Dziś mi się pracowało dobrze, ale wymagało to ode mnie sporych starań. Chociaż znowu późno zasnęłam, trzymałam się nieźle. Dobrze mi też zrobiło, że byłam sama w biurze i mogłam sobie do woli burczeć i fukać do komputera oraz moich książek, a nawet zanucić coś pod nosem. Tak pracować lubię i tak bym chciała - z miejscem na własną ekspresję i bez masek.
W międzyczasie "porozkminiałam" sobie to i owo. Przyjrzałam się, jakie spustoszenie czyni w moim życiu nadużywanie internetu i postanowiłam nie tyle zrezygnować z niego, co bardziej świadomie i z większym umiarem zanurzać się w wirtualny świat. Mogę część moich zapisków, które - nie oszukujmy się! - bywają tylko pretekstem do nicnierobienia, przenieść na papier, co podobno świetnie wpływa na psychikę i intelekt. a treści blogowe publikować bardziej wybiórczo. Mogę nawet, dla zaoszczędzenia czasu na blogu, wrzucać zdjęcia niektórych notatek - miałoby to swój smak.
Łatwo nie będzie, bo zauważyłam, że lubię pisać "o niczym", tak sobie gawędzić o najbanalniejszych sprawach. Potraktuję to jako próbę i rodzaj eksperymentu.
Podjęłam też decyzję, że od okreśonej godziny wieczornej kategorycznie daję sobie "szlaba" na internet. Chcę się wysypiać, do kroćset, aby w miarę sprawnie i komfortowo funkcjonować za dnia. Przecież film czy podcast mogę wyłączyć, gdy mija czas i dokończyć nazajutrz.
Chcę więcej żyć realnym życiem i - jak to dzisiaj napisałam - żyć z sercem. Może zresztą wkleję notkę bazgraną w czasie przerwy śniadaniowej. Mam nadzieję, że zacni moi czytelnicy nie wezmą tego za infantylizm.
Notowałam w moim osobistym kalendarzu:
Do kaligrafii temu daleko, nigdy nie miałam pięknego charakteru pisma, a tu jest on po prostu niedbały Notki nie miały być piękne, to zrzut moich myśli i tyle. Nieco mnie peszy ich mocno osobisty charakter, ale niech zostaną jako fragment mojej opowieści.
Nieźle mi wyszedł pierwszy dzień detoksu, co? 😆
A skoro już wyszedł, to napomknę jeszcze, że skarpetki grzeją cudnie, są mięciusieńkie - iście w duchu filozofii hygge, o której nie tak dawno rozpisywały się media. Jeszcze kaszmir muszę wypróbować.
...Z pracy wróciłam dzisiaj okrężną drogą, chłonąc wietrzny listopad. W trawie znalazłam ostatnie opadłe pigwy za płotem opuszczonej posesji. Aż dwie.
Aaaa! I jeszcze obejrzałam wczoraj film: "Mój piękny syn", o walce ojca z narkomanią jego syna. Niektórzy chwalą tę pozycję, mnie jednak na kolana nie rzuciła. Poziom artystyczny zupełnie przyzwoity, poprawny, gra aktorów ponoć znakomita (nie znam się, lecz nie zaprzeczam), natomiast zabrakło mi w tym wszystkim głębi. Jakoś tak powierzchownie i banalnie. Przystojni główni bohaterowie!


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz