Jestem sobie w moim gniazdku, dobrze mi tu i spokojnie. Piec rozpalony, Mruczek nakarmiony, ja też po kolacji. Dzień był przyjemny ogromnie, chociaż trochę zmarzłam na działce siostry.
Siostra dała wczoraj znać, że zapowiedział się nasz od dawna niewidziany kuzyn.
Mamy dużo wspólnych wspomnień z dzieciństwa, ale potem dorośliśmy, założyliśmy rodziny, urodziły się nam dzieci, a że mieszkamy daleko od siebie... Potoczyły się każde losy własnym torem. Zmarli też moi rodzice, więc siłą rzeczy urwały się niektóre rodzinne relacje.
Pojechaliśmy wszyscy razem na działkę, do koni, które siostra musiała nakarmić. Koniki kochane, wyraźnie na mnie reagowały, podeszły się przywitać, co mnie ucieszyło i wzruszyło. Kiedy już przestałam się koni bać, odczuwam ich kojący wpływ.
Kuzyn z żoną i synem wpadli nie na długo. Ich syn miał w naszej okolicy jakieś swoje ważne sprawy. Młody, bardzo wysoki i bardzo szczupły chłopak. Widziałam go po raz pierwszy w życiu, pomijając zdjęcia. Trudno mi cokolwiek więcej powiedzieć o tak zwanym pierwszym wrażeniu - ot, spokojny młody człowiek. Trenuje grę w siatkówkę. Żona kuzyna stonowana, raczej introwertyczna, ale jak najbardziej zasługująca na sympatię.
Niedziela minęła spokojnie i pogodnie. Wcześniej pożegnałam syna, który spędził ze mną popiątek. Blisko, ciepło, spokojnie. Mam znajomą, która powiada: normalność jest najpiękniejsza. Gotowa jestem złożyć pod tym zdaniem zamaszysty podpis.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz