Być może już kiedyś o tym pisałam, trudno mi jednak już sobie przypomnieć.
U pisarki Gabrieli Kotas, której blog bardzo lubię, przeczytałam o pielgrzymce do Santiago de Compostela. Właściwie jeszcze nie zapoznałam się dokładnie z treścią, dopiero zamierzam to zrobić. Jest to nagranie wywiadu. Odezwała się jednak moja niejednokrotna już myśl:
Dlaczego akurat Compostela? Dlaczego pielgrzymka?
Niezbyt do mnie przemawia pątnictwo. chociaż doświadczyłam wczesną jesienią, jaki może mieć urok.
Pierwszy raz wtedy wzięłam udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. Nasz oddział PTTK dołączył do corocznej pielgrzymki na odpust w bieszczadzkiej Łopience z oddalonej o kilkanaście kilometrów parafii. Szliśmy za długim orszakiem, który prowadził ksiądz, animujący uroczystość przez megafon. Sprzyjało to nierozpraszaniu się, słuchaniu zamiast gadania. Jak wszędzie, tak i tu usłyszałam mądre rzeczy. Po drodze oczywiście przepiękne pejzaże, za które nic, tylko dziękować Stwórcy.
Rozumiem więc, że ludzie pielgrzymują i tworzą miejsca kultu. Szukają odświętności, wyjątkowej atmosfery, wspólnoty i szczególnej oprawy. Sama jestem jednak zdania, że duchowych uniesień i olśnień dostąpić można wszędzie, a Boga chwalić nawet we własnym pokoju.
Ba, jestem zdania, że bywają doznania zupełnie nieoczekiwane i ważne jest, jakie to my znaczenie im nadajemy. Gdy się ma otwarte, oczy, uszy i głowę - wszędzie można czytać duchowe wskazówki, znaczenia oraz inspiracje.
Zatem droga świętego Jakuba to tylko jedna z wielu dróg do Boga.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz