Przypominam sobie ostatnie lata, gdy nie mogłam się zdecydować co o tym wszystkim myśleć. Walczyło we mnie pragnienie odtworzenia magii z dzieciństwa z najbardziej prozaicznym zmęczeniem, zdenerwowaniem, poczuciem zagubienia. Męczyło mnie okropnie zastanawianie się, co przygotować na święta, ile tego wszystkiego, by wystarczyło, a nie okazało się, że nie wiadomo, co z tym zrobić. Wkurzała presja, że dom "musi" wyglądać odświętnie. Byłam wykończona nie pracą, ale tymi wszystkimi emocjami i presją samej na sobie. I jeszcze te cholerne prezenty, niewiedza, co kogo ucieszy.
Presję czułam również ze strony otoczenia. Co roku trudno mi odmówić, gdy szwagierka zaprasza nas na Wigilię. Nie chcę jej urazić odmową, więc zwykle ulegam. Naprawdę też nie chcę, by czuli, że się od nich odwracam, bo są pomocni i życzliwi. Szczerze jednak mówiąc, nie za wiele mnie z nimi łączy, to nie jest towarzystwo, do którego lgnęłabym z własnej nieprzymuszonej woli.
Skąd w ludziach przeświadczenie, że samotność to zło? Dla mnie to spokój, swoboda, wygoda. Luz!
Nie jestem odludkiem, ale wolę otaczać się ludźmi, z którymi mi "gra", których sama wybrałam, przy których nie muszę odgrywać ról. Ta potrzeba rośnie we mnie z każdym rokiem, widzę to, kiedy uskarżam się na pracę chociażby.
Większość ludzi kompletnie tego nie rozumie. Dlaczego? Dlaczego, dlaczego?
I dlaczego to we mnie tak mocno się... "zadziewa"?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz