalonej D.

Mareczek, o czym jeszcze nie wspomniałam, nie krył przede mną swoich licznych romansów i przygód z kobietami. Sam powiedział: znajomości miałem setki, a kobiet w łóżku dziesiątki. D. zapewne też o tym wiedziała, może i ode mnie nawet, a już na pewno od niego, bo był gadułą nie z tej ziemi.

Dziś twierdzi, że z Markiem tylko mieszkali, ale pamiętam doskonale, gdy pisała, że się zakochała jak nastoletnia koza i że on jest kochany. Być może szczerze już tego nie pamięta.

Ad rem, do brzegu!

Niebawem nastąpił kolejny zwrot akcji. Koło D. kręcił się od dawna jej późniejszy, krótkotrwały mąż. Ona zdecydowała się z nim związać, rzuciła pracę załatwioną przez Marka i powróciła do stałego miejsca zamieszkania. Finał był szybki: ekspresowa wizyta w USC i pół roku póżniej ślub...

Marka to wyraźnie ubodło. Zadzwonił do mnie wściekły i oświadczył, że D. już po zadeklarowaniu związku z J., przespała się z nim (Markiem). Odgrażał się, że ją zniszczy, że zepsuje jej reputację, wykorzysta jej ciągoty do alkoholu (ja też uważam, że je ma, chociaż nie jest klasycznie czy klinicznie uzależniona). Posłuchałam, nie komentowałam, a koleżance tej rozmowy nie powtórzyłam.

Marek już więcej nigdy się do mnie po tej rozmowie nie odezwał. Nie wiem, czemu, ale nie żałuję wcale.
Z koleżanką jeszcze dosyć długo byli w kontakcie, dzwonił na towarzyskie pogawędki. Ona czasami relacjonowała mi, co u niego słychać, o jego kłopotach ze starymi rodzicami itp. Wreszcie dowiedziałam się, że Marek sam się przyznał do "historyjki" na jej temat i przeprosił.

Po jakimś czasie dowiedziałam się o próbie samobójczej Marka, a jeszcze później o skutecznym samobójstwie.

Smutna, tragiczna, żałosna historia.

***

Minęło parę lat. Jestem już gdzie indziej. Nie żyje Marek, żyje D., ale ja już jej nie chcę.

Pracowałam nad sobą intensywnie, czytałam, słuchałam wypowiedzi mądrych ludzi, specjalistów. Dwa razy wzięłam udział w terapii on-line prowadzonej przez Pati Garg, wspaniałą, kompetentną osobę. Ogromnie mnie to rozwinęło. Punktem zwrotnym, niezwykle mocną i ważną cezurą była dla mnie operacja ratująca życie. Nie chcę pozować na przebudzoną, oświeconą, nawróconą, jednakże po tych mocnych przejściach zyskałam nie mniej mocne poczucie, że moje życie jest moje, moje rację są moje. Mam prawo do wątpliwości, ale też mam prawo ufać sobie i swoim wyborom.
Marta sprzed operacji może byłaby mniej stanowcza wobec D. Marta po operacji zadaje sobie pytanie, dlaczego traciła czas na Markowe trucie.

Jestem empatyczna, cenię to u siebie, ale nawet empatia ma swoje granice. Czasami po prostu król jest nagi.

Nie dowierzałam swoim sądom, nie chciałam ich wydawać pochopnie, wiele tolerowałam, nawet widząc.

Dziś moje granice są mocniejsze. Mniejsze mam zaufanie do innych, ale większe do siebie. Mogę być otwarta na ludzi, ale w serdeczności D., w jej chęci natychmiastowego spoufalania się z innymi widzę coś niezdrowego. A kiedyś mnie to ujęło. Aczkolwiek i czegoś nauczyło, nie powiem. Mam dziś większą odwagę zrobić pierwszy krok do przyjaźni, znajomości. Tego się nauczyłam od niej.

Poza tym wcieliłam w życie wyczytane kiedyś u jakiejś psycholog: "Zacznij się bardziej sobą interesować na wszystkich płaszczyznach...". Zaczęłam i jak mamę kocham! pomaga to żyć w dobrym nastroju.

Życiowe doświadczenie, ot co.