środa, 18 listopada 2026

Tęcza

Źle się rano czułam, byłam spięta, bolał mnie kark. Czasami nie wiem, czy to jakiś ukryty stres, czy jakieś całkiem fizyczne urazy. Jedno z drugim ogromnie koreluje i przenika się. Trwało dosyć długo, zanim udało mi się pozbyć przykrego uczucia. Tak czy owak dyskomfort fizyczny też owocuje stresem, że o przeciwnym kierunku już nie wspomnę. Gdy zmagałam się z trudnym małżeństwem, często bolało mnie dosłownie wszystko, a najbardziej napięte były właśnie barki, kark, ramiona. To chyba zapisało się w mojej pamięci i bardzo źle się kojarzy. Tworzy się błędne koło: napięcie - ból - stres - napięcie...

Zastanawia mnie jednak, czy przyczyna bólu nie jest najprostsza pod słońcem: długie wgapianie się w blog, książki, monitor, pochylanie głowy, garbienie się. Spróbuję porannego rozciągania ciała, jakichś ćwiczeń, pod warunkiem jednak, że odpowiednio wcześnie opuszczę ciepłe łóżeczko. A to z kolei - że nie będę przesiadywać do zbyt późna wieczorami.

Miałam dzisiaj chwilkę przymusowej przerwy w pracy, więc wrzuciłam w wyszukiwarkę hasło "duchowość rozwój osobisty". Znalazłam strony dwóch polskich ośrodków, które bardzo prężnie działają, mają bogatą ofertę, a wspomniane strony bardzo starannie opracowane. Sporo ciekawych linków przykuło moją uwagę, więc zanim położę się spać, coś z tego poczytam, byle niezbyt długo.

W drodze z pracy żaliłam się przyjaciółce na wstrętną pluchę i mrok. Ta zakpiła ze mnie: "Nic w tobie romantyzmu!" i przekornie wyrażała swoje jesienne zachwyty (tak naprawdę ona też nie lubi takiej aury). Nagle oznajmiła, że chyba widzi pojawiającą się tęczę. Byłam już wtedy w domu, ale wyszłam na podwórze bez czapki, bez kurtki i moknąc w kapuśniaczku wykrzykiwałam w telefon swoje zachwyty. Nieczęsto się podziwia tak spektakularne zjawisko jak dziś. Za chwilę obok tęczy zakwitła druga, bledsza. W rodzinnym domu przyjaciółki, w czasach dzieciństwa mawiano, że ta druga, bledsza to tęcza "żydowska", a ta bardziej jaskrawa - "nasza".

To takie wymowne, że tak wstrętna pogoda przyniosła coś tak wspaniałego.

wtorek, 17 listopada 2026

Dzisiejszości... dzisiejszostki?

Dziś mi się pracowało dobrze, ale wymagało to ode mnie sporych starań. Chociaż znowu późno zasnęłam, trzymałam się nieźle. Dobrze mi też zrobiło, że byłam sama w biurze i mogłam sobie do woli burczeć i fukać do komputera oraz moich książek, a nawet zanucić coś pod nosem. Tak pracować lubię i tak bym chciała - z miejscem na własną ekspresję i bez masek.

W międzyczasie "porozkminiałam" sobie to i owo. Przyjrzałam się, jakie spustoszenie czyni w moim życiu nadużywanie internetu i postanowiłam nie tyle zrezygnować z niego, co bardziej świadomie i z większym umiarem zanurzać się w wirtualny świat. Mogę część moich zapisków, które - nie oszukujmy się! - bywają tylko pretekstem do nicnierobienia, przenieść na papier, co podobno świetnie wpływa na psychikę i intelekt. a treści blogowe publikować bardziej wybiórczo. Mogę nawet, dla zaoszczędzenia czasu na blogu, wrzucać zdjęcia niektórych notatek - miałoby to swój smak.

Łatwo nie będzie, bo zauważyłam, że lubię pisać "o niczym", tak sobie gawędzić o najbanalniejszych sprawach. Potraktuję to jako próbę i rodzaj eksperymentu.

Podjęłam też decyzję, że od okreśonej godziny wieczornej kategorycznie daję sobie "szlaba" na internet. Chcę się wysypiać, do kroćset, aby w miarę sprawnie i komfortowo funkcjonować za dnia. Przecież film czy podcast mogę wyłączyć, gdy mija czas i dokończyć nazajutrz.

Chcę więcej żyć realnym życiem i - jak to dzisiaj napisałam - żyć z sercem. Może zresztą wkleję notkę bazgraną w czasie przerwy śniadaniowej. Mam nadzieję, że zacni moi czytelnicy nie wezmą tego za infantylizm.

Notowałam w moim osobistym kalendarzu:






Do kaligrafii temu daleko, nigdy nie miałam pięknego charakteru pisma, a tu jest on po prostu niedbały Notki nie miały być piękne, to zrzut moich myśli i tyle. Nieco mnie peszy ich mocno osobisty charakter, ale niech zostaną jako fragment mojej opowieści.

Nieźle mi wyszedł pierwszy dzień detoksu, co? 😆

A skoro już wyszedł, to napomknę jeszcze, że skarpetki grzeją cudnie, są mięciusieńkie - iście w duchu filozofii hygge, o której nie tak dawno rozpisywały się media. Jeszcze kaszmir muszę wypróbować.

...Z pracy wróciłam dzisiaj okrężną drogą, chłonąc wietrzny listopad. W trawie znalazłam ostatnie opadłe pigwy za płotem opuszczonej posesji. Aż dwie.

Aaaa! I jeszcze obejrzałam wczoraj film: "Mój piękny syn", o walce ojca z narkomanią jego syna. Niektórzy chwalą tę pozycję, mnie jednak na kolana nie rzuciła. Poziom artystyczny zupełnie przyzwoity, poprawny, gra aktorów ponoć znakomita (nie znam się, lecz nie zaprzeczam), natomiast zabrakło mi w tym wszystkim głębi. Jakoś tak powierzchownie i banalnie. Przystojni główni bohaterowie!

poniedziałek, 16 listopada 2026

Codziennostki

Jakoś łatwiej się męczę niż dawniej. Najchętniej wracałabym prosto do domu po pracy, ale czasami trzeba gdzieś podejść, coś załatwić. A w mieście jakoś szybko mija czas. Wychodzi się na chwilkę i mijają dwie godziny.
Mateusz prosił mnie dzisiaj o przysługę, więc nie mogłam nie wesprzeć kumpla. Kupiłam mu piloty do podwórzowej bramy, podpałkę do pieca i zapalniczkę. Zaniosłam do mieszkań, a potem jeszcze wystawiłam przed bramę podwórza kontenery, które jutro śmieciarze mają opróżniać. Jacyś sympatyczni chłopcy na podwórku sami zaofiarowali się z pomocą przy tych kontenerach. Nie taka najgorsza ta dzisiejsza młodzież.

Szmateksowej diecie jestem wierna, ale na drobne odstępstwa sobie pozwalam. Nabyłam dzisiaj skarpetki - jedną parę z wełny merynosów i drugą z alpaki. Zobaczę, jak się sprawdzą... w łóżku. Tak, to będą skarpetki do spania, bo starszej pani doskwiera słabe krążenie. Do tego dorzuciłam opaskę na włosy z trzech pasm dzianiny plecionych w warkocz. Mogę się ostatecznie obejść bez czapki, ale nie znoszę marznąć w uszy.

Tak się poszwendawszy wróciłam wreszcie do domu i szczerze mówiąc nie chce mi się już kiwnąć palcem. Nie zrobiłam sobie nawet obiadu, a jedynie zapchałam się dwiema drożdżówkami. Zapaliłam w piecu, żeby ciepło było, a resztę zajęć mam dzisiaj w nosie. Późno tej nocy zasnęłam, bo chciałam dokończyć wspomnianą ostatnio książkę, co mi się udało. Dziś chyba potrzebuję odespać.

niedziela, 15 listopada 2026

Normalność

Jestem sobie w moim gniazdku, dobrze mi tu i spokojnie. Piec rozpalony, Mruczek nakarmiony, ja też po kolacji. Dzień był przyjemny ogromnie, chociaż trochę zmarzłam na działce siostry.

Siostra dała wczoraj znać, że zapowiedział się nasz od dawna niewidziany kuzyn.

Mamy dużo wspólnych wspomnień z dzieciństwa, ale potem dorośliśmy, założyliśmy rodziny, urodziły się nam dzieci, a że mieszkamy daleko od siebie... Potoczyły się każde losy własnym torem. Zmarli też moi rodzice, więc siłą rzeczy urwały się niektóre rodzinne relacje.

Pojechaliśmy wszyscy razem na działkę, do koni, które siostra musiała nakarmić. Koniki kochane, wyraźnie na mnie reagowały, podeszły się przywitać, co mnie ucieszyło i wzruszyło. Kiedy już przestałam się koni bać, odczuwam ich kojący wpływ.

Kuzyn z żoną i synem wpadli nie na długo. Ich syn miał w naszej okolicy jakieś swoje ważne sprawy. Młody, bardzo wysoki i bardzo szczupły chłopak. Widziałam go po raz pierwszy w życiu, pomijając zdjęcia. Trudno mi cokolwiek więcej powiedzieć o tak zwanym pierwszym wrażeniu - ot, spokojny młody człowiek. Trenuje grę w siatkówkę. Żona kuzyna stonowana, raczej introwertyczna, ale jak najbardziej zasługująca na sympatię.

Niedziela minęła spokojnie i pogodnie. Wcześniej pożegnałam syna, który spędził ze mną popiątek. Blisko, ciepło, spokojnie. Mam znajomą, która powiada: normalność jest najpiękniejsza. Gotowa jestem złożyć pod tym zdaniem zamaszysty podpis.

piątek, 13 listopada 2026

Coraz bliżej święta

Z wolna zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Niby daleko jeszcze, ale to śmignie ja z bata trzasnął.

Przypominam sobie ostatnie lata, gdy nie mogłam się zdecydować co o tym wszystkim myśleć. Walczyło we mnie pragnienie odtworzenia magii z dzieciństwa z najbardziej prozaicznym zmęczeniem, zdenerwowaniem, poczuciem zagubienia. Męczyło mnie okropnie zastanawianie się, co przygotować na święta, ile tego wszystkiego, by wystarczyło, a nie okazało się, że nie wiadomo, co z tym zrobić. Wkurzała presja, że dom "musi" wyglądać odświętnie. Byłam wykończona nie pracą, ale tymi wszystkimi emocjami i presją samej na sobie. I jeszcze te cholerne prezenty, niewiedza, co kogo ucieszy.

Presję czułam również ze strony otoczenia. Co roku trudno mi odmówić, gdy szwagierka zaprasza nas na Wigilię. Nie chcę jej urazić odmową, więc zwykle ulegam. Naprawdę też nie chcę, by czuli, że się od nich odwracam, bo są pomocni i życzliwi. Szczerze jednak mówiąc, nie za wiele mnie z nimi łączy, to nie jest towarzystwo, do którego lgnęłabym z własnej nieprzymuszonej woli.

Skąd w ludziach przeświadczenie, że samotność to zło? Dla mnie to spokój, swoboda, wygoda. Luz!

Nie jestem odludkiem, ale wolę otaczać się ludźmi, z którymi mi "gra", których sama wybrałam, przy których nie muszę odgrywać ról. Ta potrzeba rośnie we mnie z każdym rokiem, widzę to, kiedy uskarżam się na pracę chociażby.

Większość ludzi kompletnie tego nie rozumie. Dlaczego? Dlaczego, dlaczego?

I dlaczego to we mnie tak mocno się... "zadziewa"?

Kolejny dzień

Przed chwilą telefon od syna. Dosyć długa, przyjazna pogawędka. Moje dziecko kochane!
Wygląda na to, że dobrze się odnajduje na studiach i nie najgorzej sobie radzi. Dzielimy się swoimi doświadczeniami co do zarządzania pieniędzmi, organizowania posiłków - młody rozwija sztukę życia, a ja się cieszę, że mam rozsądne i do rzeczy potomstwo. I cieszę się, że dziś wieczorem przyjedzie!

Miałam dziś wybrać się do jego studenckiego miasta, gdzie odbywają się targi książki. Na targi zaproszono znane osoby ze świata literatury: Jacka Dehnela, Michała Rusinka, Martynę Wojciechowską czy Natalię de Barbarro. Jestem pod urokiem "Przędzy" tej ostatniej autorki, mam też w kolejce do przeczytania jej dwie pozostałe pozycje. Kusiło mnie spotkać się z nią, ale chyba raczej pozostanę w domu, bo to jeden z tych dni w miesiącu, kiedy woli się kocyk i ciepełko niż wyprawy w świat. Ostatniego słowa jednak jeszcze nie powiedziałam.

Rozbawiłam sama siebie odpisując na komentarz Aquarius, że jestem zaimponowana postawą mojego syna w sprawie internetowej prywatności. Bo skoro tak często czytam o byciu zaopiekowanym, to czemu nie miałabym być zaimponowana?

Drażnią mnie dość mocno niektóre współczesne sformułowania, ale trudno wymagać, by język trwał skostniały i martwy, nie ulegał zmianom i wpływom. Sama długo bronię się przed niektórymi, aż w końcu je przyswajam, chociaż z dystansem i zmrużeniem oka.
Bardzo lubię moją Sektę, ale zgrzyta mi niemiłosiernie, gdy prowadząca spotkania opowiada, jak coś się u niej, w niej "zadziewa ". Po co ten potworek, skoro zwykłe "dzieje się" brzmi zwyczajnie, prosto, naturalnie?

Na obiad dzisiaj usmażę naleśniki i nafaszeruję je "rosołową" pastą. Rozdrobnione blenderem mięso i warzywa smakują wybornie i są uniwersalnym dodatkiem. Wyobrażam sobie, jak świetnie muszą komponować się z nim ciepłe grzanki.
No, właśnie - pieczywo się skończyło, a ja mam taką "zajawkę", by zamiast kupować, piec je samodzielnie.
Lenia mam, a tu trzeba pofatygować do sklepu po rzeczy niezbędne.

Lecz na razie - herbatka.

czwartek, 12 listopada 2026

Raporcik wieczorny

Kontynuując poranne dumania - zauważam automatyzm i ukryte motywy. I napiszę o tym bezwstydnie.
Czasu dla siebie mam teraz więcej. Umysł, szukający zajęcia, wypełnienia wybiera to, co znane, łatwe wygodne. Umysły są leniwe i cwane, że ho ho!

Wróciłam do domu już ciemnym wieczorem. Znowu dopuściłam do rozgardiaszu, który mi przeszkadza. Ale nie chce mi się ruszać do roboty. Zatem - ciach! Blog. Posiedzi się pod kocykiem tylko na pospieszny post (taaaa...!). Trzeba rozpalić w piecu, wcześniej przytaszczyć opał, co akurat nawet zrobiłam. Potem wreszcie ugotować sobie jakiś przyzwoity obiad, wstawić pranie, pozamiatać, pozmywać... Nożżż, kurde, cały wieczór zajęty! Nieeeee chce mi się!

No, cóż... do akcji musi wkroczyć wewnętrzny dorosły, a może i rodzic. Trzeba poskromić nieco wewnętrznego bachorka, co chciałby mieć w życiu wyłącznie przyjemności.

A propos przyjemności - pozwoliłam sobie dzisiaj na małe odstępstwo od ciuchowej diety. Za grosze kupiłam bluzkę z chust w kolorach, w których mi do twarzy. Uwielbiam te hipisowskie inspiracje. Do tego dołożyłam jeszcze prosty biały T-shirt z motywem łapacza snów  z przodu. Etniczny motyw, też bardzo po mojemu. Wreszcie chabrowe swobodne porteczki go ganiania latem na różne niezobowiązujące spacerki. Spodnie mają niebanalny krój, dlatego mi się spodobały. Znalazłam jeszcze płaskie, wygodne buty zapinane na blaszane guziki, ale po namyśle puknęłam się w czoło i zostawiłam je.

Z domu wyszłam jednak nie na ciuchowe polowanie. Najważniejsze było dzisiaj spotkanie w Klubie Pacjenta.
Ależ było dzisiaj przyjemnie! Zaskoczyła mnie ilość uczestników, bo dotychczas grono było wybitnie kameralne. A dziś - aż prowadząca spotkanie musiała donieść dodatkowe krzesło. Radością było spotkanie starych znajomych z oddziału dziennego. Rozmawialiśmy o wielu sprawach, ja też sporo gadałam, chociaż pilnowałam się, by nie dominować rozmowy. Kilka wypowiedzi ogromnie mnie zainspirowało. Wywiązała się dyskusja o roli pieniędzy w szczęśliwym życiu. Oczywiste jest, że się przydają, ale za wiele się od nich uzależnia. Koleżanka opowiadała, jak niewielkim kosztem regularnie wyjeżdża na nie tak dalekie od nas Roztocze, zabierając do pociągu rower, na którym zwiedza roztoczańskie zakątki. Dlaczego ja tak, do fiksa, nie robię?

Pod znakiem zapytania

Ilość moich postów ostatnio nie idzie w parze z jakością. Zauważyłam spadek uważności, pisząc na gorąco nie zauważam błędów, które straszą potem na blogu. Korygować na bieżąco nie zawsze mi się chce, odkładam to na później i później. Ostatni post to istna, jak to się mówi, żenada.

Trochę wątpliwości mnie zresztą dopadło z tym moim pisaniem, chociaż uwielbiam to robić. Pewien komentarz zasugerował mi, że chyba czyta moją "tfurczość" ktoś znajomy. Komentarze tej osoby zawsze były życzliwe, nie chciałabym jednak, aby pewne osoby wiedziały o mnie pewne rzeczy. A czasami pozwalałam sobie tutaj na odsłanianie bardziej prywatnych szczegółów swojego życia. Starałam się nie przesadzać, a jednak czasami traci się czujność. Potrzebuje człowiek coś wyrzucić z siebie, właśnie w tym poczuciu, że jest niczym w podróży: nie spotkamy się raczej, nie znasz mnie na co dzień, więc co mi tam...

A są rzeczy, z których wcale dumna nie jestem.

Przeczytałam dość przerażający rozdział w "Kocham cię, zrób mi przelew". Opowiadał, jak zaawansowana jest współczesna technologia, z której korzystają oszuści, o generowaniu treści przez sztuczną inteligencję, o wciąż udoskonalanym imitowaniu rzeczywistości. Zresztą sama niedawno "nadziałam się" na reklamę jakichś absurdalnych metod leczenia niedosłuchu, reklamowanych przez... Irenę Santor! Był filmik, był jej głos.. Jasne było dla mnie, że kłamstwo uszyto grubymi nićmi, ale są przecież i bardziej subtelne.

Internet oddał mi wiele przysług, poszerzył bardzo moje wiadomości, dostarczył naprawdę wartościowych treści, ale dziś to groch z kapustą. Żeby dotrzeć do tego, co dobre, trzeba przerzucić tony śmieci. Ile już razy o tym pisałam: zasiadam poszukać artykułu o np. rybach, a kończę na zaglądaniu, co jakiś idiota napisał o tragedii w domu piosenkarza (ach! kotek umarł! z całym szacunkiem dla kotka...) albo jego rzekomej śmierci. No, po cholerę mi to wiedzieć?!

No i rodzi się pytanie, czy szkodliwość internetu nie przewyższyła korzyści.

Atmosfera na blogach też kiedyś była inna, cieplejsza, bliższa. Ludzie pisali z potrzeby serca, nie dla zasięgów. Lubiłam to bardzo, chociaż zajmowało sporo czasu. Dzisiaj nawet mnie nie zawsze chce się komentować, czytać długaśnych rozdziałów. Myślę, że wynika to z nadmiaru bodźców w internecie.

To wszystko daje mi wiele, wiele do myślenia i stawia pod znakiem zapytania moje relacje z internetem.

Dawno temu odbyło się w miejskiej bibliotece spotkanie z pisarką Izabelą Sową. Już wtedy usłyszałam, że ograniczyła sobie korzystanie z internetu do godziny dziennie, założyła jakaś blokadę, bo tak się zaczytywała w treściach, że aż od ślęczenia bolała ją szyja.

Hmmm...

Hmmmm!

środa, 11 listopada 2026

Pokrętne ludzkie historie

W nosie mam politykę i jej konteksty, ale ta piosenka, wydobyta z mroków mojej niepamięci przez koleżankę, jest wspaniała. Uniwersalna. Ciarki po plecach!


https://www.youtube.com/watch?v=LfchTDhl9J0&list=RDLfchTDhl9J0&start_radio=1


A poza tym? Dzień wolny, więc odpoczywam w sposób zupełnie niespektakularny.

Nie chce mi się iść po opał, więc na koszulę nocną nałożyłam szlafrok, na to bluzę z polarowego koca i wpełzłam pod koc na kanapie. Czytam taką oto rzecz - frapującą, przyznać muszę:




Nie mnie oceniać postawę ofiar. Sama kiedyś, na szczęście nie na taką skalę, przekonałam się kiedyś, jak silne potrafią być emocje i niezaspokojone potrzeby, a perfidia przestępców, o których się czyta i słyszy, wydaje się nie mieć granic. Ba! Zawsze powtarzam, że gdyby nie te głupie hamulce moralne, żyłby człowiek jak król.

Nieodmiennie jednak szokuje ludzkie łajdactwo i podatność na owo.

Swoją drogą, przypomniała mi się pewna znajomość.
Było to w czasach, gdy jeszcze uwierał mnie singielski (z odzysku) stan.
Zachciało mi się wtedy wypróbować portal randkowy Badoo. Bez większych oczekiwań, bardziej z ciekawości założyłam swój profil, wrzuciłam kilka zdjęć, wypełniłam parę rubryk typu wzrost, waga, zainteresowania i czekałam, co z tego wyniknie.
Ten wzrost waga, nawiasem mówiąc - jak na targowisku, ale machnęłam ręką.

Różni panowie się odzywali. Większość szła do odstrzału po pierwszej rozmowie, bo jak mnie pyta jeden z drugim, czy lubię rozmawiać na pikantne tematy, albo jaką bieliznę mam na sobie, to ja dziękuję, postoję ;)

Tu dygresja, bo wszak mam do nich skłonności: mało kto wykazuje na tyle inteligencji i wyczucia, by odróżnić pikantne od prostackiego, a temu od bielizny odpisałam, że noszę pantalony z nogawkami do ziemi i falbankami, takie po prababci i biedaczek zapomniał języka w gębie.

Trafiło się też dwóch na niezłym poziomie, ale okazało się, że w parze z pionem moralnym to nie szło: panowie szukali kobiety - po prostu do zdrady swoich żon.

Dość szybko dałam sobie spokój z "Badulcem", ale jedna ze znajomości przedłużyła się. Nie przerodziła się nawet w przyjaźń, raczej było to luźne i głównie telefoniczne koleżeństwo, trwało jednak dosyć długo. Wspominam je, bo dało mi dużo do myślenia o ludzkiej naturze i pokrętnych losach.

Historia jest smutna i chyba nawet tragiczna.

Zawsze byłam tą, która wysłucha, odniesie się, współczuje, a czasu miałam wtedy nadmiar i pusto było mi w domu.

Marek (zmieniam imię jak zawsze) napisał: "Ładne masz oczy, kiedy jesteś rozmarzona". Coś odpisałam, nawet nie pamiętam co...

Rozmawiało się dosyć normalnie, po ludzku, bez durnego seksualnego nagabywania. Marek był niesłychanym gadułą, w dodatku dość wylewnym. Potrafił z byle drobiazgu uczynić temat rozmowy, co akurat lubię. Gawędziło się swobodnie, choć kiedyś się zirytowałam, że nie daje mi dojść do słowa.

Dopiero gdy już bardziej się do siebie przyzwyczailiśmy, potrafił rzucić: "Seksu mi się chce, a tu nikogo do zabawy". Nie pamiętam już, czy mnie próbował sondować na ten temat, ale nauczona już odrobiny asertywności, stanowczo odparłam, że o seksie i sprawach intymnych z osobami postronnymi nie rozmawiam. Przyjął do wiadomości, nie nagabywał, ale o swoich osobistych sprawach aplał sporo.

Gość chorował na tzw. depresję dwubiegunową. Na przemian wpadał w czarną rozpacz albo euforię, gdy miał sto pomysłów na życie. Inna sprawa, że pozostawały w sferze pomysłów. Zdarzyło się, że rozpłakał mi się w telefon. Byłam cierpliwą słuchaczką, traktowałam go po prostu jak znajomego.

Nie oszukiwał mnie co do swojej życiowej sytuacji, a była paskudna. Będąc synem alkoholika, sama nie tykał trunków, ale za to stał się nałogowym hazardzistą. Narobił ogromnych długów, pieczę nad nim przejął kurator. Żona wzięła z nim rozwód. Zajęto jego pobory na poczet zadłużenia. Pięćdziesięcioletni mężczyzna musiał wynająć pokój u obcych ludzi, bo nie było go stać na mieszkanie. Jakoś sobie jednak radził, co przekonywało mnie, że w naszym kraju z głodu umrzeć nie tak łatwo. Miał stałą pracę i minimum na własne utrzymanie. Coś czasem tu i ówdzie dorobił. Mógłby żyć godnie nawet w tak ograniczonych warunkach.

Nałóg jednak był silniejszy. Nie chwalił się za wiele, ale być może częściej niż wiem, obstawiał drobne kwoty. Raz zadzwonił do mnie: "Marta, popłynąłem z kasą. Pożyczysz?". Wywarł na mnie sporą emocjonalną presję, ale na szczęście udało mi się nie ulec. Nie było to miłe!

Przyznał mi się kiedyś, że jeszcze przed rozwodem przyłożył własnej żonie nóż do gardła, domagając się pieniędzy.

Właściwie nie wiem dzisiaj, czemu z nim gadałam. Zawsze rozmowy były dla mnie wartością same w sobie. Do dziś to bardzo cenię, ale trochę się tu jednak zmieniłam. O tym jednak później.

Marek za moją podpowiedzią wykupił sobie starter do telefonu, a ponieważ wiecznie był "pod kreską", umówiliśmy się, że będzie dzwonił do mnie tylko, by zasygnalizować chęć rozmowy, a oddzwaniać będę jak, bo w obrębie sieci połączenia miałam darmowe. I gadaliśmy, gadaliśmy, a głównie on gadał.

Kiedyś była u mnie D., a może to ja u niej byłam. Zapoznałam ich przez telefon. D. jako atrakcyjna zewnętrznie kobieta nie uszła Markowemu bystremu oku (zdjęcia przecież były na Facebooku). Nawiązali kontakt.

Ona była wtedy bez pracy, na skromnych środkach utrzymania. Chciała wyrwać się z naszego miasteczka i różnych złych wspomnień. Okazało się, że on był w stanie "wkręcić" ją do swojej pracy. D. szybko podchwyciła propozycję, spakowała manatki, wynajęła komuś swoje tutejsze mieszkanie i wyprowadziła się... do niego!!!

Nie chciałam być plotkarą, więc wiadomości o Marku przekazywałam D. oszczędnie, ale wiedziała, że facet nie jest kryształowy. Jednak zaryzykowała. Pod tym względem zawsze była szalona.

Nawet sam Marek radził się mnie, czy mówić D. o swojej sytuacji i przeszłości. Uznaliśmy, że byłoby to słuszne i uczciwe. Powiedział więc, ale to mojej koleżanki nie zraziło.

A potem?

Potem ona dzwoniła, że Marek jest bardzo fajny, spontaniczny i pełen życia, że oboje kochają muzykę, taniec i są po szkole muzycznej. Czasami razem śpiewali mi w słuchawkę. Zaraz w dniu jej przyjazdu, zabrał ją do swoich rodziców. Ach, jak pięknie!... Koń by się uśmiał - myślę dzisiaj, a i wtedy czułam dystans do tych rewelacji.

Sielanka nie trwała długo. Kilka razy D. zadzwoniła do mnie z płaczem, ale było to już tak dawno, że nie pamiętam tych rozmów. Raz D. podebrał jej z torebki dowód osobisty w jakichś swoich niecnych, zapewne hazardowych celach. Ponieważ była akurat w naszym mieście, przebywała przez ten czas u mnie (jej mieszkanie było zajęte). Uznałam, że trzeba sprawę zgłosić na komisariacie. Poszłyśmy tam razem.
Koniec końców, załatwili to jakoś polubownie między sobą. D. zmieniła potem stancję, zamieszkała sama, ale kontakt wciąż utrzymywali. Miastem Marka była zauroczona, szybko nawiązała przyjaźnie, bo to ona akurat potrafi. Notabene ta szybkość ją gubi.

To nie koniec wyczynów Mareczka i szalonej D.

Mareczek, o czym jeszcze nie wspomniałam, nie krył przede mną swoich licznych romansów i przygód z kobietami. Sam powiedział: znajomości miałem setki, a kobiet w łóżku dziesiątki. D. zapewne też o tym wiedziała, może i ode mnie nawet, a już na pewno od niego, bo był gadułą nie z tej ziemi.

Dziś twierdzi, że z Markiem tylko mieszkali, ale pamiętam doskonale, gdy pisała, że się zakochała jak nastoletnia koza i że on jest kochany. Być może szczerze już tego nie pamięta.

Ad rem, do brzegu!

Niebawem nastąpił kolejny zwrot akcji. Koło D. kręcił się od dawna jej późniejszy, krótkotrwały mąż. Ona zdecydowała się z nim związać, rzuciła pracę załatwioną przez Marka i powróciła do stałego miejsca zamieszkania. Finał był szybki: ekspresowa wizyta w USC i pół roku póżniej ślub...

Marka to wyraźnie ubodło. Zadzwonił do mnie wściekły i oświadczył, że D. już po zadeklarowaniu związku z J., przespała się z nim (Markiem). Odgrażał się, że ją zniszczy, że zepsuje jej reputację, wykorzysta jej ciągoty do alkoholu (ja też uważam, że je ma, chociaż nie jest klasycznie czy klinicznie uzależniona). Posłuchałam, nie komentowałam, a koleżance tej rozmowy nie powtórzyłam.

Marek już więcej nigdy się do mnie po tej rozmowie nie odezwał. Nie wiem, czemu, ale nie żałuję wcale.
Z koleżanką jeszcze dosyć długo byli w kontakcie, dzwonił na towarzyskie pogawędki. Ona czasami relacjonowała mi, co u niego słychać, o jego kłopotach ze starymi rodzicami itp. Wreszcie dowiedziałam się, że Marek sam się przyznał do "historyjki" na jej temat i przeprosił.

Po jakimś czasie dowiedziałam się o próbie samobójczej Marka, a jeszcze później o skutecznym samobójstwie.

Smutna, tragiczna, żałosna historia.

***

Minęło parę lat. Jestem już gdzie indziej. Nie żyje Marek, żyje D., ale ja już jej nie chcę.

Pracowałam nad sobą intensywnie, czytałam, słuchałam wypowiedzi mądrych ludzi, specjalistów. Dwa razy wzięłam udział w terapii on-line prowadzonej przez Pati Garg, wspaniałą, kompetentną osobę. Ogromnie mnie to rozwinęło. Punktem zwrotnym, niezwykle mocną i ważną cezurą była dla mnie operacja ratująca życie. Nie chcę pozować na przebudzoną, oświeconą, nawróconą, jednakże po tych mocnych przejściach zyskałam nie mniej mocne poczucie, że moje życie jest moje, moje rację są moje. Mam prawo do wątpliwości, ale też mam prawo ufać sobie i swoim wyborom.
Marta sprzed operacji może byłaby mniej stanowcza wobec D. Marta po operacji zadaje sobie pytanie, dlaczego traciła czas na Markowe trucie.

Jestem empatyczna, cenię to u siebie, ale nawet empatia ma swoje granice. Czasami po prostu król jest nagi.

Nie dowierzałam swoim sądom, nie chciałam ich wydawać pochopnie, wiele tolerowałam, nawet widząc.

Dziś moje granice są mocniejsze. Mniejsze mam zaufanie do innych, ale większe do siebie. Mogę być otwarta na ludzi, ale w serdeczności D., w jej chęci natychmiastowego spoufalania się z innymi widzę coś niezdrowego. A kiedyś mnie to ujęło. Aczkolwiek i czegoś nauczyło, nie powiem. Mam dziś większą odwagę zrobić pierwszy krok do przyjaźni, znajomości. Tego się nauczyłam od niej.

Poza tym wcieliłam w życie wyczytane kiedyś u jakiejś psycholog: "Zacznij się bardziej sobą interesować na wszystkich płaszczyznach...". Zaczęłam i jak mamę kocham! pomaga to żyć w dobrym nastroju.

Życiowe doświadczenie, ot co.


wtorek, 10 listopada 2026

Herbatka, lektura i kocyk.

Niebo jest zawsze niezmienne, tylko stopień zachmurzenia różny i żaden nie trwa w nieskończoność. Staram się mieć to na uwadze, ale przyznaję, byłam dzisija nieszczęśliwa. Nic nie poradzę, że ogromnie reaguję na zmiany pogody. Staram się temu nie ulegać, ale... no, nie da się!
Zmęczenie, dekoncentracja i skrywana złość, że nawet ponarzekać mi nie wolno, bo zawsze mam wtedy komentarz od kierowniczki. Dziś nie wychodziła mi jakaś czynność w pracowym komputerze, więc półgłosem, ale z pasją cisnęłam: "No, o co chodzi temu durnemu cymbałowi?". Kierowniczka żartem, ale zwróciła mi uwagę, żebym nie przykładała do ust zwiniętej dłoni, bo "się tuba robi" i mój głos jest bardziej doniosły. No, szlag...
Żle się czuję, męczę się w takich warunkach, gdzie nie mogę być sobą i pozwolić sobie na minimum swobody. Moja kierowniczka przez całe lata pracowała w jednoosobowym gabinecie, ma swoje przyzwyczajenia do ciszy, a i skupić się oczywiście potrzebuje.A mnie się lepiej myśli, mniej zbiera się we  mnie stresu i napięć, gdy mogę pogadać do siebie czy komputera. Wkurza mnie ta biurowa robota, chętnie przeszłabym na system zdalny, ale nasza działalność tego nie uwzględnia. Dzisiaj przemknęło mi przez myśl, że może by tak serio się porozglądać. Boję się jednak niestabilnośći, niepewności. A z drugiej strony mój organizm i psychika coraz bardziej się buntują. Eeeech!

W domu, w taki dzień jak dzisiaj mogłabym sobie robić przerwy nawet z leżeniem na kanapie, skończyć robotę pod wieczór, jeśli w południe poczuję się źle. Setki raz już o tym mówiłam i pisałam.

Wróciłam do domu zmęczona jako ten górnik po szychcie na grubie (kopalni). Trochę mi się poprawił humor, gdy rozpaliłam piec, przebrałam się w wygodne domowe rzeczy. Nie muszę dziś gotować, bo jutro dzień wolny i będzie na to więcej czasu. Po namyśle rezygnuję też z wyjścia na zakupy, bo jedzenia w domu, wbrew pozorom, nie brakuje. Mam zapas kaszy i to trzech rodzajów, jajka, kiszone ogórki w słoiku oraz od siostry kilka dyń, w tym jedna potężna. Z dyni podobno zrobić kopytka, racuszki, zup Znam też dyniowe leczo, ale nie mam do niego wędliny. Za to w lodówe stoi garnek z mięsem z rosołu, które wczoraj obrałam od kości i z gotowaną fasolą, z której podobno wychodzi bardzo smaczna pasta do pieczywa. Z głodu nie zginę, a bardziej wybredny konsument czyli syn zapowiedział swój przyjazd dopiero na piątek wieczorem. Jutro będzie zapewne cieszył się wolnym dniem ze swoją dziewczyną. A niech korzysta z uroków młodości.

A ja - herbatka, lektura, kocyk, a może jakiś film. Dziś się regeneruję :)

I znowu przypomniał mi się istotny wątek już po zakończeniu postu:
Muszę solidnie wziąć pod lupę swoje finanse. Na razie jeszcze mam oszczędności, ale wydatki przewyższyły ostatnio wpływ. Mam nadzieję, że to tylko raz na jakiś czas, jednak zaniepokoiłam się. Syn studiuje, mieszka na stancji, więc ponoszę koszty. Minimalnie przekraczamy dochód uprawniający do stypendium socjalnego.
Mam pewien plan ogarnięcia sytuacji, ale na razie się nie zdradzę. Powzięłam pewne podejrzenia, że ktoś z realnych znajomych zagląda do mojego bloga, choć krzywdy mi nie robi. Postanowiłam się też przejść do operatora telefonów komórkowych i wywiedzieć się o oszczędnośći. Może jednak taniej wyszłoby rozdzielenie konta syna i mojego? Ja mam od komórki znacznie mniejsze wymagania niż syn, w ogóle nie muszę mieć internetu na przykład. Jedynie z moją najbliższą przyjaciółką prowadzę bardzo długie rozmowy (i z tego akurat nie chciabym rezygnować, bo rzadko mamy możliwość się spotkać bezpośrednio).

poniedziałek, 9 listopada 2026

Jak dobrze!

Ależ mi dobrze. Ile przyjemności dają proste rzeczy, takie wręcz elementarne. Ciepły i smaczny obiad w żołądku, ciepło od pieca i ciepło rozchodzące się w ciele po koniuszki palców u stóp. Tak mi błogo pod tym moim kocem.

Zarządziłam po ogrzaniu i konsupcji obiadu oraz rozpaleniu pieca godzinny "leżing, plażing (racze kanaping ;) ), opier...ling". Poczytam, popiszę, a na wieczór mam plan kulinarny: zemleć (w moim domu rodzinnym powiedziano by "zmielić" i ja do dziś tej formy najczęściej używam") gotowaną fasolę na pastę do chleba, potem to samo zrobić resztą mięsa z rosołu i niech czeka w zamrażarce na swoje pięć minut. Kiedy się prowadzi kuchnię singla, a ma się nawyk gotowania na dwa - trzy dni, łatwo o nadwyżki niezjadane od razu i marnowanie darów Bożych.

Łatwo też, będąc singlem, zaniedbać "uczciwe" odżywianie, pójść na skróty, gotowe dania, prowizoryczne, pospieszne posiłki. Ani to zdrowe, ani ekonomiczne, nierzadko też średnio smaczne.

Traktuję teraz przyrządzanie i planowanie posiłków jak formę terapii. Angażuje i zajmuje czas, co jest bardzo ważne, gdy się spogląda samotności w oczy. Wprawdzie to ostatnie, jak już ustaliliśmy, nie przeraża mnie zanadto, ale kto wie, jakby sprawa wyglądała, gdybym nie miała zainteresowań i wypełnionego czasu.

Staram się też nie zaniedbywać innych gospodarczych spraw, a że bezapelacyjnie wolę gotować niż sprzątać, podczas tego drugiego zajęcia umilam swój czas słuchaniem przez słuchawki muzyki lub różnych audycji. I jest przyjemnie.

Jeśli wystarczy czasu, może jeszcze upiekę bułeczki proziaki, pieczywo na sodzie. Sodę w moim regionie nazywa się prozą.

A jak nie wystarczy, to pojutrze rozpoczynam długi weekend. Wzięłam urlop na dwunastego oraz trzynastego listopada.

***

Aj! Zapomniałabym się pochwalić!
Odbyłam wczoraj pierwszą w życiu najprawdziwszą konną przejażdżkę. Oj, spodobało mi się to! Siostra asekurowała mnie prowadząc "moją" klacz na linie (sama też jechała konno), spacerek był stateczny, stępem, ale i tak dla mnie nie lada przeżycie. Nie do wiary, że jeszcze niedawno z odległości "pół kilometra" uciekałam na widok konia. Dziś podchodzę, głaszczę, a nawet ucałowałam Satine w czoło uradowana przejażdżką". Jesienny las z perspektywy końskiego grzbietu wyglądał cudownie. Była wczoraj taka słoneczna pogoda. Nie przyjjzalam się dokładnie, jakie drzewa go porastały, ale chyba buki - takie charakterystyczne szarawe pnie... A pod nogami rudy kobierzec... Niczego więcej  nie potrzebowałam do szczęścia!
Będę częściej odwiedzać koniki. Byle tylko w nadchodzących zimnych miesiącach nie zaprotestowało moje niezbyt wydolne krążenie. A wiosna przecież przyjdzie, jak zwykle, byle tylko szczęśliwie doczekać.        

sobota, 7 listopada 2026

Wieczorne newsy.

Wieczór.

Wybrałam się po południu na ten pogrzeb, ale tylko na cmentarz, mszę żałobną sobie odpuściłam. Okazało się, że nabożeństwo trwało krócej niż się spodziewałam, więc i właściwy pochówek nastąpił szybciej. Musiałam dogonić kondukt. Po drodze spotkałam panią M., naszą emerytkę z pracy. Wyglądała bardzo elegancko, w szarym płaszczu "do figury", szczupła i jak zawsze nienagannie wyprostowana. Zawsze kojarzyła mi się z damą klasową z dawnych książek. Ten styl, ta postawa. Powiedziałam jej, że pięknie wygląda.

Po pogrzebie wybrałam się na zakupy w Lidlu, bo cmentarz jest po drodze. Głupio jednak było na pogrzeb ciągnąć torbę na kółkach, więc pokaźne sprawunki musiałam dźwigać w siatce. Odchodząc od kasy uśmiechnęłam się do małej dziewczynki, a ta bez namysłu wystawiła do mnie rączkę, by przybić jej piątkę. Przybiłam i to dwa razy, z wielkim entuzjazmem oraz sympatią. Jakie sympatyczne i rezolutne dziecko!

Po powrocie do domu trzeba było wybrać się jeszcze na zebranie wspólnoty mieszkaniowej. Radzono nad usytuowaniem przydzielonych nam przez zarząd komunalny naszego miasta dodatkowych kontenerów na śmieci. Zebranie miało miejsce w holu osiedlowego bloku (dawny biurowiec, stąd ten hol). Niestety, jak to w holach, pogłos utrudniał mi rozumienie mowy i nie pomagała nawet ta słynna aplikacja co przerabia Feniksy na penisy :) W końcu przeprosiłam zgromadzenie, wytłumaczyłam swoją sytuację i wróciłam do domu.

W domu chłodno i to mnie chyba spowolniło, czułam zmęczenie. Zdecydowałam wreszcie napalić w piecu, poukładałam porozrzucane w pośpiechu rzeczy w kuchni, umyłam naczynia. Przestrzeń znów oswojona. W garnku powoli gotuje się cały kurczak na rosół. Z myślą o synu ten rosół, ale okazuje się, że jednak niedzielę spędzę samotnie. Nie szkodzi, ja też lubię rosół, a dawno go już nie gotowałam.

Rozeszły się po kraju smutne i dramatyczne wieści z Krakowa. Jakiś szaleniec zastrzelił pięć (przed chwilą przeczytałam o sześciu) osób, inne zranił. Dawniej takie rzeczy działy się gdzieś daleko, setki mil od nas... Dziś tragedia jest niemal namacalna.

Skłoniło mnie to, by napisać do mojej szkolnej koleżanki, która po studiach została w Krakowie na stałe. Na szczęście na Rynku dzisiaj nie była.


PS. Moja przyjaciółka jechała niedawno taksówką, a "ci taksówkarze wszystko wiedzą". Opowiadał jej, czego dowiedział się o tragedii chłopaka pochowanego dziś przed "moim" pogrzebem. Nie chcę tu ujawniać dokładnych (i nie wiadomo, czy na pewno prawdziwych) szczegółów, ale nigdy nie mogę pogodzić się z historiami, gdy rodzic zmuszony do wyboru między własnym dzieckiem a partnerem, wybiera tego drugiego. To takie dobro nadrzędne - ten cały status osoby w związku? Jak długo będzie się nas jeszcze tym karmić?

Bursztyny... na grzędzie ;)

Budziłam się rano i z powrotem zasypiałam, i nie mogłam się zdecydować na opuszczenie ciepłego łóżeczka. Anektowałam pokój syna na osobistą sypialnię, a salonie przebywam w ciągu dnia.

Syn ma u mnie miejsce zawsze, jest tu u siebie, ale powoli, fizycznie oddala się ode mnie i kto wie, jak się potoczą jego dalsze losy. Możliwe, że zostanę już sama w przestrzeni, którą dotychczas dzieliliśmy na dwoje. Swobodnie się wtedy pomieszczę ze wszystkimi moimi książkami, ciuchami, rozwieszonym praniem. Kiedy syna nie ma w domu, suszarkę z praniem, wstawiam do jego pokoju, zamykam drzwi i mam święty spokój?

Może wcale nie warto szukać innego domu?

Właściwie dobrze mieć tę świadomość i podstawowe bezpieczeństwo.

Czy nie mam przypadkiem "syndromu nomady"? Żartobliwie nawiązuję tu do mojego pełnego przeprowadzek i zmian życia. Może to moja podświadomość przywykła i mimo woli wciąż poszukuje znanego sobie podekscytowania nowościami? A świadomie przecież tak tęskniłam za stałością.

Prawdą jest, że uwielbiam to eksplorowanie i poznawanie nowego miejsca, zadomowianie się, poszukiwanie własnych smaczków i klimatów. A kiedy już to mam - zaczynam wymyślać :)

Ustanowiłam niedawno swój życiowy rekord mieszkania w jednym miejscu. Osiem lat!

...Skoro, jak zwykle, post "sam mi się pisze" i temat bezwiednie się zrodził, pociągnę swoje rozmyślania:

Kredyt spłaciłam rok temu. Mogę teraz pozwolić sobie na więcej, choć pojawiło się kolejne finansowe wyzwanie w postaci studiów syna. 

Mogę też, nawykła do nierozrzutnego życia, realnie na coś oszczędzić. Może na wsparcie życiowego startu potomka? Czułabym, że w ten sposób spłacam dług wdzięczności wobec mojej Mamy.

Mam najprawdziwszy próg wyjścia do kolejnych możliwości. Mogę coś zrobić z tym, co już mam. Na przykład posprzątać wreszcie ten nieszczęsny garaż, by go wynająć i zapewnić sobie dochód pasywny. Do licha, mogę nawet komuś zapłacić za usprawnienie roboty, która idzie mi "jak krew z nosa", bo trzeba garaż wreszcie opróżnić.

Mogę ulepszyć, upiększyć to, co mam i mieć tu naprawdę przyjemnie.

Mogę pozwolić sobie na to, co naprawdę mnie karmi, zamiast żałować sobie wszystkiego...


Powtarzam się czy tylko mi się tak wydaje?

...Czego ta moja wewnętrzna kura chce na swojej grzędzie?

...Z drobiazgów codziennych, przyziemnych i planów konkretnych - dziś mam zamiar ogarnąć żywieniowy plan na nadchodzący tydzień. Jadłospisów, zachwalanych przez blogerkę Oszczędnie, nie tworzę, ale spodobało mi się, by zapewnić sobie jakaś bazę na kolejne dni - napiec chleba, uzupełnić zapasy kaszy, makaronu czy ziemniaków. Dzięki temu zdarza mi się przez cały tydzień nie robić zakupów, poza mlekiem, które musi być świeże, a bez którego żyć nie mogę (swoją drogą mleko śmiało można mrozić, co praktykowano w książkach o Syberii).

Trzeba też coś odkurzyć, coś wyszorować. Zatem dzień gospodarczy, a w międzyczasie... pogrzeb.

Dziś będą w parafii dwa, jakże różne. Najpierw młody chłopak, według wielu domysłów samobójca i to w bardzo dramatyczny, drastyczny sposób. Pisano w lokalnych wiadomościach, że ktoś wtargnął pod pociąg... Drugi to moja dawna sąsiadka, która dożyła dziewięćdziesiątki. Gdy jeszcze mieszkałam w tamtym miejscu, zdarzało mi się z nią pogawędzić, potem zgadało się, że potrzebuje od czasu do czasu pomocy w domu. Oddawałam jej drobne przysługi, a niekiedy nawet dorobiłam też dzięki temu parę groszy. Po wyprowadzce nieraz chciałam ją odwiedzić, ale zawsze hamowały mnie skrupuły: czy wypada, czy w porę, czy nie będę przeszkadzała starszej, schorowanej pani? Już się nie dowiem, już pani K. nie odwiedzę.
Na to pożegnanie pójdę, chociaż nasza znajomość miała luźny i niezobowiązujący charakter. Chłopaka natomiast nie znałam, więc się nie wybieram.

Pani K. miała chyba niezłe życie, sądząc z jej wspomnień, ale ostatnie lata były trudne. Kiedyś rozpłakała się opowiadając coś o swoich dolegliwościach. To było prawie dziesięć lat temu, a dopiero teraz odeszła. Mam od niej bursztynowe drobne korale, które pozostawił jej syn po śmierci żony. Korale mi się pokruszyły w jakimś domowym wypadku, leżą w pudełku jako pamiątka i wciąż sobie obiecuję, że zaniosę je do naprawy u jubilera. Czas chyba wreszcie to zrobić.

Lubię bursztyny.

piątek, 6 listopada 2026

Dzisiaj...

Lubię niezmiernie to poczucie stabilności i spokoju, które właśnie odczuwam. Domowe sprawy na bieżąco ogarnięte, chyba wreszcie opanowałam swój chaos. Nie jest oczywiście sterylnie i układnie jak z obrazka, ale mam poczucie kontroli nad sytuacją. Długo, latami brakowało mi tego.

Pracowało mi się dzisiaj znakomicie, a przecież wcale lepiej się nie wyspałam niż ostatnio. Wręcz przeciwnie, tak się wciągnęłam w internetowe poszukiwania, że znowu minęła północ, gdy się kładłam do łóżka. Ogromne znaczenie ma chyba pogoda, ciśnienie czy wilgotność powietrza. Dziś ładnie i słonecznie, chociaż już wyraźnie chłodniej. Przywróciłam do łask płacz noszony zimą.
Odważyłam się też na wygrzebane kiedyś w szmatałasie grubsze zimowe szarawary. Jakoś nikt w pracy, o dziwo, nie zwrócił uwagi. Lubię ubrać się czasem odrobinę ekscentrycznie, ciągnie mnie do strojów z określonym, nieco artystycznym przekazem.

Po powrocie do domu, prosto z pracy, szybko przygotowałam obiad z tego, co leżało w lodówce, zamrażarce i szafce: makaron ze szpinakiem z mrożonki, białym serem i odrobiną parmezanu. Smakowało, najadłłam się niczym ta, co z niej szynkę robią.
W piecu jeszcze dzisiaj nie paliłam. W czasie gotowania zrobiło się cieplej od kuchenki i pary, teraz siedzę pod kocem w dodatkowej bluzie i ręce mam ciepłe. Po jedzeniu trochę czuję się senna, a że kawę dzisiaj piłam tylko jedną, rano, pozwolę sobie na drugą. A wieczorem planuję wyjście na basen. Zbieram się do tego już od dawna i czuję dziś, ze mam ochotę zaprezentować światu swój osobiście skomponowany strój kąpielowy, nie od kompletu, ale przyjemnie zestawiony kolorystycznie - w moje ulubione niebieskości: góra - turkus, dół - kobalt. Stary strój jeszcze w przyzwoitym stanie, ale od samego początku nie podtrzymywał mi dobrze "darów natury", więc się w końcu zbuntowałam i znalazłam kreatywne rozwiązanie. W szmateksie taniej wszak, a kto powiedział, że zawsze kostium muszę mieć "do pary"? Mam trochę oporów przed nałożeniem dołu, ale wymyśliłam, że sprawę rozwiążę zwykła bielizna pod spodem. I juz!

Uznałam, że trzeba się po prostu zmobilizować, zamiast wciąż ten basen odkładać. Trzeba o siebie zadbać jak o własne dziecko, któremu chce się sprawić wartościową przyjemność.

Chodzi mi po głowie wczorajsze ogłoszenie o domu do sprzedania. Puszczam wodze fantazji, jak to rozwieszam pranie na strychu, urządzam przepierki w pralce turystycznej i nawet na brak "cywilizowanej" ubikacji oraz niskokosztowe doprowadzenie wody ze studni znajduję sposoby. Poczytałam oczywiśćie na ten temat w internecie. Bardzo chciałabym porozmawiać o tym z kimś, kto zna się na rzeczy. Nie boję się spartańskich warunków, sądzę, że dla atrakcji, które własny dom z podwórzem zapewnia, warto byłoby się pomęczyć. Miejsce i działka są urokliwe.

PS. Pośmiejcie się razem ze mną: wczoraj odbyło się w bibliotece spotkanie z pisarką i wydawczynią w jednej osobie. Aby dobrze ją słyszeć, użyłam aplikacji telefonicznej, która przekształca mowę na tekst. Narzędzie jest tak "doskonałe", że zamiast "Feniks", napisało mi "penis".

Czego głuchy nie usłyszy...

czwartek, 5 listopada 2026

Daj kurze grzędę

Lubię tę moją przestrzeń, ten mój czas, to moje życie. Swoje zwyczaje, swoje zajęcia i swój święty spokój.

Umyłam właśnie naczynia, poskładałam ubrania, zaraz sobie przygotuję jakieś ubranie na jutro i zrobię sobie regularną kąpiel, żaden tam prysznic. Kot nakarmiony i zadowolony, umościł się w kuchni na pralce - u mnie pralka stoi w kuchni, bo w łazience za ciasno - na którą zarzuciłam jakiś ciepły i miękki materiał we wzorek. Chyba mu tam ciepło.

Przeglądałam dzisiaj domy na sprzedaż w moim mieście. Marzy mi się prywatność bez sąsiadów pod oknami, za to z możliwością wylegiwania się na leżaku bądź kocyku przed domem. Znalazłam świetne lokum, w superlokalizacji, na spokojnej uliczce, dość jednak blisko centrum miasta. Dom ma dwa pokoje, spiżarkę. przedsionek i najprawdziwszy strych do własnej dyspozycji. Na podwórku garaż oraz piwnica. Ile przestrzeni! Moje aktualne lokum jest maleńkie i kiedy suszę pranie w domu, jest ciasno. Taki strych - marzenie!
Niebawem jednak zeszło ze mnie powietrze. Dom nie ma bieżącej wody, brakuje też łazienki, ubikacji. Toaleta znajduje się na podwórku, dziesięć metrów od domu. W "ostatecznej ostateczności" mogłabym znieść i to, zanim zgromadzę środki na doprowadzenie wody. W najtrudniejszych warunkach można zorganizować sobie czyste i schludne warunki, ale gdy pomyślałam o pralce automatycznej... Przecież bez wody bieżącej ani rusz, a pranie ręczne jednak mi się nie uśmiecha. Z żalem rezygnuję z tej oferty.

Swoją drogą wiele różnych znaków próbuje mi chyba powiedzieć: Tu  twoje miejsce i nie kombinuj.
Ilekroć rozważam swoją sytuację, warunki mieszkaniowe, okazuje się, że gdzie indziej mój kot nie byłby tak bezpieczny jak na naszym podwórku, zwykle w ogóle nie ma mowy, by wychodził na dwór, a przecież jest do tego przyzwyczajony. Mojego obecnego mieszkania nie obawiam się zamknąć i zostawić na dłużej, bo bliskość sąsiadów dosyć skutecznie ogranicza zakusy złodziei. Choć się czasami na tych moich współmieszkańców irytuję, dzięki nim nie czuję się tu samotna, zawsze mam do kogo zagadać. Na leżaczku może się nie rozwalę na podwórku, ale mam ten swój stolik przed domem do czytania książek i picia kawy na świeżym powietrzu.
Trudno tego nie docenić. Ale wiadomo: daj kurze grzędę... 😉

środa, 4 listopada 2026

Wieczorową porą

W piecu się pali - ciepło, przyjemnie.

Znowu późno wczoraj zasnęłam, a właściwie to już dzisiaj. W pracy nuuuuuda i rozbiegane myśli. Jakoś dotrwałam do końca, coś tam z siebie dałam ale bywało lepiej. Teoretycznie krzywda mi się w pracy nie dzieje, a jednak regularnie wraca mi poczucie, że mam dość. Gbybyż mieć więcej odwagi do zmian!

Wczoraj zmuszona byłam wziąć urlop, bo zaspałam do pracy jak niemowlę. Wykorzystałam wolny dzień na skoszenie wreszcie ogródka. Uprzednio naprawiłam usterkę kosiarki, co okazało się dziecinnie proste.

Poczytałam też solidnie i ubawiłam się pysznie wspólnym z koleżanką nabijaniem się z żałosnej "poezji" pewne pani z urzędu naszego miasta. Opublikowała na Facebooku coś, co nazwała wierszem. Nie wytrzymałam i skomentowałam: "Przecież to nie jest żaden wiersz". Pani oczywiście święcie się oburzyła, za to mnie poparła znajoma, z którą popisałyśmy na czacie. Owocem tej rozmowy był mój pierwszy w życiu limeryk:

Raz pewna madame z Wodzisławia
Zechciała poezję uprawiać,
Lecz, zdumiona szalenie,
Wnet ujrzała na scenie:
Aplauzu tu nikt nie objawia.

Dziką miałam uciechę z tego tworzenia!

Po pracy dzisiaj odwiedziłam grupę terapeutyczną, grupę Bogusia, jak ją nazwałam. Było kameralnie, bardzo sympatycznie i serdecznie. Podzieliłam się niepewnością co do swojego miejsca w grupie, zapewniono mnie jednak, że mogę przychodzić, czy w kiepskim, czy w dobrym nastroju, czy potrzebuję pomocy, czy po prostu chcę pobyć w bliskości innych ludzi. Dzisiaj głównie ten ostatni cel mi przyświecał, ale okazało się, że i z pewnych rozterek miałam okazję się zwierzyć.

A teraz jestem już senna i pora pewnie do łóżka.

poniedziałek, 2 listopada 2026

Antidotum na listopad.

Nie wiem, dlaczego tak się wybiłam tej nocy ze snu, że gdy ostatni raz spojrzałam na zegar, było już druga trzydzieści. Oczywiście nie wyspałam się, a że pogoda dziś typowo listopadowa, ponura, nastrój miałam nieszczególny i zapał do pracy znikomy. Z trudem panowałam nad rozkojarzeniem.

Dotrwałam do fajrantu, a potem podeszłam do lokatora "mojego" Mateusza po pieniądze od lokatora. Do domu wróciłam o zmierzchu. Coś zjadłam, wsunęłam się pod kołdrę i drzemnęłam nieco. Wreszcie jednak zdecydowałam, że trzeba rozpocząć sezon grzewczy. Co roku sprawia mi to kłopot, ale na szczęście sąsiad nie odmawia pomocy. Jakąś kawę mu za to kupię, bo nie chcę być niewdzięczna.

Raz tylko podłożyłam do pieca, pewnie już wygasło, ale jakie inne powietrze! Od razu przytulniej i przyjaźniej dookoła. Nastrój mi się poprawił po zrobieniu kilku pożytecznych rzeczy, bo cytując (nie wiem, który już raz) moją Mamę - na kaca najlepsza praca.

Pojutrze odbędzie się spotkanie w grupie terapeutycznej. Wezmę udział, ponieważ chcę coś omówić, a poza tym kontakt z ludźmi jest mi potrzebny w ten niełatwy jesienny czas.


niedziela, 1 listopada 2026

"Grobbing"

Blog jest dla mnie formą terapii. Wygadam się na nim, zajmę czas, wyrzucę, co cieszy i boli.

Dzisiaj zmarzłam na cmentarzu. Ubrałam się trochę za lekko, a potem długo siedziałam przy grobie rodziców, rozmawiając przez komunikator w telefonie z ciocią. Pokazałam jej dokładnie grób, gdzie pochowano jej siostrę, bo na pogrzebie ciocia być nie mogła (była pandemia, ciocia mieszka za granicą), a i teraz niełatwo jej przyjechać. Coraz starsza jest...
Zmarzły im ręce od trzymania telefonu, potem poczułam, że cała jestem wychłodzona. Wróciłam do domu, ale od tamtej pory nic mi nie pomaga. Wciąż czuję rozbicie i znużenie, stopy cały czas zimne, chociaż okrywam się kocem. Dopiero teraz, gdy już ostatecznie położyłam się na nocny spoczynek i jestem grubiej przykryta, czuję, jak do stóp wraca krążenie. Do wigoru jednak mi daleko.
Chętnie pobyłabym jeszcze z dzień w domu, ale trzeba jutro wracać do pracy. No, trudno.

Planowane ponowne wyjście wieczorem odpuściłam, choć jestem  niezadowolona, że nie dopełniłam naszej corocznej tradycji - wizyty z synem już po zmroku na grobach. Obiecaliśmy sobie nawzajem, że pójdziemy w innym dniu, może gdy syn przyjedzie na kolejne listopadowe święto.

Święta, obchody, uroczystości - jakie to wszystko, prawdę mówiąc, umowne. Czasami zadaję sobie pytanie, po co to wszystko, skoro i tak to, co najistotniejsze, pozostaje ukryte w sferze emocji. A z drugiej strony - uczono mnie, że takie właśnie rzeczy jak celebrowanie, obrzędy, cała kultura - to czyni nas ludźmi.
Przyznam: nie kupiłam dzisiaj ani znicza, ani kwiatów, uznałam, że liczy się co innego, ale jakiś pusty był ten grób rodziców. Chyba odwiedziłam ich dziś jako pierwsza i widziałam, że jakoś nikt nie wyczyścił płyty... Siostra pewnie nie miała czasu, a brat... cóż? brat nigdy nie był pracusiem. Całą rodziną jesteśmy zgodni, że nie potrzebujemy nikomu niczego udowadniać, a jednak odezwał się we mnie jakiś wyrzut sumienia.

Podobno szykują się w Polsce jakieś zmiany w prawie dotyczącym pochówków, dopuszczalne staną się inne formy niż dotychczasowe.

Mogłabym być pochowana pod drzewem, albo z nasionami drzewa, "żeby mnie niosło ku górze" (Danuta Wawiłow). Szumiałabym w liściach, a na moich gałęziach przysiadałyby ptaki...

sobota, 31 października 2026

Non mirari...

Pogoda chmurna, chociaż godzinę temu niebo wyglądało nieźle. Ledwo podniosłam się z łóżka, o rozkosznie nieprzyzwoitej porze (dość późno), odezwała się przez messenger w telefonie ciocia, siostra mojej mamy. Odłożyłyśmy rozmowę na później, gdy już się trochę pozbieram. Ciocia okazała przy tym rewelacyjne ironiczne poczucie humoru, w czym tak przypomniała mi mamę. Powiedziałam jej: "Poczucie humoru ...ówien!"

Obiecałam sobie też pamiętać dzisiaj o Zosi. Zosię poznałam już po zakończeniu mojej hospitalizacji, na oddziale dziennym, gdy jeszcze wpadałam do starych znajomych w odwiedziny. Siedziała w jadalni obok Bogusia, więc naturalnie nawiązałyśmy kontakt. Kolega podobno zachęcał ją do zainteresowania się mną ze względu na podobieństwo życiowej sytuacji, no i osobistą do mnie sympatię.
Dobry człowiek z tego kolegi, szkoda, że taki mało dostępny.

A do Zosi zadzwonię, gdy już ogarnę się ze sprawami domowymi. Jutro czeka ją pierwsze Święto Zmarłych z mężem... ,na cmentarzu. Zginął, z tego,co wiem, w dramatycznych okolicznościach, które nie, nie musiały, nie powinny nastąpić.

Synuś zapowiedział swój powrót w godzinach popołudniowo - wieczornych.

Nie spieszę się zatem. Ostawiam internet, biorę za to książkę w dłoń i pozwolę sobie poczytać z godzinę - chyba, że wcześniej zacznie mnie "nosić". Potem dom, obiad itd.

Odłożyłam na chwilę Szwaję, bo w bibliotece wpadł mi w ręce zbiór relacji o kobietach oszukanych przez internetowych kłamców, udających romanse i nie tylko. Wśród ofiar nie brak, o dziwo, kobiet obytych, inteligentnych, a jednak... Jest wśród nich Natalia Sikora, aktorka i piosenkarka. Sama podkreśla, że jest osobą nieufną, raczej introwertyczną, nadwrażliwą. Mimo to sprawcom (specjaliści twierdzą, że mogła to być działalność kilku osób) przestępstwa udało się wykorzystać jej fascynację Anthonym Hopkinsem.

Zdumiewające, ale życie wciąż mnie uczy: non mirari, nil indigrari, sed intellegere.

piątek, 30 października 2026

Moje zajawki

Przyszłam z pracy, zjadłam obiad i senna jestem. Nie mam pojęcia, dlaczego. Jakiś cukier podskoczył czy co? Relaksuję się pod kocem, pielęgnując swoje "zajawki". Jedna z nich to genealogia i poszukiwanie moich przodków - podróż w przeszłość.

Z ustaleniem pochodzenia dziadka po mieczu mam kłopot. Wiem tylko, że urodził się na terenie byłego ZSRR, grubo już ponad sto lat temu. Mój Tata był jego najmłodszym, późno urodzonym dzieckiem. Miał dużo starsze rodzeństwo. Niestety, jakoś nigdy go nie zapytałam, gdzie urodził się jego ojciec. Za to korzenie babci ustaliłam nieźle. Pochodziła z zasiedziałej na Wołyniu od pokoleń rodziny o częstym na tych terenach nazwisku. Jej rodzinna wieś była ostoją w czasie okrutnych wołyńskich wydarzeń, działał w niej silny ośrodek samoobrony i dlatego straty w ludziach spowodowanych działalnością UPA były tam stosunkowo niskie. Szperam i przeglądam nazwiska jej matki, babki, nawet prababki. Dotarłam do piątego pokolenia wstecz po kądzieli.

Przy okazji tych poszukiwań oczywiście nie umknął mi temat wołyńskich dramatów. Z ciekawości przejrzałam jedną ze stron, poczytałam wspomnienia, wysłuchałam nagrań. Czy potrzeba mi je komentować? W dywagacje polityczne i światopoglądowe także nie będę się wdawać. Kto mnie zna albo czyta dłużej blog, na pewno się domyśla mojego stanowiska.

Niestety, kontakt z dziadkami "od taty" miałam krótki i rzadki. Mieszkali daleko, niezbyt często się ich odwiedzało, a my, wnuki, byliśmy za młodzi, by serio zainteresować się opowieściami z dawnych lat. Nie śmiałam też nigdy dziadka wypytywać, świadoma, że mogą to być trudne sprawy.

czwartek, 29 października 2026

Pigwa, orzechy i potężny racuch

W drodze z pracy nazbierałam dzisiaj owoców pigwy, które spadły za ogrodzenie znajomej posesji. Właścicielka się wyprowadziła za miasto i owoce marnują się w trawie. Toć to grzech, a pigwa do herbaty nie ma sobie równych - niech się cytryna schowa! Ten aromat przypomina mi dawne, jeszcze młodzieńcze spotkania z przyjaciółką, u której zawsze piło się herbatę z pigwą. W dłuższej wolnej chwili zamierzam "zapolować" na orzechy włoskie, bo znam miejsca.

Krążą w internecie memy o "listopadzicy", jesiennej chandrze nierzadkiej o tej porze roku. I mnie się przydarzała, ale tym razem jakoś mnie omija. Odczuwam za to ogromny urok wieczorów w kręgu lampy nocnej, spacerowania w pochmurną pogodę, sycenia wzroku przygasającymi barwami jesieni. Spokojnie mi i niespieszno, a pomysłów na zajęcia mam tyle, że nie starczy życia. Choćby ten spacer na orzechy. Przydadzą się do jakiegoś wigilijnego wypieku czy pesto z makaronem. I zdrowo, i przyjemnie, i zaoszczędzi się na zakupach w warzywniaku.

W pracy, a raczej na rynku wydawniczym wysyp czytadeł z drugą wojną światową w tle. Mnie ten trend zniesmacza. Smarkule piszą o "dobrych" nazistach zakochanych w Żydówkach, o folksdojczu, który przystał do Niemców, by chronić swoich żydowskich krewnych. Ta ostatnia historia rozgrywa się w powieści "Frania" Zyty Różańskiej. Czytelniczki na Lubimyczytac.pl pieją ohy i ahy. Przyznam, że odrobinę mnie to zatrzymało i zaintrygowało, ale nie zmienia mojej dezaprobaty dla "romansów z drutami w tle".

Napisałam "smarkule", ponieważ autorki są często młodsze ode mnie, a ich pojęcie o wojnie bazuje chyba głównie na wyobrażeniach i fragmentarycznej wiedzy. Jak gdyby nie zdawały sobie sprawy z ogromu i wagi poruszanych tematów. Nie jestem w stanie tego zaakceptować. Płytkie to i bez grama szacunku. Bezczelne nawet.

Cóż jeszcze?

Potężny rachuch z piekarnika nie dopiekł się wczoraj, więc próbuję go uratować. Właśnie "dochodzi" w kuchni. Lubię w zimnej porze roku to kucharzenie, bo przydaje przytulności w domu i całkiem fizycznie go ogrzewa.

środa, 28 października 2026

Wieczorem, wieczorem

Kupiłam tę mikrofalę. Ekspedientka była na tyle miła, że pomimo obniżki cen (jak zwykle pod koniec miesiąca) wynegocjowała z szefem dodatkowe ustępstwo, skutkiem czego nabyłam sprzęt za sto złotych. Oby nie kryła się w tym pułapka! Sprawdziłyśmy w sklepie, że urządzenie pracuje. Muszę tylko przetłumaczyć sobie obcojęzyczne komendy wypisane na obudowie przy różnych przyciskach.
Kuchenka jest koloru białego, o niebo przyjemniejszego od poprzedniej stalowoszarej. Zawiera miskę przystosowaną od ogrzewania. Targałam to wszystko w rękach do domu, a leciutkie nie było. Nie wiem, czy powinnam dźwigać po mojej pamiętnej operacji, ciężar jednak był znośny, robiłam sobie też przystanki co kilka metrów. W połowie drogi spotkałam wracającą z miasta sąsiadkę, która pomogła mi w dźwiganiu. Serdecznie jej za to podziękowałam. Blisko już naszego podwórka napatoczył się mój sąsiad zza ściany. Co chłop, to chłop! Zawołałam entuzjastycznie: "Jasiu, kochanie ty moje!", a on nie czekając na wyjaśnienia, porwał kuchenkę jak piórko i zaniósł mi do samego domu. Za jakiś czas mogę się spodziewać prośby o pożyczkę finansową w dowód wdzięczności... No, dobra, na pięcdziesiat złotych się zgodzę za obietnicę szybkiego zwrotu. 

Dałam się też uwieść choinkowym ozdóbkom ze słomy za śmieszne pieniądze. Widzę już oczami duszy moje maleńkie wigilijne, ustrojone nimi drzewko.

W domu przewróciłam kuchnię do góry nogami w poszukiwaniu przejściówki do zagranicznej wtyczki. Znalazłam ją w piwnicy. Odgrzałam w nowej kuchence resztki gotowanych ziemniaków z lodówki i zjadłam jako "czekadełko" (podaje się takie w niektórych restauracjach, gdy goście czekają na zamówione danie). Mój zasadniczy posiłek piecze się właśnie w piekarniku. Zaplanowałam na dziś "potężnego racucha" z piekarnika, bo nie mam ochoty stać nad patelnią. To innowacja i eksperyment w mojej kuchni. Ciasto wymieszałam z frużeliną owocową własnej roboty, co praktykuję często. Piekarnik przy okazji ogrzeje mi trochę mieszkanie.

A potem zmywanie, układanie, pobieżne porządkowanie i książka. Wciąż jeszcze Szwaja, bo niespiesznie idzie mi ta lektura, chociaż lekka jest i przyjemna.

wtorek, 27 października 2026

Codziennostki luźne

Weszło mi już w zwyczaj, że po powrocie do domu i obiedzie otwieram swój "Gruby Zeszyt". Jak śpiewa Ola Kiełb, "Oto chwile tylko moje...".

Nie mam ciężkiej pracy - nie fizycznie. Po pracy pochodziłam sobie po mieście. Niby czysta rozrywka, a jednak potrzebuję odpocząć po całym dniu aktywności.

Dzisiaj mi w moim mieszkanku przyjemnie, bo wczoraj uporządkowałam w nim co nieco. Zdążyłam nawet rano pościelić kanape w salonie, który nocą staje się sypialnią, a rozmiary ma zupełnie niesalonowe. Na owej kanapie spoczywam teraz pod kocykiem, a na moich nogach zwinął się w kłębek Mruczuś.

Polazłam do szmateksu z mocnym postanowieniem, że jeśli nie będzie granatowej apaszki, niczego nie kupię. Prawie się udało! Stoczyłam ze sobą heroiczną walkę przymierzając uroczą czapkę - kaptur z obrzeżonym futerkiem otworem na twarz. W przeciwieństwie do większości takich kapturków, dobrze chroniła uszy i szyję. Nie lubię zbyt luźnych nakryć głowy, ma być mi w nich przede wszystkim ciepło. Przymierzyłam przed lustrem, pozachwycałam się i... odłożyłam po namyśle, z czym mogłabym go zestawiać. Jestem z siebie dumna, chociaż trochę mi żal.Była jeszcze fajna kominiarka, a ja kocham wszystko, co z daszkiem. Też zrezygnowałam i koniec końców stwierdziłam, że jeśli już, to znajdę może kiedyś podobne rzeczy w przecenie, wtedy mniej szkoda będzie grosza. Nie oparłam się za to letniemu kapeluszowi w stylu safari, ściąganego pod brodą za pomocą sznurka. Bardzo funkcjonalny i twarzowy, przyda się na moje eskapady w ciepłym sezonie. Na koniec wybrałam się na pocztę, ponieważ listonosz przyniósł mi wczoraj avizo, a obok poczty - kolejny sklep z używanymi meblami, sprzętem, naczyniami i ubraniami. I w dodatku pod koniec miesiąca za połowę ceny! Ubrania zignorowałam, ale nie kuchenkę mikrofalową. Sprzedawca zapewnił mnie, że jest sprawna, choć oczywiście do wtyczki potrzebna będzie przejściówka. Sklep pan już zamykał, ale obiecał mi, że zatrzyma mikrofalówkę dla mnie. Juto będzie moja za nieco ponad sto złotych.

Wprawdzie chyba dekadę temu kuchenką mikrofalową obdarował mnie Mateusz zupełnie za darmo, w dowód wdzięczności za liczne przysługi i pomoc w różnych sprawach. Niezbyt umiejętnie jednak się z nią obchodziłam, a i kuchenka jako sprzęt wcześniej używany mogła już być po prostu nadwerężona przez czas. Skutkiem tego pojawiła się na niej rdza, ciężko ją też doczyścić i trochę się już boję jej używać. Pora jej na godziwą emeryturę
Rozważając przydatność tego sprzętu, miałam sporo wątpliwości, znakomicie się kiedyś ludzie bez niego obywali. Jednak przyznać trzeba, że to wielka wygoda. Dawniej uznałam, że to świetne ułatwienie dla syna, który jako dziecko musiał sobie odgrzewać obiady. Dziś mi po prostu wygodnie wlać zupę do talerza, nie brudząc kolejnego garnka w celu pogrzania.

Mateusz odwiedził mnie wczorajszego wieczoru. Kupiłam ciastka z tej okazji, on też jakieś przyniósł i przy zielonej herbacie gawędziliśmy o swoich sprawach, radościach i troskach. Lubię tego człowieka tak po prostu i po ludzku. Całkiem fajnie jest gdy kobieta i mężczyzna po prostu się lubią bez wygórowanych i nie daj Boże, niesymetrycznych oczekiwań.
Trochę po tych pogaduchach jestem niewyspana, bo choć kolego wyszedł ode mnie o przyzwoitej porze (za kwadrans jedenasta 😊), wybiłam się ze snu i zasnęłam w okolicach pierwszej. Nic to!

W lodówce mam owocową frużelinę, którą muszę zutylizować, jeśli nie chcę zmarnować żywności. Planuję jednego potężnego racucha, najlepiej z piekarnika. Pogadam z AI, czy i jak pomysł da się zrealizować.

Muszę tylko pofatygować się po mleko do sąsiedniego sklepu. A tyłek na kanapie taaaki ciężki!


PS. O rany! Przeglądam ostatnie wpisy i widzę sporo stylistycznych potknięć i literówek, a lenistwo sprawia, że nie poprawiam na bieżąco. Dzisiejszy wpis nie jest wolny od błędów, ale wybaczcie, jednak jestem zmęczona, a jeszcze kilka zajeć przede mną.

poniedziałek, 26 października 2026

Oby nam się darzyło!

Nie wiem, jak to się dzieje: bajzel w domu generuje mi się sam! A tak marzę o miłym, nastrojowym mieszkanku, w którym widać, słychać i czuć było moją duszę. Wezmę się za niego, bo spodziewam się dzisiaj gościa, Mateusza, i nie chcę się wstydzić tego "chlewika". Najpierw jednak kawka i może nawet godzinka na spocznij".

Zjadłam obiad, już kolejny dzień ten sam, bo przesadziłam z ilością gotowania. Teraz zagnieździłam się na kanapie pod ciepłym przykryciem z parującą kawą i moim chromebookiem. Kubek na kawę własnoręcznie wykonany w ramach terapii zajęciowej na oddziale dziennym psychiatrycznym, niemiłosiernie krzywy i przez to niezwykły. Nasz terapeuta, pan C, wspaniały człowiek - orkiestra pomalował go i oszkliwił całkiem w moim guście, choć nie konsultowaliśmy się w tej sprawie. Naczynie miało być dla brata, jest nawet podpisane jego imieniem, ale jakoś żal mi się z nim rozstać.

Skoro mowa o rękodziele, spełniłam wczoraj swoje marzenie i wreszcie wzięłam udział w warsztatach motania magicznych laleczek - motanek. Odbywały się Mieście Wojewódzkim (z dużej litery będzie nawet zabawnie) w tak zwanej Warsztatowni, gdzie spotyka się też nasza Sekta.
Motanki już od dawna zachwycały mnie i fascynowały mnie na fotografiach. Natrafiłam na nie gdzieś w internecie. Są to laleczki sporządzane przez kobiety z ludu w dawnych czasach. Sporządzano je z różnych niepotrzebnych szmatek, wykorzystując np. znoszone ubrania, różne ścinki, skrawki i resztki. Nie  używało się przy tym ostrych narzędzi: igieł, nożyczek. Materiał na prawdziwą motankę się drze, a nie tnie, a już na pewno nie należy tego robić na lalce. Dopuszcza się cięcie przed przystąpieniem do "produkcji" i strojenia laleczki. Różne nitki, włóczki sznureczki do wiązania szmatek przerywaliśmy ogniem świecy lub ręcznie.
Motanki mają różne "specjalizacje". Istnieją tak zwane żadanice na szczęśliwy los, wielorączki na pomyślność i sprawność przy pracy, laleczki które dają potomstwo, a także nierozłączki czyli kukiełki kobiety i mężczyzny połączone rękami lub umocowane na wspólnym patyczku.

My motaliśmy wczoraj ziarnuszki na wszelką obfitość. Ziarnuszki, jak wskazuje nazwa, wypełnia się ziarnami kasz, różnymi nasionami. Można "wypychać" je też trawą i ziołami, włożyłam nawet kawałek suszonego muchomora, który według rozmaitych szeptuch ma jakieś swoje moce. Ziarnuszki są grube i pękate jak na specjalistki od obfitości i dostatku przystało.

Praca przy mojej parze: ubranej na ludowo "baby" i jej "chłopa" sprawiła mi niesłychaną przyjemność i radość. Naprawdę terapeutyczna to praca i chyba mam już kolejny pomysł na swoje długie i samotne wieczory.

Czyż samotność nie może być przyjemna? Czyż nie sprzyja zaopiekowaniu się sobą i zadbaniu o swój świat?

Oto mój chłop i baba:

Zapomniałam nadmienić, że wręczyłam moim lalkom po pieniążku w sakiewce, chociaż na zdjęciu jeszcze ich nie mają.




Niechaj się darzy w domostwie naszym!

sobota, 24 października 2026

O Sekcie i nie tylko

Nie chwal dnia przed zachodem słońca... no, ale wczorajsze przecież już zaszło 😆

Aczkolwiek blogowanie najlepiej smakuje niespieszne, to jednak zaglądam tu na moment, chociaż czekają różne zadania.

Dzień ładny, pranie można by zrobić i rozwiesić na - jak to się u nas mówi - polu. Uwielbiam ściągać ze sznura takie pachnące powietrzem i słońcem. Coś ugotować trza, coś pozamiatać... Poprosił też Mateusz o przyniesienie opału do jego mieszkania (z jego piwnicy), bo nie ma komu tego zrobić. Zatem spacerek pieszo lub rowerem na jego ulicę.

Mama powiedziała mi kiedyś prostą rzecz: "jeśli było można, to się ludziom pomagało", to było i jest w moim świecie naturalne. Nie kosztem siebie, nie po to, by coś komuś udowodnić, albo i sobie. Po prostu dobrze jest dawać sobie nawzajem wsparcie, to zwyczajnie cieszy i pomaga w życiu. Normalnie do kwadratu albo i sześcianu.

Więc się diabelnie ucieszyłam, gdy koleżanka wreszcie odważyła się namówić do ujawnienia na Facebooku swojej zbiórki pieniędzy. Brak mi czasem pewności i śmiałości, by bardziej zdecydowanie kogoś do czegoś namawiać a jednak czasami warto odważniej artykułować swoje sugestie. Sama nie lubię, gdy mi ktoś coś narzuca, więc starałam się być delikatna, a jednak wreszcie napisałam tej osobie, że moim zdaniem informacja na Fejsie "zrobiłaby dobrą robotę". Wczoraj trochę jej podpowiedziałam, co mogłaby napisać i X. posłuchała. Efekt - kilka datków w ciągu jednego wieczoru! Tak się cieszę, jakby to  dla mnie były te pieniądze.

Wczorajszy wieczór spędziłam w Sekcie (pozwolę sobie tak nazywać tę grupę dla skrótu myślowego - bez cudzysłowu i z wielkiej litery jak każdą inną nazwę). Połączyły się dwa "plemiona", bo istnieje w mieście grupa prowadzona przez inną koleżankę. X. gromadzi ludzi wokół ceremonii kakao. Jest to kakao inne niż kupujemy w sklepach spożywczych - gęste, zawiesiste, dosyć tłuste. Aksamitne i przepyszne. Rozgrzewa bajecznie ciało i duszę. Ludy pierwotne gdzieś w jakichś Amerykach używały go do swoich rytuałów. Myśmy też pili ceremonialnie, z uważnością na swoje doznania i odczucia.

Poczułam wczoraj niesłychane ciepło, radość ze wspólnego przebywania. Poczułam się niczym na , jakimś wigilijnym spotkaniu w wielkiej rodzinie. Wiem, że to wielkie słowa. Unikam wielkich słów i boję się ich, ale wczorajsze odczucie było bardzo autentyczne i głębokie. Było mi dobrze, czułam, że wszystko jest tak bardzo na swoim miejscu, że nie potrzebuję niczego więcej. Spotkanie opuściłam głęboko usatysfakcjonowana i spokojna takim pogodnym spokojem.

Kiełkuje we mnie myśl, by powołać takie plemię w moim mieście, ale brak mi śmiałości i boję się wyzwań logistycznych. Mieć jednak swoich ludzi tu, blisko, to byłoby COŚ. Może w końcu się odważę? Może komuś opowiem o moim marzeniu, a może anonimowo zasygnalizuję swój pomysł w facebookowej przestrzeni? A nuż ktoś podchwyci, odpowie.

Ta cała Sekta... nie bez powodu ją tak nazywam (bardzo niektórych rozbawiając). Bywa wśród nas górnolotnie, używa się specyficznego słownictwa, no i te ceremonie... Ja także miałam i zresztą mam do tego dystans. Jednak czasami potrzeba niecodziennych słów, by ponazywać to wszystko, co w nas mieszka gdzieś głęboko. Akceptuję tę górnolotność, choć osobiście poszukuję zwyczajności dla niezwykłości... Ale nawet teraz wpadam w nietypowe słownictwo, a to o czymś świadczy. Nie sztuka posługiwać się językiem prostoty i konkretów, mając do czynienia tylko z nimi. A Sekta skupia ludzi, którym to nie wystarcza. A ceremonie? Cóż... wszyscy mam potrzebę wyróżnienia pewnych momentów w życiu. Mamy przecież Wigilię, Wielkanoc, zbliżające się Zaduszki. Mamy potrzebę wypicia kawy w ładnej filiżance czy ubrania się w piękną sukienkę.

...Mam dzisiaj sporo przemyśleń, ale to już zostawiam na inny czas. Czas się ruszyć z kanapy.


czwartek, 22 października 2026

Samotność

Pisząc ostatni post, zgubiłam wątek braku towarzystwa. Chociaż właściwie nie wiem, czy warto go powielać, bo chyba już tu wybrzmiał (i to nieraz).

Inaczej dziś postrzegam samotność. Kiedyś bardziej, a nawet bardzo bolała. Dziś często wolę ją od byle jakiego towarzystwa. Od towarzystwa dla samego towarzystwa. Jeśli kontakt i wspólny czas mnie nie karmią - to po co? Bywam niektórymi ludźmi znudzona. Bywa, że wolę sama sobie zorganizować czas niż na siłę w czymś uczestniczyć.

Niestety, ubyło osób wokół mnie. Najbliższa przyjaciółka już prawie nie opuszcza domu z powodu choroby i niepełnosprawności, a w tym domu nie ma warunków do spotkań. Przyjaźnimy się teraz głównie "na telefon". Utrzymywanie relacji z D. straciło dla mnie sens, odkąd pokazała fałsz, tchórzostwo i nielojalność. Mateusz od kilku lat w Warszawie. A reszta dobrych znajomych daleko, albo/i zaabsorbowana swoim życiem.

Czy cierpię z tego powodu? O dziwo, nieszczególnie pomimo chwilowego dyskomfortu. Jestem w tym, na przykład, momencie jak... wiewiórka w swojej zacisznej dziupli, gdy na zewnątrz hula nieprzychylny wiatr.

Pustka

Wykrakałam ponurą, deszczową pogodę. Nie darmo byłam wczoraj taka "śnięta". Dziś podgryza mnie pustka i melancholia. Wypowiedziałam im jednak posłuszeństwo i nie poddaję się.
Czas już rozpocząć sezon grzewczy w mieszkaniu, ale dziś jeszcze mi się nie chce iść po opał rozpalać pieca. W ubraniu wlazłam pod kołdrę, aby poczytać wciąż jeszcze nieukończoną Szwaję. Może zaaplikuję sobie ciepłej herbatki z cynamonem, może jakąś muzykę włączę albo gadające radio przez internet.

Znowu dzisiaj po pracy podskoczyłam do szmateksu, bo wciąż rozglądam się za granatową chustką. Chustki nie znalazłam, nic mnie poza tym dzisiaj nie skusiło, za to zgubiłam kolczyk, prawdopodobnie zdejmując szal, by przymierzyć jakaś bezsensowną kapotę. Uznałam to za sygnał od opatrzności, by poważnie potraktować swoje obiecanki skończenia ze szmatałasami (nazywa je tak moja przyjaciółka). Tym razem nie chcę się już zarzekać, po prostu pochwalę się, jeśli wytrwam dłuższy czas w tej deyczji.

Pisałam już, że narasta we nie potrzeba i pragnienie ukierunkowania swojej aktywności na bardziej pożyteczne i wartościowe sprawy.

To buszowanie w ciuchach jest może podświadomą obroną przed poczuciem pustki, bo nie da się ukryć, że samotne życie bywa wyzwaniem. A jednak warto się skonfrontować z tymi emocjami, by zbliżyć się do samej siebie, odnaleźć to, co naprawdę dla mnie. Poprzymierzać się, popróbować,S czegoś, na co nie mogłam dotychczas lub nie chciałam dać sobie przestrzeni. Pustka to ogromny potencjał, pod warunkiem właśnie, że nie wypełniamy jej byle czym.


P.S. W bibliotece policjanci wygłosili dzisiaj krótki wykład o zasadach bezpiecznego ruchu na drodze. Był też krótki instruktaż udzielania pierwszej pomocy z zachętą do przećwiczenia na ochotnika masażu serca na fantomie. Zgłosiłam się. Łokci w czasie masażu się nie ugina, w pracę wkłada się niemal ciężar ciała i o zgrozo, nieraz w czasie ratowania życia żebra delikwenta łamią się jak zapałki. Nie należy się na to oglądać, bo ceną jest życie. Brrrr!

środa, 21 października 2026

Banalnostki i drobnostki codzienne

Telewizji nie mam, toteż często nie wiem, co się dzieje w świecie oraz jaka zapowiada się pogoda. Czuję jednak, że ta ostatnia chyba ulegnie zmianie. Dopada mnie senność i zmęczenie. Już do pracy przyszłam w nie najlepszej kondycji, ale dzień był dzisiaj ulgowy.

Rano odbyłam wizytę u psychologa. Stwierdziłyśmy obie, że właściwie nie mamy teraz nad czym pracować. Jestem w dobrej formie, nie dokucza mi przewlekłe zmęczenie, a z doraźnym sobie radzę. Mój nastrój raczej stabilny ze zdecydowaną przewagą dobrego. Zrezygnowałam z kolejnego terminu, stwierdzając wespół z psycholożką, że w razie potrzeby zawsze mogę wrócić, a kolejki do psychologów nie dłużą się jak do psychoterapeutów - tutaj można i półtora roku poczekać. Wiem o tym ostatnim od "towarzyszy niedoli" z oddziału dziennego. Ja wskazania do terapii nie otrzymałam, a jedynie "kontynuowanie wsparcia", doraźne koło ratunkowe.

W pracy odbyło się dzisiaj nudne zebranie związku zawodowego. Dużo wysiłku mnie kosztowało skupienie uwagi i zrozumienie, co kto mówi. W pomieszczeniu był pogłos, koleżanki głosy mają albo za wysokie, albo za ciche. Umęczyłam się. Potem trochę, przyznaję, "robiłam bokami" swoją robotę, aż wreszcie ku mojej uldze nastała piętnasta.

Po pracy miałam posprzątać u Mateusza, bo nie dopisała jego pracownica. Dostałam jednak sms, że dziewczynę "ruszyło sumienie", w związku z czym moja pomoc nie jest już potrzebna. Przeszłam się zatem troszkę po mieście i wróciłam do domu. Odpoczywam teraz, a za chwilę odgrzeję sobie obiadokolację. Potem albo książka albo jakieś drobne krzątanko po domu.

wtorek, 20 października 2026

Biesy, czady, zakapiorzy

Jakoś nie przemawia do mnie mit bieszczadzkiego zakapiora ani cała ta mitologia tego zakątka kraju. Odnoszę wrażenie, że wykreowano ją na konkretne zapotrzebowanie, zromantyzowano sprawy trywialne w gruncie rzeczy i pospolite.
Właśnie poczytałam trochę na ten temat: w wyludnione po wojnie Bieszczady ściągali chętnie ludzie z prawem na bakier, życiowi rozbitkowie. Niektórzy owszem, z zacięciem artystycznym.
Bieszczadzki zakapior wydaje mi się tworem dosyć sztucznym, "podjaranym" własnym mitem i wizerunkiem, świadomą stylizacją.

Dziś uczestniczyłam w spotkaniu autorskim z takim jednym bieszczadnikiem z wyboru. Józef Bilski to poeta, animator kultury i historyk. Bierze aktywny udział w lokalnych wydarzeniach kulturalnych zarówno w Bieszczadach, jak i na rodzinnej lubelszczyźnie. Poczytałam trochę jego wierszy i muszę przyznać, że jest to poezja na poziomie. Natomiast to, co opowiadał o biesach, czadach i zakapiorach, mojego entuzjazmu nigdy nie wzbudzało, bo odczuwam w tym coś sztucznego, stworzonego na siłę... i, jak się zdaje, mocno się nie mylę.

Z całym szacunkiem do piękna i atmosfery tych gór.

Na spotkanie dotarłam mocno spóźniona z niemalże zakapiorskiego powodu.
Zmierzałam właśnie do celu, czasu miałam jeszcze pod dostatkiem, gdy na chodniku zobaczyłam dwie, starsze kobiety nad leżącym starszym mężczyzną. Nie ulegało wątpliwości, że facet jest pijany, co potwierdzała butelka z winem leżąca obok. Zapytałam, czy wezwano pogotowie, panie zaprzeczyły, więc nie namyślając się wiele, wykonałam stosowny telefon. Kobiety próbowały mnie powstrzymać, ale nie posłuchałam. Jedna zaoponowała, że lepiej wezwać policję niż pogotowie. "Jak pani taka mądra, to niech pani dzwoni" - czasami chyba bywam zbyt pyskata. Babki się oddaliły, a ja zostałam, by poczekać na wezwaną pomoc. Czekałam i czekałam. W końcu zirytowana zadzwoniłam jeszcze raz i ponagliłam, co chyba poskutkowało. W tym czasie mijali nas ludzie, spoglądali z zaciekawieniem,  niektórzy pytali, co się stało, ze dwie zapytały, czy pomóc, więc odpowiedziałam, że pogotowie już wezwane.

Wreszcie przybyła policja. Mocno już spóźniona na spotkanie z bieszczadnikiem, zapytałam, czy będę jeszcze potrzebna, a gdy usłyszałam, że nie, pożegnałam się i pogoniłam na wieczór autorski.

poniedziałek, 19 października 2026

Codziennostki, przyjemnostki i radostki

Ku pewnemu mojemu zdziwieniu odnajduję sporo przyjemności w tym moim samotnym przebywaniu w domu. Jak to napisała kiedyś Joanna Sałyga - Chustka, wydeptuję swoje ścieżki, rytuały i zwyczaje tylko moje. Wolny czas wypełniam niespiesznym gotowaniem, organizowaniemprzestrzeni wokół siebie, czytaniem książek i blogiem. I dobrze mi z tym naprawdę.
Staram się nie zaniedbywać przyrządzania posiłków, choć będąc sama, mogłabym sobie na to pozwolić. Wdrażam kulinarno - ekonomiczne sztuczki rodem z blogu Oszczednie. Staram się nie przesiadywać za dużo na Facebooku i mam nadzieję, że ze szmateksami w końcu też uda mi się przyhamować. W garderobie dawno już nie cierpię niedostatku... Ale zimowych szarawarów to jeszcze nie miałam nigdy, a dziś się trafiły za trzy złote. Ciągnie mnie do takich niesztampowych strojów - jacyś hipisi, jakieś New Age, etno... Na wszystko jedno wzięłam te "hajdawery", a czy na pewno będę je nosić, to się okaże. I jeszcze przefajną czapkę z granatowego weluru.

Teraz po tym łazikowaniu muszę trochę odpocząć. Zjadłam ostatki krupniku i trzeba coś zmajstrować na jutro. Mam kawał pieczeni z indyka, machnę do niej jakiś sos z tych pieczonych warzyw, co ich zapas mam w zamrażarce. I wreszcie surówka z czerwonej papryki podarowanej przez znajomą. Paprykę utrę na tarce z marchewką i jabłkiem według receptury z AI. Obiorę też górę ziemniaków i z nadwyżki będą w tym tygodniu kopytka.

Ot, i leci tak dzień za dniem. Lubię tę codzienność z odrobiną własnej inwencji i strategii.

niedziela, 18 października 2026

Lekcja.

Kiedyś wyczytałam coś w tym stylu: "Chcesz sobie spieprzyć życie? Miej oczekiwania". Dokładnie nie pamiętam, jak to brzmiało, ale coś koło tego.

Wymyśliłam sobie, że będę supermamusią i wyposażę syneczka w wałówkę na te jego studia. Wieczorem zrobiłam zaczyn na buły (bo nie bułki), zamarynowałam kawal mięsa, a dziś rano uruchomiłam piekarnik.

I co? I pstro! I figa z makiem.

W połowie pieczenia nastąpiła awaria, piekarnik odmówił posłuszeństwa, a dziecko bardzo szybko oświadczyło, że już wychodzi na pociąg, bo musi dokończyć jakąś ważną prezentację na zajęcia. Trudno. Nie dostał biedak ani pieczeni, ani pieczywa, a tylko mocny uścisk od tej, co go na świat wydała.

Dobrze, że chociaż bułek nie zdążyłam wstawić, bo byłyby do wyrzucenia. Mięso uratuję.

Kolejna lekcja odpuszczania.


sobota, 17 października 2026

Synuś przyjechał!

Sobota. Synuś przyjechał. O, radości!
Nakarmiłam chłopaka obiadem, który blogerka Oszczędnie określiłaby jako kuchenny detoks. Polega on na czyszczeniu szafek i lodówki z różnych resztek i niewykorzystanych produktów. Miałam trzy omdlałe, ale zupełnie jeszcze jadalne pomidory, sporo ugotowanej kaszy jęczmiennej i ścinki wędlin, które kupuję czasami, bo niedrogie a nadają się do wielu dań. Podałam kaszę ze ścinkami w sosie pomidorowym, posypałam startą mozzarellą. Danie okazało się nadspodziewanie smaczne. Syn, który nie przepada za kaszami, nie marudził :) Ba! Obiad u mamusi...

Pogadaliśmy, co u kogo wydarzyło się w minionym tygodniu, syn podzielił się różnymi ciekawostkami wyszperanymi w internecie. Poopowiadał też o studiach, wykładach, ćwiczeniach, pokazał notatki z matematyki, z których figę zrozumiałam, ale kiwałam głową z aprobatą. Kocham te momenty, kiedy po prostu jest.

Miałam kosić działkę, ale pada, nie chce mi się. Po kawie wypitej z synkiem spoczęłam malowniczo na kanapie z zamiarem poczytania Szwai. Zachciało mi się jednak bloga. Ostatnio codziennie piszę.

W planach dzisiejszych jeszcze zmywanie naczyń, rozwieszenie prania i wyprawa do Lidla. Trzeba jakieś menu ustalić na nadchodzący tydzień.
Upiekę owoce i cztery foremki naraz pieczywa. Chyba tym razem nocne bułki Margarytki. W moim wykonaniu to raczej buły, bo po prostu włożę ciasto w keksówki. Nie będzie czekać całą noc w lodówce, połowę wypieku dostanie syn do uczelnianego miasta.

Obiadów nie umiem gotować dla jednej osoby i wychodzi mi za dużo. Trzeba wdrożyć wekowanie zup tudzież zamrażanie nadwyżek.

piątek, 16 października 2026

Upcykling

Zadzwoniła wczoraj do mnie teściowa mojej siostry. Sądziłam, że upomni się o pożyczoną kosiarkę do chwastów i traw, a okazało się, że dzwoni z propozycją i zaproszeniem. Robiła porządki w szafie i kilku rzeczy postanowiła się pozbyć, a wyrzucić szkoda. "Marta, może sobie coś weźmiesz?".

Przyszłam, wypiłam herbatki z sokiem, pogawędziłyśmy. Ubrań raczej  sama bym takich nie wybrała, poza tym pani X. należy do większych kobiet. Stwierdziłyśmy jednak, że jeśli mi się swetry, czapki i szale nie przydadzą, mogę posłać gdzieś dalej w świat albo choćby i wyrzucić.

Garderoba rzeczywiście za duża, ale niebrzydka, a ja w czasach braków nauczyłam się, że nawet nie całkiem udane ubranie można podrasować, podstylizować dodatkami, na nowo "ograć". I tym razem również się udało. W dzisiejszej modzie daje się zauważyć trend kreatywnego wykorzystywania tego, co na pierwszy rzut oka nie nadaje się do ubrania. Za dużą koszulę czy sweter można niedbale wetknąć za pasek spodni, wyrzucić na wierzch połę koszuli, przepasać w talii. Można kontrastowo łączyć elegancję z nonszalancją. Bardzo mi się podobają takie pełne fantazji zestawy. Pokombinowałam zatem z pomocą sztucznej inteligencji i mam kilka genialnych "outfitów" na przyszły tydzień.

Niedawno w naszej bibliotece odbyło się spotkanie z młodą pisarką. Ubrana byłą w białą elegancką koszulową bluzkę, buty na wysokich szpilkach i... dresowe spodnie koloru granatowego, z białymi lampasami i połyskiem. Nogawki w kostkach przewiązała jakimiś tasiemkami. Trzeba odwagi, by się tak ubrać, ale wyglądała wystrzałowo!

czwartek, 15 października 2026

We własnej norce.

Starzeję się czy co?

Zrezygnowałam z planowanego wyjazdu na warsztaty z japońskiego haftu. Odrobinę szkoda było mi odpuścić, ale przeważyło pragnienie ciszy i spokoju po wczorajszym dniu ze spotkaniem w grupie terapeutycznej. Nie lubię się spieszyć, a musiałabym dziś wpaść do domu po pracy, zjeść w pośpiechu obiad i czym prędzej gnać na autobus. Nie, nie mam dziś na to ochoty. Chcę zaszyć się w swojej prywatnej norce, odgrodzić się od świata zewnętrznego, a pobyć we własnym.

Warsztaty z haftu są powtarzane, wiec jeszcze się wybiorę.

Zjadłam przed chwilą gorący krupnik i odczuwam jego kojący wpływ nie tylko na ciało. Dusza też się po zupie rozgrzewa. Wlazłam pod koc, a teraz do wyboru: książka lub drzemka. Się zobaczy. I co dalej, też się zobaczy.

środa, 14 października 2026

Codziennostek nowa garść

Niektóre stany ciała i ducha czasami trudno odróżnić, a za to łatwo pomylić.
Za długo garbiłam się wczoraj przed laptopem przy stole. Dziś odczuwałam napięcie karku, a takie napięcie u mnie często sygnalizuje stres. Nauczyłam się zauważać takie odczucia  i dociekać przyczyny - i dziś odkrycie. Pomogłam sobie w pracy, wykonując ukryta w toalecie kilka asan jogi, a przede wszystkim psa z głową w dół. Ćwiczenia przyniosły autentyczną ulgę. Jednakże wybiłam się wczoraj ze snu - a dlaczego, zaraz napiszę - i jestem także niewyspana. Toteż pośpieszna notka na blogu i zmykam w objęcia Morfeusza. Może jeszcze Szwaja do poduszki.

Szukam sobie zajęć na te zbyt ciche i zbyt długie wieczory bez syna. Oglądam radzieckie kino (przedwczoraj "Los człowieka"), a wczoraj pisząc na Gemini o muzyce, natrafiłam na wzmiankę o pianinach cyfrowych. Temat mnie zaciekawił, się poszperałam w internecie i cóż wyszperałam? Darmową stronę do nauki gry na klawiszach, ćwiczenia ze znajomości dźwięków i nut. Kapitalna sprawa! Wciągnęło mnie do tego stopnia, że zasnęłam po północy. Dziś też poćwiczyłam, ale z rozsądku ograniczyłam sobie czas na to.
Marzenie o grze na jakimś instrumencie towarzyszyło mi od dziecka, lecz nikt z dorosłych nie potraktował tego poważnie. Dziś mnie samej wydaje się to fanaberią, ale koniec końców - fanaberii mieć nie wolno?! Czy komuś one szkodzą? I kto powiedział, że tylko wybitnie uzdolnieni mogą grać?

Wieczorową porą wzięłam udział w spotkaniu Bogusiowej grupy terapeutycznej. Boguś, niestety, zajęty był w tym czasie pracą zarobkową i nie mógł sobie na spotkanie pozwolić, ale podobno dobrze mnie tam zarekomentował (sam tak stwierdził). Było sympatycznie, wspieraliśmy dziś młodego chłopaka, którego czeka ważna zmiana w życiu i który bardzo się tego obawia.

Dostałam też wiadomość z PTTK, że planowana na najbliższą sobotę wycieczka została odwołana z powodu braku chętnych. Nie ma tego złego... Zostanie trochę grosza w kieszeni. Na jutro za to zapisałam się na warsztat z japońskiej techniki hafciarskiej zwanej sashiko w mieście wojewódzkim. Zaintrygowały mnie zdjecia tego haftu w przypadkowo znalezionym ogłoszeniu o zajęciach.

W niedzielę z kolei czeka mnie nauka robienia kolczyków z piór - również marzenie od dawna odkładane od dawna.

Oj, nie żałuję sobie w tym miesiącu!

wtorek, 13 października 2026

Prywatne innowacje

Przydarzył się i mnie błąd ortograficzny na blogu. Przed chwilą poprawiłam.

Poza tym postanowiłam wziąć się za siebie i uważniej przyjrzeć się swoim codziennym wydatkom. Dziś zapisałam pierwsze. Postanowiłam też nie iść na łatwiznę i unikać jedzenia w mieście oraz kupowania gotowych dań. Samotne popołudnia i wieczory są czasami trudne, dłużą się, więc sprzyjają kuchennej twórczości. Lubię gotować, mimo iż czasami ulegam lenistwu.

Szaleję ostatnio w szmateksach, że zgroza. Dziś wstąpiłam do jednego bez planu i znalazłam brązowe trapery (czarne już mam). Po namyśle wzięłam, bo porządne, skórzane i po obniżce ceny (22 zł., co to jest!). Lubię mieć możliwość wyboru. No, dobra.... jeszcze szerokaaaaśne  zwiewne spodnie na przyszłe lato. I już chyba naprawdę jestem "obkupiona", jeszcze tylko na granatową apaszkę wciąż poluję. Małą chcę, żeby dała się nosić zawiązana na nadgarstku albo dyndająca u szlufki spodni bądź spódnicy.
Lubię w garderobie fantazję, swobodę, wygodę. Jakiś urok ma ta cała biurowa elegancja, którą mogłabym realizować w pracy, ale to dobre na chwilę. Jeżeli zdarza mi się tak ubrać, natychmiast po powrocie do domu, zmieniam z ulgą ten rynsztunek na bardziej swobodny.

Będę się powolutku przymierzać do wyprzedawania rzeczy nietrafionych, bo i takie posiadam: za duży żakiet, ładne, lecz niewygodne buty, które tylko raz nałożyłam i już kilka lat leżą w piwnicy...
Skoro mowa o żakietach, założyłam dziś pierwszy raz taki jeden czarny, chyba wełniany, albo z domieszką wełny. Jaki cieplutki! Do tego dorzuciłam szal typu paszmina w intensywnym różu i pozwoliłam by mi dyndał przez ramię. Ot, mała rzecz, a cieszy.

Mam też w planach drugie podejście do wynajęcia garażu. Pierwsze się nie powiodło, bo znajomy spasował, na widok ciasnego przejścia do piwnicy, gdzie zamierzałam przenieść stary regał z garażu. Koniec końców poprosiłam brata o rozkręcenie mebla, po czym brat stwierdził, że nie warto go montować z powrotem, bo drewno mocno już wypaczone. Tak więc odpada przeprowadzka regału, ale za to potrzebuję go przewieść do PSZOK-u (Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych). Za pomoc oferuję pierwszy miesiąc wynajmu gratis.
Mógłby mi pomóc syn, ale jakoś ciągle były inne plany, a teraz nie ma go w domu. Zresztą syn nie ma możliwości wywiezienia mebla. Nie posiada ani samochodu, ani prawa jazdy jeszcze.

A jutro spotkanie grupy wsparcia, do której zaprosił mnie Boguś. Nie wiem, czy on tam jutro będzie, bo nie zawsze ma wolny czas, ale ja bez względu na to wezmę udział w spotkaniu, bo jestem go bardzo ciekawa. Jest płatne, ale przeżyję.

Synuś zadzwonił do mnie przed chwilą. Porozmawialiśmy, a potem przesłał mi zdjęcie jesiennego kota ; brązowe elementy umaszczenia idealnie współgrają z dywanem zżółkłych liści.
Oboje żywimy sympatię do kiciusiów. Były w naszym domu przez prawie całe syna życie.


poniedziałek, 12 października 2026

Poniedziałek

Dzisiaj zostałam w domu, poprosiłam o urlop moją kierowniczkę. Jakieś sensacje żołądkowe ganiały mnie w tę i z powrotem, wiadomo, dokąd, już ciemnym porankiem. Większość dnia przespałam i dopiero teraz zaczynam żyć, a zbliża się siedemnasta. Zjadłam kleik ryżowy z dodatkiem płatków owsianych. Smaczne to nie było, lecz byle tylko coś w żołądku mieć i podnieść nieco energię. Powolutku wraca mi chęć do aktywności.

Do nieobecności syna, jak widzę, muszę się za każdym razem przyzwyczajać na nowo. Dam sobie radę, bo to już nie pierwszyzna. Myślę, że mój wczorajszy spadek nastroju był po prostu pierwszym sygnałem dzisiejszych niedyspozycji. Ciało i duch korelują bardziej, niż to się wydaje.

I właściwie nic więcej nie mam teraz do powiedzenia. W domu spokój i przestrzeń do dowolnego zagospodarowania. Należy to docenić. Wybieram Monikę Szwaję, a potem się zobaczy. Od Facebooka im dalej, tym lepiej, bo język i paluchy świerzbią, a co komu po moich opiniach.

Odbyła się w J. na Podkarpaciu manifestacja przeciw imigrantom. W tym regionie rzuca się, niestety, w oczy konserwatyzm i rzecz stokrotnie gorsza - podatność na jego manipulacje. Już 30 lat temu stwierdził mój Tata, że mieszkają tu "staroświeccy" ludzie. Do końca tych generalizacji nie popieram, ale widzę tego wiele. To zaś, co się dzieje ostatnio, sprawia, że wstyd mi za moje miejsce zamieszkania.

Przeraża, jak bardzo pospolite chuligaństwo okazuje się mieć wpływ na dzieje. To już w historii było!


PS. Terapeutycznie popracowałam nad nowym wystrojem bloga. Zdjęcie w nagłówku za duże, a data nad postem niewidoczna. Wie ktoś, jak to zmienić?



niedziela, 11 października 2026

Melancholie i remedia

Tym razem dziecko pojechało sobie w świat i znowu jestem tylko z kotem.
Odprowadziłam młodego na dworzec, a potem przespacerowałam się po mieście. Zmrok zapada już szybko, ludzi na ulicach mało. Spotkałam znajomego, który pracował kiedyś u nas na jakimś interwencyjnym stażu. To mój rówieśnik z upośledzeniem umysłowym, z trudnej, jak to się mówi, rodziny, skrzywdzony przez los. Niełatwy do lubienia, ale złym człowiekiem nie sposób go nazwać. Właśnie wybierał plastikowe butelki z kosza na śmieci, gdy mijałam go na ulicy. Wyleciał z pracy, stara się aktualnie o rentę socjalną, jego rodzice już od lat nie żyją, a on został w mieszkaniu z bratem alkoholikiem i jego rodziną. Na domiar złego ma podejrzenie raka. Ech, życie... Przemijanie...

Z biegiem lat cieszenie się życiem staje się sztuką nie lada.

Warto jednak dostrzegać tę pełną część naczynia.

Zatem ciesz się, Marto, że tęsknisz za synem, bo to znaczy, że kogoś kochasz. Ciesz się, że jest i żyje.
Ciesz się, Marto, z kota; przecież zawsze jako dziecko marzyłaś o mruczącym towarzyszu.
Ciesz się, Marto, z ciepłego łóżeczka i kręgu lampy oraz dobrej książki.

I rozejrzyj się, Marto, wokół siebie, wśród ludzi i możliwości. Urwał się kontakt z koleżanką z liceum, napraw to. Wybierz się w ładniejszy dzień do sąsiedniego miasteczka. Wpadnij do lasu, spróbuj od nowa robótek na drutach. A w środę spotkaj się z grupą, do której zapraszał cię kolega Boguś. Może on też tam będzie? Pogadamy o jesiennych melancholiach.

Myśli rozproszone.

 Dziecię jednak zostało na noc w domu, bo zasiedziało się u kolegi, późny autobus okazał się "niekursowy", więc wróciło do mamusi. I jeszcze ze mną jest.

Pogoda się popsuła, jest pochmurno i mży. Dobry dzień na książkowe lenistwo, co uskuteczniam z upodobaniem. Trochę przeszkadza mi rozmemłanie, bo mam na sobie dżinsy i górę od piżamy oraz zalegam w niepościelonym łóżku, ale niech tam! Może gdy syn wyjdzie z domu, wezmę się w garść i odprowadzę go na dworzec. Nie obiecuję, ale i nie wykluczam.

Rozmyślam sobie o tym i owym, jak zwykle. Na przykład o mojej niepełnosprawnej rzeczywistości, która niewątpliwie niesie trudności, ale równie niewątpliwie jest darem. Dzięki niej, dzięki chorobie i spektakularnemu zwrotowi chorobowej akcji bywam teraz w miejscach i wśród ludzi mniej przypadkowych, bardziej ze mną rezonujących (słówko to zalatuje rozwojowym żargonem, ale jest trafne i skondensowane). W swoich wyborach stałam się bardziej selektywna i świadoma. Czuję, że właśnie teraz, choć życie mnie ograniczyło, jednak nabrało rumieńców. Toczę więcej ważnych rozmów, mniej zajmuję się, za przeproszeniem, pierdołami. Bardziej zwracam uwagę, czy naprawdę chcę i potrzebuję pewnych doświadczeń oraz aktywności. Śmielej wybieram to, czego pragnę, chociaż jeszcze wciąż chyba bez wystarczającej pewności. Jeszcze niepewne te moje kroki w nowe jakości.

W Klubie Pacjenta są dwie prowadzące spotkania kobiety, tak zwane asystentki zdrowienia. Jedną zapytałam o niepełnosprawność, bo sama o tym wspomniała. Zaskoczyło mnie, jak bardzo niewidoczne, a jak znaczne jest jej inwalidztwo. Druga przeszła ciężką, groźną dla życia chorobę. I to ona wyznała, że dobiega pięćdziesiątki, a jeszcze się nie nażyła. Marzy o skoku ze spadochronem, czym nieźle mnie rozbawiła, ale i zafrapowała.

Ja o spadochronie nie marzę, za żadne skarby, ale dobra jest myśl, że możemy mieć swoje "fanaberie" i w miarę możliwości je realizować. Nie zabraniajmy ich sobie, jeżeli nikogo one nie krzywdzą. Kilka już zrealizowałam z mniejszą czy większą satysfakcją sporo jeszcze czeka w kolejce. Trochę marudzę, że brakuje mi na nie pieniędzy. że nie wiem, czy sens... Przede wszystkim jednak brakuje mi odwagi i wiary, że na to zasługuję.

Coś mi po głowie chodzi, ale rzeczywiście chcę jeszcze chwilkę poczekać na ustabilizowanie nadwątlonych finansów. Nie sztuka szastać pieniędzmi na prawo i lewo. Problem niewystarczających zasobów finansowych jest mi obcy, ale to właśnie dlatego, że nie żyję ponad stan. Miałam w pracy koleżankę, która twierdziła, ze nie funkcjonuje bez pożyczania gotówki. Wiecznie pożycza też mój sąsiad. Ja tego po prostu nie rozumiem.

Ba! Marzę, by coś systematycznie odkładać, ale nie kosztem wyrzekania się wszystkiego.

Chcę sobie pozwalać na Bieszczady i inne Roztocza,nauczyć się gry na gitarze i/albo pianinie, chodzić na basen i od czasu do czasy bywać w "sekcie", do której muszę dojeżdżać.

Mam też inne marzenia, które wymagają nie pieniędzy, lecz odwagi.