sobota, 31 października 2026

Non mirari...

Pogoda chmurna, chociaż godzinę temu niebo wyglądało nieźle. Ledwo podniosłam się z łóżka, o rozkosznie nieprzyzwoitej porze (dość późno), odezwała się przez messenger w telefonie ciocia, siostra mojej mamy. Odłożyłyśmy rozmowę na później, gdy już się trochę pozbieram. Ciocia okazała przy tym rewelacyjne ironiczne poczucie humoru, w czym tak przypomniała mi mamę. Powiedziałam jej: "Poczucie humoru ...ówien!"

Obiecałam sobie też pamiętać dzisiaj o Zosi. Zosię poznałam już po zakończeniu mojej hospitalizacji, na oddziale dziennym, gdy jeszcze wpadałam do starych znajomych w odwiedziny. Siedziała w jadalni obok Bogusia, więc naturalnie nawiązałyśmy kontakt. Kolega podobno zachęcał ją do zainteresowania się mną ze względu na podobieństwo życiowej sytuacji, no i osobistą do mnie sympatię.
Dobry człowiek z tego kolegi, szkoda, że taki mało dostępny.

A do Zosi zadzwonię, gdy już ogarnę się ze sprawami domowymi. Jutro czeka ją pierwsze Święto Zmarłych z mężem... ,na cmentarzu. Zginął, z tego,co wiem, w dramatycznych okolicznościach, które nie, nie musiały, nie powinny nastąpić.

Synuś zapowiedział swój powrót w godzinach popołudniowo - wieczornych.

Nie spieszę się zatem. Ostawiam internet, biorę za to książkę w dłoń i pozwolę sobie poczytać z godzinę - chyba, że wcześniej zacznie mnie "nosić". Potem dom, obiad itd.

Odłożyłam na chwilę Szwaję, bo w bibliotece wpadł mi w ręce zbiór relacji o kobietach oszukanych przez internetowych kłamców, udających romanse i nie tylko. Wśród ofiar nie brak, o dziwo, kobiet obytych, inteligentnych, a jednak... Jest wśród nich Natalia Sikora, aktorka i piosenkarka. Sama podkreśla, że jest osobą nieufną, raczej introwertyczną, nadwrażliwą. Mimo to sprawcom (specjaliści twierdzą, że mogła to być działalność kilku osób) przestępstwa udało się wykorzystać jej fascynację Anthonym Hopkinsem.

Zdumiewające, ale życie wciąż mnie uczy: non mirari, nil indigrari, sed intellegere.

piątek, 30 października 2026

Moje zajawki

Przyszłam z pracy, zjadłam obiad i senna jestem. Nie mam pojęcia, dlaczego. Jakiś cukier podskoczył czy co? Relaksuję się pod kocem, pielęgnując swoje "zajawki". Jedna z nich to genealogia i poszukiwanie moich przodków - podróż w przeszłość.

Z ustaleniem pochodzenia dziadka po mieczu mam kłopot. Wiem tylko, że urodził się na terenie byłego ZSRR, grubo już ponad sto lat temu. Mój Tata był jego najmłodszym, późno urodzonym dzieckiem. Miał dużo starsze rodzeństwo. Niestety, jakoś nigdy go nie zapytałam, gdzie urodził się jego ojciec. Za to korzenie babci ustaliłam nieźle. Pochodziła z zasiedziałej na Wołyniu od pokoleń rodziny o częstym na tych terenach nazwisku. Jej rodzinna wieś była ostoją w czasie okrutnych wołyńskich wydarzeń, działał w niej silny ośrodek samoobrony i dlatego straty w ludziach spowodowanych działalnością UPA były tam stosunkowo niskie. Szperam i przeglądam nazwiska jej matki, babki, nawet prababki. Dotarłam do piątego pokolenia wstecz po kądzieli.

Przy okazji tych poszukiwań oczywiście nie umknął mi temat wołyńskich dramatów. Z ciekawości przejrzałam jedną ze stron, poczytałam wspomnienia, wysłuchałam nagrań. Czy potrzeba mi je komentować? W dywagacje polityczne i światopoglądowe także nie będę się wdawać. Kto mnie zna albo czyta dłużej blog, na pewno się domyśla mojego stanowiska.

Niestety, kontakt z dziadkami "od taty" miałam krótki i rzadki. Mieszkali daleko, niezbyt często się ich odwiedzało, a my, wnuki, byliśmy za młodzi, by serio zainteresować się opowieściami z dawnych lat. Nie śmiałam też nigdy dziadka wypytywać, świadoma, że mogą to być trudne sprawy.

czwartek, 29 października 2026

Pigwa, orzechy i potężny racuch

W drodze z pracy nazbierałam dzisiaj owoców pigwy, które spadły za ogrodzenie znajomej posesji. Właścicielka się wyprowadziła za miasto i owoce marnują się w trawie. Toć to grzech, a pigwa do herbaty nie ma sobie równych - niech się cytryna schowa! Ten aromat przypomina mi dawne, jeszcze młodzieńcze spotkania z przyjaciółką, u której zawsze piło się herbatę z pigwą. W dłuższej wolnej chwili zamierzam "zapolować" na orzechy włoskie, bo znam miejsca.

Krążą w internecie memy o "listopadzicy", jesiennej chandrze nierzadkiej o tej porze roku. I mnie się przydarzała, ale tym razem jakoś mnie omija. Odczuwam za to ogromny urok wieczorów w kręgu lampy nocnej, spacerowania w pochmurną pogodę, sycenia wzroku przygasającymi barwami jesieni. Spokojnie mi i niespieszno, a pomysłów na zajęcia mam tyle, że nie starczy życia. Choćby ten spacer na orzechy. Przydadzą się do jakiegoś wigilijnego wypieku czy pesto z makaronem. I zdrowo, i przyjemnie, i zaoszczędzi się na zakupach w warzywniaku.

W pracy, a raczej na rynku wydawniczym wysyp czytadeł z drugą wojną światową w tle. Mnie ten trend zniesmacza. Smarkule piszą o "dobrych" nazistach zakochanych w Żydówkach, o folksdojczu, który przystał do Niemców, by chronić swoich żydowskich krewnych. Ta ostatnia historia rozgrywa się w powieści "Frania" Zyty Różańskiej. Czytelniczki na Lubimyczytac.pl pieją ohy i ahy. Przyznam, że odrobinę mnie to zatrzymało i zaintrygowało, ale nie zmienia mojej dezaprobaty dla "romansów z drutami w tle".

Napisałam "smarkule", ponieważ autorki są często młodsze ode mnie, a ich pojęcie o wojnie bazuje chyba głównie na wyobrażeniach i fragmentarycznej wiedzy. Jak gdyby nie zdawały sobie sprawy z ogromu i wagi poruszanych tematów. Nie jestem w stanie tego zaakceptować. Płytkie to i bez grama szacunku. Bezczelne nawet.

Cóż jeszcze?

Potężny rachuch z piekarnika nie dopiekł się wczoraj, więc próbuję go uratować. Właśnie "dochodzi" w kuchni. Lubię w zimnej porze roku to kucharzenie, bo przydaje przytulności w domu i całkiem fizycznie go ogrzewa.

środa, 28 października 2026

Wieczorem, wieczorem

Kupiłam tę mikrofalę. Ekspedientka była na tyle miła, że pomimo obniżki cen (jak zwykle pod koniec miesiąca) wynegocjowała z szefem dodatkowe ustępstwo, skutkiem czego nabyłam sprzęt za sto złotych. Oby nie kryła się w tym pułapka! Sprawdziłyśmy w sklepie, że urządzenie pracuje. Muszę tylko przetłumaczyć sobie obcojęzyczne komendy wypisane na obudowie przy różnych przyciskach.
Kuchenka jest koloru białego, o niebo przyjemniejszego od poprzedniej stalowoszarej. Zawiera miskę przystosowaną od ogrzewania. Targałam to wszystko w rękach do domu, a leciutkie nie było. Nie wiem, czy powinnam dźwigać po mojej pamiętnej operacji, ciężar jednak był znośny, robiłam sobie też przystanki co kilka metrów. W połowie drogi spotkałam wracającą z miasta sąsiadkę, która pomogła mi w dźwiganiu. Serdecznie jej za to podziękowałam. Blisko już naszego podwórka napatoczył się mój sąsiad zza ściany. Co chłop, to chłop! Zawołałam entuzjastycznie: "Jasiu, kochanie ty moje!", a on nie czekając na wyjaśnienia, porwał kuchenkę jak piórko i zaniósł mi do samego domu. Za jakiś czas mogę się spodziewać prośby o pożyczkę finansową w dowód wdzięczności... No, dobra, na pięcdziesiat złotych się zgodzę za obietnicę szybkiego zwrotu. 

Dałam się też uwieść choinkowym ozdóbkom ze słomy za śmieszne pieniądze. Widzę już oczami duszy moje maleńkie wigilijne, ustrojone nimi drzewko.

W domu przewróciłam kuchnię do góry nogami w poszukiwaniu przejściówki do zagranicznej wtyczki. Znalazłam ją w piwnicy. Odgrzałam w nowej kuchence resztki gotowanych ziemniaków z lodówki i zjadłam jako "czekadełko" (podaje się takie w niektórych restauracjach, gdy goście czekają na zamówione danie). Mój zasadniczy posiłek piecze się właśnie w piekarniku. Zaplanowałam na dziś "potężnego racucha" z piekarnika, bo nie mam ochoty stać nad patelnią. To innowacja i eksperyment w mojej kuchni. Ciasto wymieszałam z frużeliną owocową własnej roboty, co praktykuję często. Piekarnik przy okazji ogrzeje mi trochę mieszkanie.

A potem zmywanie, układanie, pobieżne porządkowanie i książka. Wciąż jeszcze Szwaja, bo niespiesznie idzie mi ta lektura, chociaż lekka jest i przyjemna.

wtorek, 27 października 2026

Codziennostki luźne

Weszło mi już w zwyczaj, że po powrocie do domu i obiedzie otwieram swój "Gruby Zeszyt". Jak śpiewa Ola Kiełb, "Oto chwile tylko moje...".

Nie mam ciężkiej pracy - nie fizycznie. Po pracy pochodziłam sobie po mieście. Niby czysta rozrywka, a jednak potrzebuję odpocząć po całym dniu aktywności.

Dzisiaj mi w moim mieszkanku przyjemnie, bo wczoraj uporządkowałam w nim co nieco. Zdążyłam nawet rano pościelić kanape w salonie, który nocą staje się sypialnią, a rozmiary ma zupełnie niesalonowe. Na owej kanapie spoczywam teraz pod kocykiem, a na moich nogach zwinął się w kłębek Mruczuś.

Polazłam do szmateksu z mocnym postanowieniem, że jeśli nie będzie granatowej apaszki, niczego nie kupię. Prawie się udało! Stoczyłam ze sobą heroiczną walkę przymierzając uroczą czapkę - kaptur z obrzeżonym futerkiem otworem na twarz. W przeciwieństwie do większości takich kapturków, dobrze chroniła uszy i szyję. Nie lubię zbyt luźnych nakryć głowy, ma być mi w nich przede wszystkim ciepło. Przymierzyłam przed lustrem, pozachwycałam się i... odłożyłam po namyśle, z czym mogłabym go zestawiać. Jestem z siebie dumna, chociaż trochę mi żal.Była jeszcze fajna kominiarka, a ja kocham wszystko, co z daszkiem. Też zrezygnowałam i koniec końców stwierdziłam, że jeśli już, to znajdę może kiedyś podobne rzeczy w przecenie, wtedy mniej szkoda będzie grosza. Nie oparłam się za to letniemu kapeluszowi w stylu safari, ściąganego pod brodą za pomocą sznurka. Bardzo funkcjonalny i twarzowy, przyda się na moje eskapady w ciepłym sezonie. Na koniec wybrałam się na pocztę, ponieważ listonosz przyniósł mi wczoraj avizo, a obok poczty - kolejny sklep z używanymi meblami, sprzętem, naczyniami i ubraniami. I w dodatku pod koniec miesiąca za połowę ceny! Ubrania zignorowałam, ale nie kuchenkę mikrofalową. Sprzedawca zapewnił mnie, że jest sprawna, choć oczywiście do wtyczki potrzebna będzie przejściówka. Sklep pan już zamykał, ale obiecał mi, że zatrzyma mikrofalówkę dla mnie. Juto będzie moja za nieco ponad sto złotych.

Wprawdzie chyba dekadę temu kuchenką mikrofalową obdarował mnie Mateusz zupełnie za darmo, w dowód wdzięczności za liczne przysługi i pomoc w różnych sprawach. Niezbyt umiejętnie jednak się z nią obchodziłam, a i kuchenka jako sprzęt wcześniej używany mogła już być po prostu nadwerężona przez czas. Skutkiem tego pojawiła się na niej rdza, ciężko ją też doczyścić i trochę się już boję jej używać. Pora jej na godziwą emeryturę
Rozważając przydatność tego sprzętu, miałam sporo wątpliwości, znakomicie się kiedyś ludzie bez niego obywali. Jednak przyznać trzeba, że to wielka wygoda. Dawniej uznałam, że to świetne ułatwienie dla syna, który jako dziecko musiał sobie odgrzewać obiady. Dziś mi po prostu wygodnie wlać zupę do talerza, nie brudząc kolejnego garnka w celu pogrzania.

Mateusz odwiedził mnie wczorajszego wieczoru. Kupiłam ciastka z tej okazji, on też jakieś przyniósł i przy zielonej herbacie gawędziliśmy o swoich sprawach, radościach i troskach. Lubię tego człowieka tak po prostu i po ludzku. Całkiem fajnie jest gdy kobieta i mężczyzna po prostu się lubią bez wygórowanych i nie daj Boże, niesymetrycznych oczekiwań.
Trochę po tych pogaduchach jestem niewyspana, bo choć kolego wyszedł ode mnie o przyzwoitej porze (za kwadrans jedenasta 😊), wybiłam się ze snu i zasnęłam w okolicach pierwszej. Nic to!

W lodówce mam owocową frużelinę, którą muszę zutylizować, jeśli nie chcę zmarnować żywności. Planuję jednego potężnego racucha, najlepiej z piekarnika. Pogadam z AI, czy i jak pomysł da się zrealizować.

Muszę tylko pofatygować się po mleko do sąsiedniego sklepu. A tyłek na kanapie taaaki ciężki!


PS. O rany! Przeglądam ostatnie wpisy i widzę sporo stylistycznych potknięć i literówek, a lenistwo sprawia, że nie poprawiam na bieżąco. Dzisiejszy wpis nie jest wolny od błędów, ale wybaczcie, jednak jestem zmęczona, a jeszcze kilka zajeć przede mną.

poniedziałek, 26 października 2026

Oby nam się darzyło!

Nie wiem, jak to się dzieje: bajzel w domu generuje mi się sam! A tak marzę o miłym, nastrojowym mieszkanku, w którym widać, słychać i czuć było moją duszę. Wezmę się za niego, bo spodziewam się dzisiaj gościa, Mateusza, i nie chcę się wstydzić tego "chlewika". Najpierw jednak kawka i może nawet godzinka na spocznij".

Zjadłam obiad, już kolejny dzień ten sam, bo przesadziłam z ilością gotowania. Teraz zagnieździłam się na kanapie pod ciepłym przykryciem z parującą kawą i moim chromebookiem. Kubek na kawę własnoręcznie wykonany w ramach terapii zajęciowej na oddziale dziennym psychiatrycznym, niemiłosiernie krzywy i przez to niezwykły. Nasz terapeuta, pan C, wspaniały człowiek - orkiestra pomalował go i oszkliwił całkiem w moim guście, choć nie konsultowaliśmy się w tej sprawie. Naczynie miało być dla brata, jest nawet podpisane jego imieniem, ale jakoś żal mi się z nim rozstać.

Skoro mowa o rękodziele, spełniłam wczoraj swoje marzenie i wreszcie wzięłam udział w warsztatach motania magicznych laleczek - motanek. Odbywały się Mieście Wojewódzkim (z dużej litery będzie nawet zabawnie) w tak zwanej Warsztatowni, gdzie spotyka się też nasza Sekta.
Motanki już od dawna zachwycały mnie i fascynowały mnie na fotografiach. Natrafiłam na nie gdzieś w internecie. Są to laleczki sporządzane przez kobiety z ludu w dawnych czasach. Sporządzano je z różnych niepotrzebnych szmatek, wykorzystując np. znoszone ubrania, różne ścinki, skrawki i resztki. Nie  używało się przy tym ostrych narzędzi: igieł, nożyczek. Materiał na prawdziwą motankę się drze, a nie tnie, a już na pewno nie należy tego robić na lalce. Dopuszcza się cięcie przed przystąpieniem do "produkcji" i strojenia laleczki. Różne nitki, włóczki sznureczki do wiązania szmatek przerywaliśmy ogniem świecy lub ręcznie.
Motanki mają różne "specjalizacje". Istnieją tak zwane żadanice na szczęśliwy los, wielorączki na pomyślność i sprawność przy pracy, laleczki które dają potomstwo, a także nierozłączki czyli kukiełki kobiety i mężczyzny połączone rękami lub umocowane na wspólnym patyczku.

My motaliśmy wczoraj ziarnuszki na wszelką obfitość. Ziarnuszki, jak wskazuje nazwa, wypełnia się ziarnami kasz, różnymi nasionami. Można "wypychać" je też trawą i ziołami, włożyłam nawet kawałek suszonego muchomora, który według rozmaitych szeptuch ma jakieś swoje moce. Ziarnuszki są grube i pękate jak na specjalistki od obfitości i dostatku przystało.

Praca przy mojej parze: ubranej na ludowo "baby" i jej "chłopa" sprawiła mi niesłychaną przyjemność i radość. Naprawdę terapeutyczna to praca i chyba mam już kolejny pomysł na swoje długie i samotne wieczory.

Czyż samotność nie może być przyjemna? Czyż nie sprzyja zaopiekowaniu się sobą i zadbaniu o swój świat?

Oto mój chłop i baba:

Zapomniałam nadmienić, że wręczyłam moim lalkom po pieniążku w sakiewce, chociaż na zdjęciu jeszcze ich nie mają.




Niechaj się darzy w domostwie naszym!

sobota, 24 października 2026

O Sekcie i nie tylko

Nie chwal dnia przed zachodem słońca... no, ale wczorajsze przecież już zaszło 😆

Aczkolwiek blogowanie najlepiej smakuje niespieszne, to jednak zaglądam tu na moment, chociaż czekają różne zadania.

Dzień ładny, pranie można by zrobić i rozwiesić na - jak to się u nas mówi - polu. Uwielbiam ściągać ze sznura takie pachnące powietrzem i słońcem. Coś ugotować trza, coś pozamiatać... Poprosił też Mateusz o przyniesienie opału do jego mieszkania (z jego piwnicy), bo nie ma komu tego zrobić. Zatem spacerek pieszo lub rowerem na jego ulicę.

Mama powiedziała mi kiedyś prostą rzecz: "jeśli było można, to się ludziom pomagało", to było i jest w moim świecie naturalne. Nie kosztem siebie, nie po to, by coś komuś udowodnić, albo i sobie. Po prostu dobrze jest dawać sobie nawzajem wsparcie, to zwyczajnie cieszy i pomaga w życiu. Normalnie do kwadratu albo i sześcianu.

Więc się diabelnie ucieszyłam, gdy koleżanka wreszcie odważyła się namówić do ujawnienia na Facebooku swojej zbiórki pieniędzy. Brak mi czasem pewności i śmiałości, by bardziej zdecydowanie kogoś do czegoś namawiać a jednak czasami warto odważniej artykułować swoje sugestie. Sama nie lubię, gdy mi ktoś coś narzuca, więc starałam się być delikatna, a jednak wreszcie napisałam tej osobie, że moim zdaniem informacja na Fejsie "zrobiłaby dobrą robotę". Wczoraj trochę jej podpowiedziałam, co mogłaby napisać i X. posłuchała. Efekt - kilka datków w ciągu jednego wieczoru! Tak się cieszę, jakby to  dla mnie były te pieniądze.

Wczorajszy wieczór spędziłam w Sekcie (pozwolę sobie tak nazywać tę grupę dla skrótu myślowego - bez cudzysłowu i z wielkiej litery jak każdą inną nazwę). Połączyły się dwa "plemiona", bo istnieje w mieście grupa prowadzona przez inną koleżankę. X. gromadzi ludzi wokół ceremonii kakao. Jest to kakao inne niż kupujemy w sklepach spożywczych - gęste, zawiesiste, dosyć tłuste. Aksamitne i przepyszne. Rozgrzewa bajecznie ciało i duszę. Ludy pierwotne gdzieś w jakichś Amerykach używały go do swoich rytuałów. Myśmy też pili ceremonialnie, z uważnością na swoje doznania i odczucia.

Poczułam wczoraj niesłychane ciepło, radość ze wspólnego przebywania. Poczułam się niczym na , jakimś wigilijnym spotkaniu w wielkiej rodzinie. Wiem, że to wielkie słowa. Unikam wielkich słów i boję się ich, ale wczorajsze odczucie było bardzo autentyczne i głębokie. Było mi dobrze, czułam, że wszystko jest tak bardzo na swoim miejscu, że nie potrzebuję niczego więcej. Spotkanie opuściłam głęboko usatysfakcjonowana i spokojna takim pogodnym spokojem.

Kiełkuje we mnie myśl, by powołać takie plemię w moim mieście, ale brak mi śmiałości i boję się wyzwań logistycznych. Mieć jednak swoich ludzi tu, blisko, to byłoby COŚ. Może w końcu się odważę? Może komuś opowiem o moim marzeniu, a może anonimowo zasygnalizuję swój pomysł w facebookowej przestrzeni? A nuż ktoś podchwyci, odpowie.

Ta cała Sekta... nie bez powodu ją tak nazywam (bardzo niektórych rozbawiając). Bywa wśród nas górnolotnie, używa się specyficznego słownictwa, no i te ceremonie... Ja także miałam i zresztą mam do tego dystans. Jednak czasami potrzeba niecodziennych słów, by ponazywać to wszystko, co w nas mieszka gdzieś głęboko. Akceptuję tę górnolotność, choć osobiście poszukuję zwyczajności dla niezwykłości... Ale nawet teraz wpadam w nietypowe słownictwo, a to o czymś świadczy. Nie sztuka posługiwać się językiem prostoty i konkretów, mając do czynienia tylko z nimi. A Sekta skupia ludzi, którym to nie wystarcza. A ceremonie? Cóż... wszyscy mam potrzebę wyróżnienia pewnych momentów w życiu. Mamy przecież Wigilię, Wielkanoc, zbliżające się Zaduszki. Mamy potrzebę wypicia kawy w ładnej filiżance czy ubrania się w piękną sukienkę.

...Mam dzisiaj sporo przemyśleń, ale to już zostawiam na inny czas. Czas się ruszyć z kanapy.


czwartek, 22 października 2026

Samotność

Pisząc ostatni post, zgubiłam wątek braku towarzystwa. Chociaż właściwie nie wiem, czy warto go powielać, bo chyba już tu wybrzmiał (i to nieraz).

Inaczej dziś postrzegam samotność. Kiedyś bardziej, a nawet bardzo bolała. Dziś często wolę ją od byle jakiego towarzystwa. Od towarzystwa dla samego towarzystwa. Jeśli kontakt i wspólny czas mnie nie karmią - to po co? Bywam niektórymi ludźmi znudzona. Bywa, że wolę sama sobie zorganizować czas niż na siłę w czymś uczestniczyć.

Niestety, ubyło osób wokół mnie. Najbliższa przyjaciółka już prawie nie opuszcza domu z powodu choroby i niepełnosprawności, a w tym domu nie ma warunków do spotkań. Przyjaźnimy się teraz głównie "na telefon". Utrzymywanie relacji z D. straciło dla mnie sens, odkąd pokazała fałsz, tchórzostwo i nielojalność. Mateusz od kilku lat w Warszawie. A reszta dobrych znajomych daleko, albo/i zaabsorbowana swoim życiem.

Czy cierpię z tego powodu? O dziwo, nieszczególnie pomimo chwilowego dyskomfortu. Jestem w tym, na przykład, momencie jak... wiewiórka w swojej zacisznej dziupli, gdy na zewnątrz hula nieprzychylny wiatr.

Pustka

Wykrakałam ponurą, deszczową pogodę. Nie darmo byłam wczoraj taka "śnięta". Dziś podgryza mnie pustka i melancholia. Wypowiedziałam im jednak posłuszeństwo i nie poddaję się.
Czas już rozpocząć sezon grzewczy w mieszkaniu, ale dziś jeszcze mi się nie chce iść po opał rozpalać pieca. W ubraniu wlazłam pod kołdrę, aby poczytać wciąż jeszcze nieukończoną Szwaję. Może zaaplikuję sobie ciepłej herbatki z cynamonem, może jakąś muzykę włączę albo gadające radio przez internet.

Znowu dzisiaj po pracy podskoczyłam do szmateksu, bo wciąż rozglądam się za granatową chustką. Chustki nie znalazłam, nic mnie poza tym dzisiaj nie skusiło, za to zgubiłam kolczyk, prawdopodobnie zdejmując szal, by przymierzyć jakaś bezsensowną kapotę. Uznałam to za sygnał od opatrzności, by poważnie potraktować swoje obiecanki skończenia ze szmatałasami (nazywa je tak moja przyjaciółka). Tym razem nie chcę się już zarzekać, po prostu pochwalę się, jeśli wytrwam dłuższy czas w tej deyczji.

Pisałam już, że narasta we nie potrzeba i pragnienie ukierunkowania swojej aktywności na bardziej pożyteczne i wartościowe sprawy.

To buszowanie w ciuchach jest może podświadomą obroną przed poczuciem pustki, bo nie da się ukryć, że samotne życie bywa wyzwaniem. A jednak warto się skonfrontować z tymi emocjami, by zbliżyć się do samej siebie, odnaleźć to, co naprawdę dla mnie. Poprzymierzać się, popróbować,S czegoś, na co nie mogłam dotychczas lub nie chciałam dać sobie przestrzeni. Pustka to ogromny potencjał, pod warunkiem właśnie, że nie wypełniamy jej byle czym.


P.S. W bibliotece policjanci wygłosili dzisiaj krótki wykład o zasadach bezpiecznego ruchu na drodze. Był też krótki instruktaż udzielania pierwszej pomocy z zachętą do przećwiczenia na ochotnika masażu serca na fantomie. Zgłosiłam się. Łokci w czasie masażu się nie ugina, w pracę wkłada się niemal ciężar ciała i o zgrozo, nieraz w czasie ratowania życia żebra delikwenta łamią się jak zapałki. Nie należy się na to oglądać, bo ceną jest życie. Brrrr!

środa, 21 października 2026

Banalnostki i drobnostki codzienne

Telewizji nie mam, toteż często nie wiem, co się dzieje w świecie oraz jaka zapowiada się pogoda. Czuję jednak, że ta ostatnia chyba ulegnie zmianie. Dopada mnie senność i zmęczenie. Już do pracy przyszłam w nie najlepszej kondycji, ale dzień był dzisiaj ulgowy.

Rano odbyłam wizytę u psychologa. Stwierdziłyśmy obie, że właściwie nie mamy teraz nad czym pracować. Jestem w dobrej formie, nie dokucza mi przewlekłe zmęczenie, a z doraźnym sobie radzę. Mój nastrój raczej stabilny ze zdecydowaną przewagą dobrego. Zrezygnowałam z kolejnego terminu, stwierdzając wespół z psycholożką, że w razie potrzeby zawsze mogę wrócić, a kolejki do psychologów nie dłużą się jak do psychoterapeutów - tutaj można i półtora roku poczekać. Wiem o tym ostatnim od "towarzyszy niedoli" z oddziału dziennego. Ja wskazania do terapii nie otrzymałam, a jedynie "kontynuowanie wsparcia", doraźne koło ratunkowe.

W pracy odbyło się dzisiaj nudne zebranie związku zawodowego. Dużo wysiłku mnie kosztowało skupienie uwagi i zrozumienie, co kto mówi. W pomieszczeniu był pogłos, koleżanki głosy mają albo za wysokie, albo za ciche. Umęczyłam się. Potem trochę, przyznaję, "robiłam bokami" swoją robotę, aż wreszcie ku mojej uldze nastała piętnasta.

Po pracy miałam posprzątać u Mateusza, bo nie dopisała jego pracownica. Dostałam jednak sms, że dziewczynę "ruszyło sumienie", w związku z czym moja pomoc nie jest już potrzebna. Przeszłam się zatem troszkę po mieście i wróciłam do domu. Odpoczywam teraz, a za chwilę odgrzeję sobie obiadokolację. Potem albo książka albo jakieś drobne krzątanko po domu.

wtorek, 20 października 2026

Biesy, czady, zakapiorzy

Jakoś nie przemawia do mnie mit bieszczadzkiego zakapiora ani cała ta mitologia tego zakątka kraju. Odnoszę wrażenie, że wykreowano ją na konkretne zapotrzebowanie, zromantyzowano sprawy trywialne w gruncie rzeczy i pospolite.
Właśnie poczytałam trochę na ten temat: w wyludnione po wojnie Bieszczady ściągali chętnie ludzie z prawem na bakier, życiowi rozbitkowie. Niektórzy owszem, z zacięciem artystycznym.
Bieszczadzki zakapior wydaje mi się tworem dosyć sztucznym, "podjaranym" własnym mitem i wizerunkiem, świadomą stylizacją.

Dziś uczestniczyłam w spotkaniu autorskim z takim jednym bieszczadnikiem z wyboru. Józef Bilski to poeta, animator kultury i historyk. Bierze aktywny udział w lokalnych wydarzeniach kulturalnych zarówno w Bieszczadach, jak i na rodzinnej lubelszczyźnie. Poczytałam trochę jego wierszy i muszę przyznać, że jest to poezja na poziomie. Natomiast to, co opowiadał o biesach, czadach i zakapiorach, mojego entuzjazmu nigdy nie wzbudzało, bo odczuwam w tym coś sztucznego, stworzonego na siłę... i, jak się zdaje, mocno się nie mylę.

Z całym szacunkiem do piękna i atmosfery tych gór.

Na spotkanie dotarłam mocno spóźniona z niemalże zakapiorskiego powodu.
Zmierzałam właśnie do celu, czasu miałam jeszcze pod dostatkiem, gdy na chodniku zobaczyłam dwie, starsze kobiety nad leżącym starszym mężczyzną. Nie ulegało wątpliwości, że facet jest pijany, co potwierdzała butelka z winem leżąca obok. Zapytałam, czy wezwano pogotowie, panie zaprzeczyły, więc nie namyślając się wiele, wykonałam stosowny telefon. Kobiety próbowały mnie powstrzymać, ale nie posłuchałam. Jedna zaoponowała, że lepiej wezwać policję niż pogotowie. "Jak pani taka mądra, to niech pani dzwoni" - czasami chyba bywam zbyt pyskata. Babki się oddaliły, a ja zostałam, by poczekać na wezwaną pomoc. Czekałam i czekałam. W końcu zirytowana zadzwoniłam jeszcze raz i ponagliłam, co chyba poskutkowało. W tym czasie mijali nas ludzie, spoglądali z zaciekawieniem,  niektórzy pytali, co się stało, ze dwie zapytały, czy pomóc, więc odpowiedziałam, że pogotowie już wezwane.

Wreszcie przybyła policja. Mocno już spóźniona na spotkanie z bieszczadnikiem, zapytałam, czy będę jeszcze potrzebna, a gdy usłyszałam, że nie, pożegnałam się i pogoniłam na wieczór autorski.

poniedziałek, 19 października 2026

Codziennostki, przyjemnostki i radostki

Ku pewnemu mojemu zdziwieniu odnajduję sporo przyjemności w tym moim samotnym przebywaniu w domu. Jak to napisała kiedyś Joanna Sałyga - Chustka, wydeptuję swoje ścieżki, rytuały i zwyczaje tylko moje. Wolny czas wypełniam niespiesznym gotowaniem, organizowaniemprzestrzeni wokół siebie, czytaniem książek i blogiem. I dobrze mi z tym naprawdę.
Staram się nie zaniedbywać przyrządzania posiłków, choć będąc sama, mogłabym sobie na to pozwolić. Wdrażam kulinarno - ekonomiczne sztuczki rodem z blogu Oszczednie. Staram się nie przesiadywać za dużo na Facebooku i mam nadzieję, że ze szmateksami w końcu też uda mi się przyhamować. W garderobie dawno już nie cierpię niedostatku... Ale zimowych szarawarów to jeszcze nie miałam nigdy, a dziś się trafiły za trzy złote. Ciągnie mnie do takich niesztampowych strojów - jacyś hipisi, jakieś New Age, etno... Na wszystko jedno wzięłam te "hajdawery", a czy na pewno będę je nosić, to się okaże. I jeszcze przefajną czapkę z granatowego weluru.

Teraz po tym łazikowaniu muszę trochę odpocząć. Zjadłam ostatki krupniku i trzeba coś zmajstrować na jutro. Mam kawał pieczeni z indyka, machnę do niej jakiś sos z tych pieczonych warzyw, co ich zapas mam w zamrażarce. I wreszcie surówka z czerwonej papryki podarowanej przez znajomą. Paprykę utrę na tarce z marchewką i jabłkiem według receptury z AI. Obiorę też górę ziemniaków i z nadwyżki będą w tym tygodniu kopytka.

Ot, i leci tak dzień za dniem. Lubię tę codzienność z odrobiną własnej inwencji i strategii.

niedziela, 18 października 2026

Lekcja.

Kiedyś wyczytałam coś w tym stylu: "Chcesz sobie spieprzyć życie? Miej oczekiwania". Dokładnie nie pamiętam, jak to brzmiało, ale coś koło tego.

Wymyśliłam sobie, że będę supermamusią i wyposażę syneczka w wałówkę na te jego studia. Wieczorem zrobiłam zaczyn na buły (bo nie bułki), zamarynowałam kawal mięsa, a dziś rano uruchomiłam piekarnik.

I co? I pstro! I figa z makiem.

W połowie pieczenia nastąpiła awaria, piekarnik odmówił posłuszeństwa, a dziecko bardzo szybko oświadczyło, że już wychodzi na pociąg, bo musi dokończyć jakąś ważną prezentację na zajęcia. Trudno. Nie dostał biedak ani pieczeni, ani pieczywa, a tylko mocny uścisk od tej, co go na świat wydała.

Dobrze, że chociaż bułek nie zdążyłam wstawić, bo byłyby do wyrzucenia. Mięso uratuję.

Kolejna lekcja odpuszczania.


sobota, 17 października 2026

Synuś przyjechał!

Sobota. Synuś przyjechał. O, radości!
Nakarmiłam chłopaka obiadem, który blogerka Oszczędnie określiłaby jako kuchenny detoks. Polega on na czyszczeniu szafek i lodówki z różnych resztek i niewykorzystanych produktów. Miałam trzy omdlałe, ale zupełnie jeszcze jadalne pomidory, sporo ugotowanej kaszy jęczmiennej i ścinki wędlin, które kupuję czasami, bo niedrogie a nadają się do wielu dań. Podałam kaszę ze ścinkami w sosie pomidorowym, posypałam startą mozzarellą. Danie okazało się nadspodziewanie smaczne. Syn, który nie przepada za kaszami, nie marudził :) Ba! Obiad u mamusi...

Pogadaliśmy, co u kogo wydarzyło się w minionym tygodniu, syn podzielił się różnymi ciekawostkami wyszperanymi w internecie. Poopowiadał też o studiach, wykładach, ćwiczeniach, pokazał notatki z matematyki, z których figę zrozumiałam, ale kiwałam głową z aprobatą. Kocham te momenty, kiedy po prostu jest.

Miałam kosić działkę, ale pada, nie chce mi się. Po kawie wypitej z synkiem spoczęłam malowniczo na kanapie z zamiarem poczytania Szwai. Zachciało mi się jednak bloga. Ostatnio codziennie piszę.

W planach dzisiejszych jeszcze zmywanie naczyń, rozwieszenie prania i wyprawa do Lidla. Trzeba jakieś menu ustalić na nadchodzący tydzień.
Upiekę owoce i cztery foremki naraz pieczywa. Chyba tym razem nocne bułki Margarytki. W moim wykonaniu to raczej buły, bo po prostu włożę ciasto w keksówki. Nie będzie czekać całą noc w lodówce, połowę wypieku dostanie syn do uczelnianego miasta.

Obiadów nie umiem gotować dla jednej osoby i wychodzi mi za dużo. Trzeba wdrożyć wekowanie zup tudzież zamrażanie nadwyżek.

piątek, 16 października 2026

Upcykling

Zadzwoniła wczoraj do mnie teściowa mojej siostry. Sądziłam, że upomni się o pożyczoną kosiarkę do chwastów i traw, a okazało się, że dzwoni z propozycją i zaproszeniem. Robiła porządki w szafie i kilku rzeczy postanowiła się pozbyć, a wyrzucić szkoda. "Marta, może sobie coś weźmiesz?".

Przyszłam, wypiłam herbatki z sokiem, pogawędziłyśmy. Ubrań raczej  sama bym takich nie wybrała, poza tym pani X. należy do większych kobiet. Stwierdziłyśmy jednak, że jeśli mi się swetry, czapki i szale nie przydadzą, mogę posłać gdzieś dalej w świat albo choćby i wyrzucić.

Garderoba rzeczywiście za duża, ale niebrzydka, a ja w czasach braków nauczyłam się, że nawet nie całkiem udane ubranie można podrasować, podstylizować dodatkami, na nowo "ograć". I tym razem również się udało. W dzisiejszej modzie daje się zauważyć trend kreatywnego wykorzystywania tego, co na pierwszy rzut oka nie nadaje się do ubrania. Za dużą koszulę czy sweter można niedbale wetknąć za pasek spodni, wyrzucić na wierzch połę koszuli, przepasać w talii. Można kontrastowo łączyć elegancję z nonszalancją. Bardzo mi się podobają takie pełne fantazji zestawy. Pokombinowałam zatem z pomocą sztucznej inteligencji i mam kilka genialnych "outfitów" na przyszły tydzień.

Niedawno w naszej bibliotece odbyło się spotkanie z młodą pisarką. Ubrana byłą w białą elegancką koszulową bluzkę, buty na wysokich szpilkach i... dresowe spodnie koloru granatowego, z białymi lampasami i połyskiem. Nogawki w kostkach przewiązała jakimiś tasiemkami. Trzeba odwagi, by się tak ubrać, ale wyglądała wystrzałowo!

czwartek, 15 października 2026

We własnej norce.

Starzeję się czy co?

Zrezygnowałam z planowanego wyjazdu na warsztaty z japońskiego haftu. Odrobinę szkoda było mi odpuścić, ale przeważyło pragnienie ciszy i spokoju po wczorajszym dniu ze spotkaniem w grupie terapeutycznej. Nie lubię się spieszyć, a musiałabym dziś wpaść do domu po pracy, zjeść w pośpiechu obiad i czym prędzej gnać na autobus. Nie, nie mam dziś na to ochoty. Chcę zaszyć się w swojej prywatnej norce, odgrodzić się od świata zewnętrznego, a pobyć we własnym.

Warsztaty z haftu są powtarzane, wiec jeszcze się wybiorę.

Zjadłam przed chwilą gorący krupnik i odczuwam jego kojący wpływ nie tylko na ciało. Dusza też się po zupie rozgrzewa. Wlazłam pod koc, a teraz do wyboru: książka lub drzemka. Się zobaczy. I co dalej, też się zobaczy.

środa, 14 października 2026

Codziennostek nowa garść

Niektóre stany ciała i ducha czasami trudno odróżnić, a za to łatwo pomylić.
Za długo garbiłam się wczoraj przed laptopem przy stole. Dziś odczuwałam napięcie karku, a takie napięcie u mnie często sygnalizuje stres. Nauczyłam się zauważać takie odczucia  i dociekać przyczyny - i dziś odkrycie. Pomogłam sobie w pracy, wykonując ukryta w toalecie kilka asan jogi, a przede wszystkim psa z głową w dół. Ćwiczenia przyniosły autentyczną ulgę. Jednakże wybiłam się wczoraj ze snu - a dlaczego, zaraz napiszę - i jestem także niewyspana. Toteż pośpieszna notka na blogu i zmykam w objęcia Morfeusza. Może jeszcze Szwaja do poduszki.

Szukam sobie zajęć na te zbyt ciche i zbyt długie wieczory bez syna. Oglądam radzieckie kino (przedwczoraj "Los człowieka"), a wczoraj pisząc na Gemini o muzyce, natrafiłam na wzmiankę o pianinach cyfrowych. Temat mnie zaciekawił, się poszperałam w internecie i cóż wyszperałam? Darmową stronę do nauki gry na klawiszach, ćwiczenia ze znajomości dźwięków i nut. Kapitalna sprawa! Wciągnęło mnie do tego stopnia, że zasnęłam po północy. Dziś też poćwiczyłam, ale z rozsądku ograniczyłam sobie czas na to.
Marzenie o grze na jakimś instrumencie towarzyszyło mi od dziecka, lecz nikt z dorosłych nie potraktował tego poważnie. Dziś mnie samej wydaje się to fanaberią, ale koniec końców - fanaberii mieć nie wolno?! Czy komuś one szkodzą? I kto powiedział, że tylko wybitnie uzdolnieni mogą grać?

Wieczorową porą wzięłam udział w spotkaniu Bogusiowej grupy terapeutycznej. Boguś, niestety, zajęty był w tym czasie pracą zarobkową i nie mógł sobie na spotkanie pozwolić, ale podobno dobrze mnie tam zarekomentował (sam tak stwierdził). Było sympatycznie, wspieraliśmy dziś młodego chłopaka, którego czeka ważna zmiana w życiu i który bardzo się tego obawia.

Dostałam też wiadomość z PTTK, że planowana na najbliższą sobotę wycieczka została odwołana z powodu braku chętnych. Nie ma tego złego... Zostanie trochę grosza w kieszeni. Na jutro za to zapisałam się na warsztat z japońskiej techniki hafciarskiej zwanej sashiko w mieście wojewódzkim. Zaintrygowały mnie zdjecia tego haftu w przypadkowo znalezionym ogłoszeniu o zajęciach.

W niedzielę z kolei czeka mnie nauka robienia kolczyków z piór - również marzenie od dawna odkładane od dawna.

Oj, nie żałuję sobie w tym miesiącu!

wtorek, 13 października 2026

Prywatne innowacje

Przydarzył się i mnie błąd ortograficzny na blogu. Przed chwilą poprawiłam.

Poza tym postanowiłam wziąć się za siebie i uważniej przyjrzeć się swoim codziennym wydatkom. Dziś zapisałam pierwsze. Postanowiłam też nie iść na łatwiznę i unikać jedzenia w mieście oraz kupowania gotowych dań. Samotne popołudnia i wieczory są czasami trudne, dłużą się, więc sprzyjają kuchennej twórczości. Lubię gotować, mimo iż czasami ulegam lenistwu.

Szaleję ostatnio w szmateksach, że zgroza. Dziś wstąpiłam do jednego bez planu i znalazłam brązowe trapery (czarne już mam). Po namyśle wzięłam, bo porządne, skórzane i po obniżce ceny (22 zł., co to jest!). Lubię mieć możliwość wyboru. No, dobra.... jeszcze szerokaaaaśne  zwiewne spodnie na przyszłe lato. I już chyba naprawdę jestem "obkupiona", jeszcze tylko na granatową apaszkę wciąż poluję. Małą chcę, żeby dała się nosić zawiązana na nadgarstku albo dyndająca u szlufki spodni bądź spódnicy.
Lubię w garderobie fantazję, swobodę, wygodę. Jakiś urok ma ta cała biurowa elegancja, którą mogłabym realizować w pracy, ale to dobre na chwilę. Jeżeli zdarza mi się tak ubrać, natychmiast po powrocie do domu, zmieniam z ulgą ten rynsztunek na bardziej swobodny.

Będę się powolutku przymierzać do wyprzedawania rzeczy nietrafionych, bo i takie posiadam: za duży żakiet, ładne, lecz niewygodne buty, które tylko raz nałożyłam i już kilka lat leżą w piwnicy...
Skoro mowa o żakietach, założyłam dziś pierwszy raz taki jeden czarny, chyba wełniany, albo z domieszką wełny. Jaki cieplutki! Do tego dorzuciłam szal typu paszmina w intensywnym różu i pozwoliłam by mi dyndał przez ramię. Ot, mała rzecz, a cieszy.

Mam też w planach drugie podejście do wynajęcia garażu. Pierwsze się nie powiodło, bo znajomy spasował, na widok ciasnego przejścia do piwnicy, gdzie zamierzałam przenieść stary regał z garażu. Koniec końców poprosiłam brata o rozkręcenie mebla, po czym brat stwierdził, że nie warto go montować z powrotem, bo drewno mocno już wypaczone. Tak więc odpada przeprowadzka regału, ale za to potrzebuję go przewieść do PSZOK-u (Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych). Za pomoc oferuję pierwszy miesiąc wynajmu gratis.
Mógłby mi pomóc syn, ale jakoś ciągle były inne plany, a teraz nie ma go w domu. Zresztą syn nie ma możliwości wywiezienia mebla. Nie posiada ani samochodu, ani prawa jazdy jeszcze.

A jutro spotkanie grupy wsparcia, do której zaprosił mnie Boguś. Nie wiem, czy on tam jutro będzie, bo nie zawsze ma wolny czas, ale ja bez względu na to wezmę udział w spotkaniu, bo jestem go bardzo ciekawa. Jest płatne, ale przeżyję.

Synuś zadzwonił do mnie przed chwilą. Porozmawialiśmy, a potem przesłał mi zdjęcie jesiennego kota ; brązowe elementy umaszczenia idealnie współgrają z dywanem zżółkłych liści.
Oboje żywimy sympatię do kiciusiów. Były w naszym domu przez prawie całe syna życie.


poniedziałek, 12 października 2026

Poniedziałek

Dzisiaj zostałam w domu, poprosiłam o urlop moją kierowniczkę. Jakieś sensacje żołądkowe ganiały mnie w tę i z powrotem, wiadomo, dokąd, już ciemnym porankiem. Większość dnia przespałam i dopiero teraz zaczynam żyć, a zbliża się siedemnasta. Zjadłam kleik ryżowy z dodatkiem płatków owsianych. Smaczne to nie było, lecz byle tylko coś w żołądku mieć i podnieść nieco energię. Powolutku wraca mi chęć do aktywności.

Do nieobecności syna, jak widzę, muszę się za każdym razem przyzwyczajać na nowo. Dam sobie radę, bo to już nie pierwszyzna. Myślę, że mój wczorajszy spadek nastroju był po prostu pierwszym sygnałem dzisiejszych niedyspozycji. Ciało i duch korelują bardziej, niż to się wydaje.

I właściwie nic więcej nie mam teraz do powiedzenia. W domu spokój i przestrzeń do dowolnego zagospodarowania. Należy to docenić. Wybieram Monikę Szwaję, a potem się zobaczy. Od Facebooka im dalej, tym lepiej, bo język i paluchy świerzbią, a co komu po moich opiniach.

Odbyła się w J. na Podkarpaciu manifestacja przeciw imigrantom. W tym regionie rzuca się, niestety, w oczy konserwatyzm i rzecz stokrotnie gorsza - podatność na jego manipulacje. Już 30 lat temu stwierdził mój Tata, że mieszkają tu "staroświeccy" ludzie. Do końca tych generalizacji nie popieram, ale widzę tego wiele. To zaś, co się dzieje ostatnio, sprawia, że wstyd mi za moje miejsce zamieszkania.

Przeraża, jak bardzo pospolite chuligaństwo okazuje się mieć wpływ na dzieje. To już w historii było!


PS. Terapeutycznie popracowałam nad nowym wystrojem bloga. Zdjęcie w nagłówku za duże, a data nad postem niewidoczna. Wie ktoś, jak to zmienić?



niedziela, 11 października 2026

Melancholie i remedia

Tym razem dziecko pojechało sobie w świat i znowu jestem tylko z kotem.
Odprowadziłam młodego na dworzec, a potem przespacerowałam się po mieście. Zmrok zapada już szybko, ludzi na ulicach mało. Spotkałam znajomego, który pracował kiedyś u nas na jakimś interwencyjnym stażu. To mój rówieśnik z upośledzeniem umysłowym, z trudnej, jak to się mówi, rodziny, skrzywdzony przez los. Niełatwy do lubienia, ale złym człowiekiem nie sposób go nazwać. Właśnie wybierał plastikowe butelki z kosza na śmieci, gdy mijałam go na ulicy. Wyleciał z pracy, stara się aktualnie o rentę socjalną, jego rodzice już od lat nie żyją, a on został w mieszkaniu z bratem alkoholikiem i jego rodziną. Na domiar złego ma podejrzenie raka. Ech, życie... Przemijanie...

Z biegiem lat cieszenie się życiem staje się sztuką nie lada.

Warto jednak dostrzegać tę pełną część naczynia.

Zatem ciesz się, Marto, że tęsknisz za synem, bo to znaczy, że kogoś kochasz. Ciesz się, że jest i żyje.
Ciesz się, Marto, z kota; przecież zawsze jako dziecko marzyłaś o mruczącym towarzyszu.
Ciesz się, Marto, z ciepłego łóżeczka i kręgu lampy oraz dobrej książki.

I rozejrzyj się, Marto, wokół siebie, wśród ludzi i możliwości. Urwał się kontakt z koleżanką z liceum, napraw to. Wybierz się w ładniejszy dzień do sąsiedniego miasteczka. Wpadnij do lasu, spróbuj od nowa robótek na drutach. A w środę spotkaj się z grupą, do której zapraszał cię kolega Boguś. Może on też tam będzie? Pogadamy o jesiennych melancholiach.

Myśli rozproszone.

 Dziecię jednak zostało na noc w domu, bo zasiedziało się u kolegi, późny autobus okazał się "niekursowy", więc wróciło do mamusi. I jeszcze ze mną jest.

Pogoda się popsuła, jest pochmurno i mży. Dobry dzień na książkowe lenistwo, co uskuteczniam z upodobaniem. Trochę przeszkadza mi rozmemłanie, bo mam na sobie dżinsy i górę od piżamy oraz zalegam w niepościelonym łóżku, ale niech tam! Może gdy syn wyjdzie z domu, wezmę się w garść i odprowadzę go na dworzec. Nie obiecuję, ale i nie wykluczam.

Rozmyślam sobie o tym i owym, jak zwykle. Na przykład o mojej niepełnosprawnej rzeczywistości, która niewątpliwie niesie trudności, ale równie niewątpliwie jest darem. Dzięki niej, dzięki chorobie i spektakularnemu zwrotowi chorobowej akcji bywam teraz w miejscach i wśród ludzi mniej przypadkowych, bardziej ze mną rezonujących (słówko to zalatuje rozwojowym żargonem, ale jest trafne i skondensowane). W swoich wyborach stałam się bardziej selektywna i świadoma. Czuję, że właśnie teraz, choć życie mnie ograniczyło, jednak nabrało rumieńców. Toczę więcej ważnych rozmów, mniej zajmuję się, za przeproszeniem, pierdołami. Bardziej zwracam uwagę, czy naprawdę chcę i potrzebuję pewnych doświadczeń oraz aktywności. Śmielej wybieram to, czego pragnę, chociaż jeszcze wciąż chyba bez wystarczającej pewności. Jeszcze niepewne te moje kroki w nowe jakości.

W Klubie Pacjenta są dwie prowadzące spotkania kobiety, tak zwane asystentki zdrowienia. Jedną zapytałam o niepełnosprawność, bo sama o tym wspomniała. Zaskoczyło mnie, jak bardzo niewidoczne, a jak znaczne jest jej inwalidztwo. Druga przeszła ciężką, groźną dla życia chorobę. I to ona wyznała, że dobiega pięćdziesiątki, a jeszcze się nie nażyła. Marzy o skoku ze spadochronem, czym nieźle mnie rozbawiła, ale i zafrapowała.

Ja o spadochronie nie marzę, za żadne skarby, ale dobra jest myśl, że możemy mieć swoje "fanaberie" i w miarę możliwości je realizować. Nie zabraniajmy ich sobie, jeżeli nikogo one nie krzywdzą. Kilka już zrealizowałam z mniejszą czy większą satysfakcją sporo jeszcze czeka w kolejce. Trochę marudzę, że brakuje mi na nie pieniędzy. że nie wiem, czy sens... Przede wszystkim jednak brakuje mi odwagi i wiary, że na to zasługuję.

Coś mi po głowie chodzi, ale rzeczywiście chcę jeszcze chwilkę poczekać na ustabilizowanie nadwątlonych finansów. Nie sztuka szastać pieniędzmi na prawo i lewo. Problem niewystarczających zasobów finansowych jest mi obcy, ale to właśnie dlatego, że nie żyję ponad stan. Miałam w pracy koleżankę, która twierdziła, ze nie funkcjonuje bez pożyczania gotówki. Wiecznie pożycza też mój sąsiad. Ja tego po prostu nie rozumiem.

Ba! Marzę, by coś systematycznie odkładać, ale nie kosztem wyrzekania się wszystkiego.

Chcę sobie pozwalać na Bieszczady i inne Roztocza,nauczyć się gry na gitarze i/albo pianinie, chodzić na basen i od czasu do czasy bywać w "sekcie", do której muszę dojeżdżać.

Mam też inne marzenia, które wymagają nie pieniędzy, lecz odwagi.


sobota, 10 października 2026

Dzień minął

 Nie lubię tych momentów, gdy mój syn wyjeżdża. Na co dzień nie mam problemu z jego nieobecnością, w samotnym życiu mam wprawę i szczerze lubię tę przestrzeń dla siebie. Jednak gdy dom pustoszeje, czuję ten kontrast. Pomimo że syn przecież nie jest hałaśliwy. Ale jednak jest - zaśmieje się, porozmawia, nawet gdy siedzi w swoim zamkniętym pokoju, dochodzą do mnie dźwięki jego obecności. A teraz cisza snuje się po kątach, za to moja melancholia głośniejsza. Ale poradzę sobie z tą panią.
Dobrze, że w domu jest Kotosław Mruk. Dobrze, że tylu filmów nie znam i zajawka na stare rosyjskie kino mnie ogarnęła. I że Monika Szwaja mnie bawi. I kawa Inka grzeje. I do przyjaciółki można zadzwonić, by trajkotać przez godzinę o niczym.

I że można wybierać, a nawet coś odrzucić.

Przedpołudniowo i sobotnio (żeby jeszcze choć chwilkę poleniuchować w pościeli)

Poranne rozprzężenie - póki co. Syn jeszcze śpi, ja dopiero co wypiłam kawę.
W naszej bibliotece funkcjonuje kiermasz, gdzie za symboliczną kwotę można nabyć książki wycofane z księgozbioru, bądź w ogóle do niego niewłączone (bo np. ktoś chciał się  pozbyć własnych, przyniósł do nas, a my już takie mamy, a miejsca na półkach z gumy nie są). Dzięki temu stałam się właścicielką powieści Moniki Szwai: "Jestem nudziarą". Za współczesnymi "kobiecymi" powieściami nie przepadam, bo są powtarzalne, często wtórne i banalne, a językowy humor bywa w nich po prostu żałosny. Jednak Szwaja miała w sobie coś świeżego. Piszę to w czasie przeszłym, bo od mojej pierwszej z nią styczności minęło już sporo lat, a ona sama, biedaczka, już od dawna nie żyje. Czytać ją to była autentyczna przyjemność i zrelaksowanie. A że jeszcze "Nudziary" nie dane było mi poznać...
Chyba przejadły mi się już te wszystkie mądre psychologizmy i egzystencjalizmy. Ostatnio moja osłabiona koncentracja powodowała, że zaczynałam kolejne książki, nie kończyłam, czytałam po kilka naraz, a żadnej tak naprawdę. Albo wręcz przymuszałam się do nich z mizernym skutkiem.

Spać poszłam bardzo późno, już dzisiaj nad ranem. Chciałam dokończyć lekturę bloga o godnym życiu bez kasy. Dokończyłam, pomijając mniej interesujące mnie wpisy.
To bardzo wartościowa przestrzeń, serdecznie do niej zachęcam. Ciepłe, chociaż bardzo trzeźwe spojrzenie na życie, mnóstwo inspiracji i praktycznych wskazówek. Zupełnie serio biorę sobie je do serca.
Te zapiski potwierdzają prawdę, że właśnie ograniczenia wyzwalają w nas pomysłowość i kreatywność, paradoksalnie rozwijając. Gdy ma się zbyt wiele możliwości, nietrudno o sławetne "osiołkowi w żłoby dano".

piątek, 9 października 2026

Codziennostki

Wreszcie dorwałam buty na zimę. Polowałam na nie od dłuższego czas, bo starym, w których przechodziłam kilka sezonów, nie tylko zaczęła odklejać się podeszwa, co jest zupełnie do naprawienia, nawet własnym sumptem, ale i pękać "skóra" na wierzchu  . Pora na wymianę poczciwych traperów. Zdobyłam też wczoraj za grosze inne potrzebne rzeczy i uważam, że już się "obkupiłam" w to, na czym najbardziej mi zależało. Teraz chciałabym podjąć wyzwanie i wystawić na sprzedaż rzeczy nieużywane, nielubiane. Odkąd, na przykład nastała moda na plecaczki w bardziej eleganckim wydaniu, zupełnie nie mam ochoty na torebki. Lubię i cenię wygodę, cieszę się, że dziś elegancja nie musi być sztywna. Na oficjalne i zobowiązujące imprezy nie chadzam, chwała Bogu.

Wreszcie jest w domu Synuś. Siedzi teraz cicho w swoim pokoju - ale jest.

Wreszcie pożyczyłam od siostry tak zwaną podkaszarkę i jutro pierwszy raz w życiu użyję tego urządzenia na mojej działce. Podobno by radykalnie i bez większego wysiłku pozbyć się chwastów,  nie trzeba nawet ich wykopywać, ale sprawić, by obumarły razem z korzeniami przez tzw. ściółkowanie. Można nawet zostawić na działce skoszone rośliny, przykryć je następnie kartonami, potem na przykład sianem. U siostry na działce jest sporo siana zamokłego na deszczu z powodu braku dobrego miejsca do przechowywania. Obiecała mi je odstąpić. To wszystko przez zimę przegnije i użyźni glebę.

Wciąż poczytuję blog o oszczędzaniu i godnym życiu bez kasy. Oszczędność to spore pole do kreatywności i niemal sportowe wyzwanie. Hańbo nad hańbami, w mijającym tygodniu oszczędnością i gospodarnością niezbyt się popisałam, ale obiecuję sobie większą uważność. Aż wstyd publicznie wyznać, że garnek z pozostałymi z obiadu ziemniakami stał w kącie lodówki całkowicie zapomniany. Gdy do niego zajrzałam, nie pozostało mi nic innego jak ziemniaki wyrzucić.

W sobotę siostra, jak zwykle, zaprasza na działkę, ale ponieważ nie potrzebuje już pomocy przy pracach, zdecydowałam, że zostanę jutro w domu. Zadbam o ogródek, może wreszcie umyję okna. I może też, jeśli pozwoli pogoda, spróbuję jazdy na rolkach na naszych bulwarach.

Przyjemności też warto zaplanować, by uniknąć odkładania ich na wieczne "kiedyś".

czwartek, 8 października 2026

Znów oswojona rzeczywistość.

Wracam na właściwe tory, odzyskuję pion. Czuję się dzisiaj bardzo dobrze. Mierzę to między innymi stopniem tak zwanego ogarnięcia się. Całkiem nieźle byłam dzisiaj ogarnięta w pracy, a potem i teraz w domu. Zaprowadziłam porządek wokół siebie, pozmywałam, poukładałam, przygotowałam sobie garderobę na jutro.

Po pracy pojeździłam po mieście na rowerze i pobuszowałam na szmateksowych przecenach. Kupiłam sobie to, co planowałam i co naprawdę mi się podobało, więc jestem zadowolona. Mam wreszcie całoroczne ażurowe botki do letnich sukienek, poza tym wpadły mi w oko też ciemnobeżowe balerinki z gumką wokół "wejścia". Mam płaskie pięty - bo w końcu gdzieś człowiek musi być płaski dla równowagi! - i płytkie buty nie trzymają się moich stóp, spadają.
Dobrze, że na korę mózgową płaskość nie padła 😂

Z pracy zwolniłam się wcześniej, bo dziś wypadło spotkanie Klubu Pacjenta. Klub jest wybitnie kameralny, ale dobrze robią mi te spotkania. Doświadczam tu ciepła, zainteresowania, wsparcia. Dzielimy się doświadczeniami, co uświadamia mi, że nie jestem wyjątkowa pod ich względem. Jak często nie mamy pojęcia, przez co przechodzą ludzie mijani na ulicy, jakie dźwigają ciężary.

Żalę się niekiedy, że niedosłuch izoluje mnie i oddala od innych ludzi. To jednak każe tym bardziej cenić  dobre relacje i spotkania.
Dziś odwiedziła mnie w pracy koleżanka, poznana już po hospitalizacji, gdy wpadałam w odwiedziny na oddział, odwiedzając znajomych, którzy jeszcze tam zostali. Sprawiła mi przemiłą niespodziankę. Kilka tygodni temu urodził się jej pierwszy wnuczek...

Jest teraz wieczór, "urzęduję" w swojej kuchni, słucham reportażu z radia i wystukuję tenże post. I jest mi dobrze.

Jutro pewnie synuś przyjedzie.

środa, 7 października 2026

Ciut zniżkowo

Dziś czuję się lepiej, więcej mam energii. Humor jednak taki sobie. Nie najgorszy, lecz bywało znacznie lepiej.

W pracy z rana cyrk zwany szkoleniem z ewakuacji w razie alarmu. Dyskusje o procedurach budzą we mnie politowanie i pusty bezgłośny śmiech. Ciekawe, kto w decydującym momencie będzie pamiętał o jakichś procedurach. Znajomy powiedział mi zresztą, że procedury pisane są na kolanie przez amatorów.

Po wycieczkach, chociaż były piękne, została mi lekka chandra. Ze wzmożoną intensywnością odczuwam żałobę po moim słuchu i utraconych możliwościach. Wiem, że inne możliwości wciąż istnieją, ale jak trudno się przystosować. Mam na myśli otwieranie się na ludzi, na drugiego człowieka. Z niedosłuchem jest to piekielnie trudne.

Co trochę odzyskam siebie, los mi rzuca kolejną kłodę pod nogi. Od nowa i wciąż od nowa trzeba się uczyć siebie i życia.

Choć energię mam lepszą, nie jestem dziś wyspana. Zasnęłam wczoraj, a raczej dzisiaj już bardzo późno, bo wybił mnie ze snu przejmujący radziecki film: "Idź i patrz". Przejmujący to za mało, za delikatnie powiedziane. To film wstrząsający. 

wtorek, 6 października 2026

Akcja "Regeneracja"

Według GPT za dużo grzebię w sobie, co może skutkować psychicznym samoobciążeniem. Bardzo możliwe, ale po pierwsze zawsze tak miałam, a po drugie - umożliwiam sobie w ten sposób dotarcie do przyczyn moich zmiennych stanów. Znając przyczyny, łatwiej sobie pomóc i zapobiec negatywnym skutkom.

Już wiem, że muszę ostrożniej dawkować sobie wysiłek i nie szarżować, bo odchorowałam te dwa dni rajdów. Nie dałam sobie czasu na regenerację, toteż wczorajszy i dzisiejszy dzień w pracy miałam bardzo ciężki. Mocno utrudniona koncentracja, męczliwość, spadek nastroju. Zapał do działań z zeszłego tygodnia prysł. Może dopiero teraz, po drzemce popołudniowej jest mi raźniej, ale nie zamierzam szarżować. Zadbam jedynie o bieżące ogarnięcie się, może kalafior i jajka ugotuję na planowaną sałatkę z pomidorami w ramach jutrzejszego obiadu. Odświeżę się za chwilę pod prysznicem albo w ciepłej kąpieli - jeszcze nie zdecydowałam ostatecznie, co wolę. Potem wsunę się pod kołdrę i może obejrzę coś z radzieckiego kina, bo wyczytałam w internecie kilka interesujących rekomendacji. Takie filmy jak "Lecą żurawie" czy "Tak tu cicho o zmierzchu" naprawdę były niezłe.

W pracy cholerna biurokracja i zasadniczość. Za poprzedniej dyrektorki zdarzało mi się nawet zwolnić na pogrzeb i nikt nie wymagał ode mnie wypisywania urlopu czy odpracowywania. Wiadomo było, że to losowe sytuacje, których nikt nie nadużywa. Teraz każde "pierdnięcie" trzeba zgłaszać. W piątek mam umówioną wizytę u psychiatry i już dziś mi zapowiedziano, że muszę złożyć podanie o wyjście z wyjaśnieniem, że odbycie wizyty poza godzinami pracy nie jest możliwe. Pana doktora też mam poprosić o stosowne zaświadczenie. Nie poprawiło mi to kiepskiego dziś humoru.

Straciłam cokolwiek zapał do starań o rentę. Na szczęście mam koleżanki, które potrafią mnie zdopingować i którym nie jestem chyba całkiem obojętna. Nagadały mi trochę i spięły niczym jeździec ostrogami konia do galopu.

Niestety, moje ograniczenia, gdy nie dbam o siebie dostatecznie, nie są wymysłem rozpuszczonej księżniczki, której się nie chce pracować.

poniedziałek, 5 października 2026

Droga

To był intensywny popiątek. W sobotę Roztocze, a w niedzielę październikowo rozzłocone Bieszczady. Długi szlak przez las, gdzie w tłumie ludzi jednak mogłam zagłębić się w siebie i chłonąć krajobraz. Na polanach przepiękne piętrowe widoki na góry i lasy. Jeszcze nieśmiałe te jesienne barwy, spektakl dopiero się zaczyna, ale już jest obiecujący. Cieplutko było, słonecznie i łaskawie. Cerkiew w Łopience uroczo prezentowała się w dolince wśród drzew. Ludzi był tłum, tłum, tłum na dwudziestej siódmej powojennej pielgrzymce do sanktuarium.

Msza nieszczególnie mnie interesowała, bezwstydnie ją przedrzemałam siedząc na trawie, z głową na kolanach. Tegodnia trzeba było wstać bardzo wcześnie. Z samego odpustu niewiele widziałam, jakoś mi nie przyszło do głowy podczas nabożeństwa przejść się po ' kramach, choć miałam ochotę na jakieś rękodzieło w postaci kolczyków. W uszach dźwięczy mi do dziś: "Chrystus Pan karmi nas..." śpiewane z gitarą przez kobietę o bardzo ładnym głosie. Podobno była to jakaś zaproszona "gościni" (ach te feminatywy), która pod wieczór dała bardzo udany koncert. Nasza wycieczka na koncert nie czekała, ruszyliśmy w drogę powrotną, po drodze zatrzymując się na posiłek w Cisnej, a potem pod górą Sobień, na której szczycie wznosi się zrujnowany, ale e zamek. Widoki z zamku bajeczne: dolina Sanu, kamienista rzeka i te "zapalające się" lasy. W Cisnej zjadłam zupę z czosnku niedźwiedziego. Smakowała mi, choć miałam wrażenie, że zbyt mocno czuję w niej sztuczne polepszacze smaku - ale może tylko mi się wydawało?

Nie dbałam wczoraj o integrację z innymi wycieczkowiczami. Nawet nie próbowałam podejmować dłuższych konwersacji, wiedząc, że brakuje sprzyjających warunków. Ot, zagadnęłam raz czy drugi przy jakiejś okazji, rzuciłam jakaś uwagę, żart. Było sporo osób zachowujących się podobnie, spokojnie biorących udział w zwiedzaniu, nie wyrywających się. Niech i tak będzie, uczę się godzić ze swoimi ograniczeniami. Natomiast uczę się i uprzytamniam sobie, że kontakt może dziać się bez słów. Na Roztoczu dwie osoby podały mi ręce na moją prośbę, gdy przechodziliśmy przez wąską i chwiejną kładkę, wczoraj jakiś zupełnie obcy człowiek idący przede mną sam wyciągnął do mnie dłoń, gdy zachwiałam się na wąskiej błotnistej ścieżce. Ile treści bez słów.

Uczę się stoicyzmu, wiary i cierpliwości: co ma do mnie przyjść, przyjdzie. Kto ma mnie zauważyć - dostrzeże. To nie będą tłumy, ale po co mi tłumy? Kto ma naprawdę mnie wysłuchać, wysłucha, ale i ja potrzebuję się nauczyć przyjmować drugiego człowieka i wspierać w odnajdywaniu drogi do mnie.

Obie wycieczki dały mi wiele radości, wytchnienia, przyjemności, ale i dały w kość bardziej niż przypuszczałam. Odczułam dziś w pracy skutki zmęczenia, dawało o o sobie znać nieskoncentrowanie i senność, dniówka nieznośnie się dłużyła.

Po powrocie do domu najpierw się przespałam, a dopiero potem uładziłam rozgardiasz wokół siebie. Jestem już sama w mieszkaniu, bo syn wyjechał na studia. Dziś nawet nie miałam czasu odczuć jego braku.

Dziś po pracy zastałam pod domem pogotowie. Sąsiad znowu miał atak padaczki alkoholowej. To już przestało robić na mnie wrażenie...

A propos alkoholu - był na rajdzie wczoraj mój znajomy, który z dumą opowiadał, jak to całkowicie rzucił picie. Wczoraj uległ, jakiś jego kolega tęgo polewał i namawiał. Mnie także częstował, ale odmówiłam, pokazałam moje tabletki, oznajmiając, że takie są teraz moje używki. A przyznam, że przyjemnie byłoby łyknąć aromatycznej naleweczki i poczuć nieco ten raźny prąd w żyłach.

sobota, 3 października 2026

Turystka indywidualistka.

Muśnięte już jesienią Roztocze było przecudne. Przeszliśmy szlak tanwiańskich Szumów - malowniczych miniwodospadów. Trochę się zmęczylam fizycznie, ale warto było. Tylko... na tym się chyba kończą moje pochwały.

Coraz bardziej wybrzmiewa to we mnie i dojrzewa: potrzebuję funkcjonowania we własnym tempie i rytmie oraz na własnych warunkach. Potrzebuję chyba sporo przewartościować.
Mój niedosłuch utrutdnia mi funkcjonowanie w większych grupach. Nie nadążam za innymi, nie rozumiem rozmów, szłam i siedziałam wśród ludzi jak na tureckim kazaniu. Świadoma swoich ograniczeń starałam się nie mieć zbyt dużych oczekiwań, ale jednak czuję frustrację i niedosyt. Mam szczere wątpliwośći, czy chce mi się jutro jechać do Łopienki. Wybiera się na ten rajd były mąż D., którego znam od lat, więc może będzie mi z nim raźniej.

Powiadają (podobno muchy 😏), że w kupie raźniej. Łatwiej na pewno o mobilizację, zachętę, motywację. W pojedyn kę jest to bardziej wymagające, ale chyba czułabym się lepiej, sama sobie dyktując tempo, nie starając się rozpaczliwie usłyszeć i zrozumieć, o czym mowa dookoła. Cenię kontakt, relacje, ale najlepiej czuję się w tych kameralnych, z uważnością na rozmówcę. Nawet niedawna sytuacja pod "Biedronką" pokazała mi jakość indywidualnego kontaktu: gdy ładowałam zakupy na bagażnik roweru, zareagował na to jakiś pan, wymieniliśmy kilka uwag, on podpowiedział mi, jak radzi sobie w takich sytuacjach, a ja potwierdziłam, że robię tak samo (przywiązuję uszy siatki do siodełka i jeszcze na nich siadam, aby bagaż nie spadł). Błahe to, ale wiele mówi. Zdarza się, że ktoś wiedzący o moim niedosłuchu z zaskoczeniem stwierdza: "Ale ty przecież dobrze słyszysz". Tak, jeśli mam warunki, to się dogadam. Tłum, gwar i rozproszenie mi nie sprzyjają.

Naprawdę chciałabym zabawić się kiedyś w turystę indywidualistę i sprawdzić, czy mi z tym po drodze.

piątek, 2 października 2026

U progu popiątku (weekendu)

Wybieram dzisiaj przytulny i spokojny wieczór. Wybieram porządek wokół siebie i wybieram sprawczość. Wybieram psychiczny wypoczynek i poczucie, że czas jest mój.

Toteż pozwalam sobie na dużą kawę Inkę przy blogu, a potem odpalam reportaż "Nieświęty" o wspominanym niedawno Niemężu Chustki (wstawię może później stosowne linki, bo teraz już zaczynam ulegać presji czasu, ale można wpisać wspomniane hasła w Google i sporo informacji się znajdzie), zakładam słuchawki na uszy i biorę się za zmywanie oraz zamiatanie. Potem się spakuję na jutrzejszy rajd.

Choć finansowo październik będzie bardziej niż zwykle wymagający (syn rozpoczął studia), zaszalałam z grubej rury i zapisałam się na dwa rajdy: w sobotę po pięknym złotojesiennym Roztoczu, a w niedzielę do Łopienki w Bieszczadach. Łopienka słynie z pięknego obiektu sakralnego i niezwykłych dorocznych odpustów. PTTK co roku organizuje wyjazdy na tenże odpust, więc wahałam się, czy nie pozwolić sobie na tę imprezę innym razem, ale zdecydowałam się jednak pojechać. A kto wie, czy następnym razem nic mi nie przeszkodzi? Już raz niespodziewanie wylądowała w szpitalu bez całkowitej gwarancji, że z niego wrócę...

Dziś po pracy stwierdziłam, że w taką pogodę wracać prosto do domu się nie godzi. Miała być to krótka przechadzka, ale nogi zaniosły mnie aż nad rzekę i nadrzeczne bulwary. Bulwary zbudowano niedawno i stanowią sporą atrakcję dla mieszkańców. Ja, początkowo sceptyczna (bo znowu połacie ziemi zabrane przyrodzie), także doceniłam ich urok. Przyciągają spacerowiczów, dzieci, amatorów sportu i spędzania czasu na świeżym powietrzu. Dziś postanowiłam, że częściej będę tam bywać. Mam jakąś "zajawkę" na urozmaicenie trybu życia, próbowanie nowych rzeczy. Dziś widziałam pana na rolkach, który raczej nie był młodszy ode mnie. Kiedy wreszcie przestanę marzyć o nauczeniu się jazdy, a nie wcielę planu w życie? Za dużo marzę, za mało działam. A okoliczności bardzo mi sprzyjają, bo karta miejska, nowość wprowadzona przez władze naszego miasta, uprawnia mnie do darmowych przejazdów miejską komunikacją. Nie ma już wymówek, że daleko i nie po drodze. Dzisiaj z bulwarów również podrzuciłam się MKS-em.

Jeśli więc pogoda pozwoli i plany się nie pokrzyżują, w następną niedzielę spakuję swoje rolki, ochraniacze na kolana i łokcie - i ruszam na bulwary.

Ruch, nawet najbanalniejszy o niebo skuteczniej mnie regeneruje niż zapadanie się w kanapę przed monitorem. Dlatego internet zostawiam sobie "na deser", gdy już wszystko inne mam z głowy. A teraz marsz do kuchni ze słuchawkami w uszach.

Upiekę znowu chleb na sodzie.

Dorota z "Mało kasy..." też grubo po czterdziestce zadebiutowała na rolkach. Inspirująca dusza!

Wybierać

 ...dla mnie od zawsze istniał jeden Bóg, drażniły mnie podziały, nienawiść między wyznawcami, więc pozostałam przy własnym wewnętrznym umiłowaniu Boga i podążaniu za prawdą człowieczeństwa a nie, danej religii. 

Pod tym fragmentem blogu "Mało kasy, godne życie" podpisuję się oburącz - nic dodać, nic ująć, jest to również moje credo od lat. Cieszy mnie, gdy spotykam wierzących podobnie.

Pod kolejnym fragmentem również podpisuję się zamaszyście. Mowa w nim o jakże polskim (zapewne jednak nie tylko) zjawisku - powszechnym kwękaniu na drożyznę i niedostatek. Wielokrotnie wspominałam, że wyleczyłam się z tego gruntownie, choć dawniej nie było mi obce. Bałam się wydawać pieniędzy, pozwalać sobie na cokolwiek poza priorytetowe potrzeby.

Nie jestem rozrzutna, nie jestem zwolenniczką szastania pieniędzmi, ale bezrefleksyjne sknerstwo prowadzi do frustracji i zgorzknienia. Poza tym dziwnym trafem pospolitych narzekaczy stać na dziwnie wiele. Mam taką jedną znajomą, której ulubioną śpiewką jest rzekoma "ukryta eutanazja" w Polsce, która pomstuje na pańśtwo, które nie dba o obywateli i każe im wegetować. Żyje ona z renty chorobowej, bardzo niskiej, bo nie wypracowała okresów składkowych. Kłopoty ze zdrowiem na niezaprzeczalne, ale zdecydowanie wyolbrzymione. Nie tak chorzy pracują zawodowo i prowadzą na tyle aktywne życie, na jakie ich stać. A ona owszem, lamentuje, ale widzę na zdjęciach (Facebook, a jakże) pięknie ubraną kobietę, z nienagannym makijażem, co rusz na jakiejś potańcówce i przy zastawionym stole. Uboga i schorowana... Rozumiem, że każdemu coś się od życia należy, nie oczekuję, by chodziła w worku, jadła chleb i wodę, ale niech nie marudzi, jak to jej źle.

A mnie w moim życiu teraz dobrze. Widzę zupełnie inny ton na swoim blogu niż jakieś pół roku temu. Wróciła mi energia i motywacja do aktywnego życia. Trochę się sama sobie dziwię, że nie wpadłam wcześniej na rzeczy dość oczywiste, ale sądzę, że przynajmniej częściowo zawinił mój stan zdrowia i psychiki - a także pewne wyuczone schematy, które wreszcie widzę, nazywam i zmieniam, bo wiem wreszcie, jak to się robi.

Podstawą jest samoobserwacja. Jeśli kiedykolwiek przyjdzie mi komuś doradzać, jak zmienić swoje życie, to przede wszystkim zawsze podkreślę. Trzeba przyjrzeć się swoim myślom, zachowaniom, związkom przyczynowo - skutkowym. Bardzo tu pomaga medytacja, choć nie tylko. Jak by jednak tego nie nazwać, jaką teorią by nie obudować - trzeba zauważać swoje myśli, mowę, uczynki i... zaniedbania 😉 Zmieniać swoje przyzwyczajenia i sprawdzać, jak to działa.

Musiałam otwarcie przed sobą przyznać: w moim życiu dużo było ucieczki przed wyzwaniami, trudami, zmęczniem. Kiedy zrozumiałam mechanizmy swojego zmęczenia, zaczęłam poszukiwać rozwiązań.

Najpierw zrozumiałam, że to rodzinny dom wdrukował mi, że obowiązki to przymus, terror, ból i stres. Ucieczka w zmęczenie była moim mechanizmem obronnym. Długo tego nie potrafiłam połączyć ani uznać. Broniłam się bardzo przed "oskarżaniem" moich rodziców, łatwiej było mi samej sobie wymyślać od leni i życiowych oferm. Odważyłam się wreszcie zobaczyć i nazwać prawdę.

Potem dowiadywałam się, że droga do zmiany nie prowadzi przez wewnętrzny przymus. Paradoksalnie pomogło mi rozluźnienie, przyzwolenie sobie na bycie niedoskonałą. A teraz jestem na etapie, gdy już się chyba nasyciłam tym przyzwoleniem, narozkoszowałam, że nic nie muszę. Do tego realnie pomogło mi zaordynowane na oddziale dziennym leczenie farmakologiczne. Widocznie było mi potrzebne. Dopiero w ustabilizowanym nastroju, podniesionej energii zaczęło mi się chcieć coś robić - i zauważyć, jakie to pomocne w wychodzeniu z błędnego koła swoich niemocy. Bo bezczynnność bierze się z niemocy, a to generuje dalszą niemoc. Błędne koło trzeba przerwać, czasem samodzielnie, a czasem przy pomocy z zewnątrz.

Odkryłam, jak bardzo pozbawia mnie energii nadużywanie internetu. Jestem namiętną "czytaczką", a internet to istna kopalnia... wszystkiego. I tu właśnie rodzi się problem: nie wszystko jest warte uwagi i czasu, a jednak, jak to bodziec, wywołuje reakcję, ciekawość... No i nadmiar bodźców gotowy. Za dużo czasu przed ekranem, w bezruchu, metabolizm spowalnia - robimy się ospali, a czas przecieka nam przez palce. Kategorycznie postawnowiłąm z tym skończyć, co wcale nie znaczy, że całkowicie rezygnuję z internetu. Chcę jednak, by mnie karmił, a nie drenował wewnętrznie.

W życiu trzeba wybierać, jeśli pragniemy dobrego życia. Kasia Kowalska śpiewała: "Masz to, na co godzisz się". Może nie brzmi to odkrywczo, ale jakże jest prawdziwe.

czwartek, 1 października 2026

Urlop

Dzisiaj czuję zmęczenie, potrzebuję odpocząć, więc w ramach obijania się znowu otworzyłam blog.

Zaszalałam porządnie, bo zapisałam się na trzy wycieczki z PTTK, w tym dwie w nadchodzący popiątek. W sobotę jadę na Roztocze, a w niedzielę na słynny ponoć odpust w bieszczadzkiej Łopience. Wahałam się co do tej drugiej (co roku jeżdżą, może jednak wybrałabym się innym razem), ale koleżanka z pracy zachwala Łopienkę jako miejsce pełne uroku.

Nie piekę dzisiaj chleba. Kuchnia u Marty stawia dzisiaj na mleko i płatki oraz kaszę. Na jutrzejszy obiad wielka improwizacja.

Dziś ogłaszam urlop... menstruacyjny. Podobno gdzie niegdzie postuluje się takowe.