Sobota

Bardzo mi jakoś tego roku po drodze z Panią Jesienią.

Jakoś mi tak introwertycznie, łagodnie, refleksyjnie. Jakoś tak - dyniowo, świeczkowo, ksiąkowo i domowo.
W dawnych moich zapiskach przewijał się motyw tej pory roku jako czegoś trudnego, co trzeba dzielnie przetrwać, przed czego wpływem trzeba się bronić. A tym razem myślę i czuję inaczej: z czym warto się zaprzyjaźnić.

Latem moje podwórko i wszystko wokół kipi życiem i uwielbiam to. Teraz pochowaliśmy się w mieszkaniach, widujemy się przelotnie, przypadkiem jak dziś, gdy sąsiadka zza ściany wyszła wytrzepać chodnik akurat, gdy ja wróciłam z miasta. Uwielbiam letnie pogaduszki do późnego wieczoru, wspólne, prawie jak u Myśliwskiego łuskanie fasoli przed naszym "trojakiem" (właśnie teraz wpadło mi do głowy to jakże trafne określenie mojego i sąsiadów domu), nawoływanie się przez otwarte okno.

 Ale czy latem mamy czas delektować się niezrównanym kolorem ognia zapalonej świeczki i sluchania jego trzasku w piecu? Czy to nie rozkosz czuć jak mieszkanie napełnia się niepowtarzalnym ciepłem mojego "kaflaka"? Czy kot nie mruczy najpiękniej właśnie w ten pozornie nieprzyjazny czas.

A ile "książków" na mnie czeka! Jakie morze aktywności do wyboru! Przecież wciąż jeszcze nie dokończyłam kursu korekty, przecież kiedyś kupiłam sobie druty i włóczkę wciąż bezczynnie leżące w szufladzie.

O dziwo, nie potrzebuję w tym roku uciekać przed jesienią i jestem wręcz zachwycona, ile daje możliwości.

...Mam jakoś ochotę, wzorem MONIKI pokrótce streścić swój dzień, choć jeszcze się nie zakończył. Chyba po to, by przez chwilę jeszcze "nicnierobić" :)

Póżno dzisiaj wstałam, po dziesiątej, a przecież obiecałam Mieciowi (imię w rzeczywistości inne) doglądnąć jego mieszkania. Mieszkanie Miecio wynajmuje "na doby", więc co kilka dni zmieniają się lokatorzy. Trzeba doglądać więc często mieszkania, zmieniać pościel, prać ręczniki, czasem po prostu posprzątać. Ostatnio umyłam tam okna, bo kolega od kilku lat mieszka daleko, w innym mieście i trudno mu co chwilę przyjeżdżać. Na razie odbywa się to na zasadzie "przysługa za przyslugę", bo dostałam kiedyś od niego za darmo kilka rzeczy (prowadził przez kilka lat sklep ze sprzętem domowym), ale zasugerowano mi też gratyfikację finansową w przyszłości. O dziwo, ja, która nienawidzę sprzątania, z radością przyslużyłam się Mieciowi. Dziś tylko tam wpadłam w drobnej, zapomnianej wczoraj sprawie.
Potem na moim nieocenionym rowerze popędziłam do biblioteki, w której pracuję, choć obiecywałam sobie nie przestąpić jej progu w czasie urlopu. Syn mnie jednak prosił o wydrukowanie etykiety niezbędnej do wysłania przesyłki przez paczkomat. Syn sprzedaje niepotrzebne już podręczniki i ubrania, zarabiając sobie co nieco na swoje potrzeby, ale że wyjechał na weekend, trochę mu najego prośbę pomagam.

Po tych najważniejszych sprawach zdecydowałam zrobić coś dla siebie i zajrzeć do szmateksu, bo mi się ostatnio zamarzyły spodnie bojówki - takie traperskie, dla włóczykija :) - oraz wielkie swetrzysko podobne to tego, które niedawno upamiętniłam w swoim POŚCIE. Niestety, ani jednego, ani drugiego nie udało mi się wyszperać, a na niezaplanowane zachcianki obiecałam samej sobie się nie kusić, choćby kosztowały grosze.

Takie niby nic, szybki wypad do miasta, a zrobiło się późno i ambitne plany obiadowe straciły sens. Wpadłam po drodze do rybnego i jak zobaczyłam lekko solone śledzie, to oczywiście musiałam je kupić. Uwielbiam takie nieprzyprawione, bez octu i tym podobnych strasznych rzeczy ;) Do śledzi dokupiłam kaszę kuskus, a w domu czekały duszone buraczki z poprzedniego obiadu. Obiad był szybki i - myślę - dosyć wartościowy.

Po obiedzie kawka, kolejny fragment interesującej "Astrid. Opowieść o Astrid Lingdren" Susanne Lieder i blogowa przyjemność. A czas mija...

Jest już godzina 16:07, jak informuje mój chromebook. Idę przeprosić się z prozą codzienności. Czekają mnie jeszcze zakupy spożywcze na jutrzejszy dzień (oj, boli! już mi się nie chce z domu wyłazić), wysłanie synowej paczki, jakieś pranie i sprzątanie.

Moja siostra powiedziała przedwczoraj: "Gdyby doba była dłuższa, to też bym czas wypełniła". Całkowicie się z nią zgadzam!

Prośba o wsparcie

 Mądre osoby odzywają się na moim blogu, więc może pozwolę sobie na większą prywatę i zwyczajnie poproszę o parę mądrych, pomocnych słów?

Choruję, jak wiadomo. Choroba uszkodziła mi bardzo słuch i zniszczyła zęby (no, dobra, trochę "pomogłam", bo się cholerne bałam dentysty i bolesnych zabiegów, a choroba tym bardziej dała się zębom we znaki). Po długim zmaganiu się ze strachem w końcu zrobiłam z tym porządek. Niestety, zębów nie uratowalam, nie został mi ani jeden. Przyzwyczajam się teraz do całkowitej protezy, jeszcze jeżdżę do protetyka w innym mieście na poprawki.

Miałam w planach już od dawna wyprawę do Najlepszego Kolegi, o którym pisałam TU. Widzieliśmy się dwa lata temu, oboje cieszyliśmy się tym spotkaniem i oboje chcieliśmy je powtórzyć. Jednak zaczęły się moje kłopoty, w które Kolegi nie wtajemniczałam zanadto, zdradziłam tylko fragment prawdy. Pisałam o "takiej trochę mniejszej operacji", na którą się wybieram, której się bardzo boję ; wszystko wiedział, tylko nie to, że usunięto mi wszystkie zęby, że doczekalam się "trzecich", nie mając jeszcze pięćdziesiątki.

Nowe zęby są piękne, ale widać, że nie moje. Moje własne były charakterystyczne, daleko im było do równości i ideału. Te nowe, choć protetyk  nie przesadził z kolorem, wyszedł on dość naturalny, wyglądają zbyt idealnie. Kto mnie znał dawniej,nie da się nabrać.

Wstydzę się tego po prostu. Tak bardzo lubię Kolegę, a tak mnie ta sytuacja krępuje.

Powiedzcie mi, Dobrzy Ludzie, coś wspierającego.

Urlopowe dumania

Och, zaczynam po raz kolejny post i jakoś mnożą się wątki, wkrada się chaos, zapominam, o czym tak naprawdę zamierzałam napisać. Istny bigos i brak redaktorskiej dyscypliny :)

Krótki wstęp zatem: otóż pytano mnie w pracy, kiedy wreszcie wykorzystam tzw. wczasy pod gruszą, uznałam więc, że nie ma na co czekać i z dnia na dzień złożyłam odpowiednie podanie.

I jestem sobie na tych wczasach od poniedziałku, a właściwie już tydzień temu (jest już piątek) zaczęłam celebrować swoje wakacje.
Od ubiegłego piątku czytam już trzecią książkę! O, jak smakuje mi to ulubione dawniej, najukochańsze w świecie zajęcie po kilku latach niepojętego czytelniczego zastoju (nigdy nie zarzuciłam czytania całkowicie, ale to było zupełnie nie to samo)!

Jestem sobie na tym urlopie, załatwiam mniejsze i większe sprawy oraz zobowiązania, ale przede wszystkim wypoczywam. Moją intencją na ten urlop było właśnie to: spotkać się ze sobą, być obecną w każdej chwili, którą przeżywam, docenić właśnie to, że "nic się nie dzieje". Że mogę się do syta wyspać, bez pośpiechu i nerwów zajmować się domem, czytać jak zwariowana, zachłannie i z największą przyjemnością.

Nie musi się dziać nic wielkiego, by było cudownie - i o tym właśnie chciałam napisać. Oraz przy okazji jeszcze raz o D.

Jeszcze nie tak dawno pragnęłam rozrywki, spotkań towarzyskich, wiele czasu spędzałam z D,, ona zapoznała mnie ze swoimi znajomymi, ja ją ze swoimi. Chodziło się a to na potańcówki, a to na koncerty, a to spontanicznie wyskakiwało się na jakieś kulturalne wydarzenia w okolicy. Wesoło było i często zabawnie.

A potem jakoś poważnie zaczęło się robić. Czy wszyscy się zmieniliśmy, czy tylko niektórzy z nas? A jeśli niektórzy - to kto? Osoby wokół mnie czy może ja?

A może po prostu patrzę teraz inaczej, inny jest pryzmat, przez który spoglądam?

Czy ma z tym coś wspólnego tzw. Przebudzenie, które mnie ostatnio mocno zajmuje?

Nie jestem na tym punkcie egzaltowana, fanatyczna, staram się zachować rozsądek, ale pobrzmiewa mi w pamięci i bardzo wyraźnie to teraz odczuwam: kiedy zbliżamy się do samych siebie, poznajemy siebie, decydujemy się być sobą i po swojej stronie - część osób od nas... odpadnie. Okaże się, że nasze drogi się rozchodzą, że odmienne stały się nasze potrzeby. Że przestaje wystarczać to, co do tej pory satysfakcjonowało, że coś z kolei przeszkadza - ku własnemu zaskoczeniu.

Bardzo intensywnie odezwało się to w mojej relacji z D., o czym sporo na blogu napisałam.

Czułam się z tego powodu bardzo winna, zwłaszcza, że zdaję sobie sprawę ze swojego "charakterku". Wbrew pozorom potrafię zdominować i przytłoczyć osoby mało samodzielne i delikatne. Już w kilku relacjach to zaobserwowałam: na początku taka osoba przyciąga mnie okazywaną sympatią, potem sprawia mi przyjemność, że się nią mogę "zaopiekować", a wreszcie zaczynają mnie denerwować jej braki, bo tak się złożyło, że trafiałam na osoby, które - wybaczcie niebiosa, wiem, jak to zarozumiale może zabrzmieć - przewyższałam inteligencją, zaradnością czy inicjatywą. Z czasem widzę różnice coraz wyraźniej, ale jeszcze długo bagatelizuję, aż w końcu cierpliwości zaczyna mi brakować.

Gdy przyjaźniłam się z D., pojawił się właśnie ten etap. Czułam się winna, walczyłam ze sobą, ale nie udało mi się samej siebie oszukać. Męczyłam się bardzo ze swoimi wątpliwościami. Problem pogłębił fakt, że D. rzeczywiście poważnie się rozchorowała i to nie pozostało bez wpływu na jej psychikę. Tym bardziej czułam, że chyba jestem bez serca.

Mimo skrupułów skończyło się świadomym wstrzymaniem spotkań i kontaktów - z mojej inicjatywy. Nie spaliłam za sobą mostów. D. mimo wszystko, za dobrym jest człowiekiem, by ją traktować okrutnie, więc rozegrałam to najdelikatniej jak potrafiłam, ale jednak wprost i szczerze.

No i co? Spędzam sporo czasu sama i o dziwo nie tęsknię za nikim, dobrze mi jak jest. Regularnie odzywam się do wieloletniej przyjaciółki, z którą też jakiś czas temu przeżyłam niewielki kryzys, ale udało nam się go przetrwać i przezwyciężyć. Odzywam się do kumpla, któremu troszkę pomagam w interesach, bo wynajmuje w naszym mieście mieszkanie, sam przebywając od kilku lat gdzie indziej, więc prosi mnie od czasu do czasu o jakieś związane z tym przysługi. Siostra w niedzielę zabrała mnie do lasu na grzyby. Są też inne osoby, choć dawno się do nich nie odezwałam. Nie czuję braku towarzystwa.

Natomiast zupełnie nie ciągnie mnie, nie tęsknię do D. Przeciwnie, boję się, że jeśli się do niej odezwę, prędzej czy później wróci wszystko, co mnie irytowało.

I właściwie mogłabym na tym zakończyć swoje dywagacje, ale nurtuje mnie jeszcze jedno - zresztą główne źródło moich rozterek.

Otóż, czytuję, że najczęściej w tego typu sytuacjach to w nas jest problem i źródło. Jeśli ktoś budzi w nas intensywne, nieprzyjemne emocje, to musimy się bardzo uważnie przyjrzeć samym sobie.

Próbuję i znowu nie wiem: to słuchać w końcu siebie i dać sobie spokój z D., nie czyniąc sobie wyrzutów, czy też rozumieć ją, wybaczać i nie uważać się za kogoś lepszego?

...Cholera, a może podświadomie jednak się uważam? Zadzieram nosa?

Dumam tak w tę i we w tę, dochodząc chyba do wniosku:

Lepsza, nie lepsza - po prostu coraz bardziej inna, coraz bardziej w innym miejscu. Już mi tu niewygodnie, ciasno, duszno.

Przepraszam, D., i dziękuję za wspólną drogę. Było fajnie, ciepło, serdecznie.

Związek? A może jednak?

Napomknęłam w jeszcze cieplutkim poście o nawiedzającej mnie czasem tęsknocie za drugim człowiekiem.

Kwestia jest mi nieobojętna, bom wszak singielka od lat.

Temat przewija się w różnych rozmowach - przecież większość znajomych to ludzie w małżeństwach i związkach, często wieloletnich. Niektórzy próbują od nowa po nieudanych wcześniejszych doświadczeniach.

Już pisałam, więc się powtarzam; udało mi się oswoić samodzielne życie i zazwyczaj chwalę sobie ten stan. Zwłaszcza gdy obserwuję, ile niektórych kosztuje utrzymanie partnerskiej relacji, jak bardzo muszą przymykać oczy na to, co niekomfortowe, trudne, bolesne.
Wierzę, że można stworzyć związek, gdzie ludzie potrafią się porozumiewać, że można tak dojść do ładu z samą (samym) sobą, by nie generować niepotrzebnych konfliktów. Wierzę, że są ludzie, którym przychodzi to naturalnie i nie postrzegają tego jako ciężkiej pracy, wysiłku. Widzę jednak dostatecznie dużo związków, gdzie jest "pot, krew i łzy" (no, dobra, trochę przesadzam), gdzie się przymyka oko na ewidentne przykrości i trudności, gdzie w imię bycia razem rezygnuje się z siebie. Gdzie zamiast zająć się sobą, uwaga jest nieustannie skupiona na drugim człowieku. Do obrzydzenia wyświechtane słowo "kompromis" wywołuje we mnie sporo niechęci, bo zwykle jest kojarzone z rezygnacją. Tymczasem dla mnie kompromis to poszukiwanie takich rozwiązań, gdzie koniec końców. oboje jesteśmy na wygranych pozycjach, zyskujemy więcej niż tracimy.

Myśląc więc o związku doświadczam ambiwalencji pomiędzy brakiem a niechęcią. A brak - o zgrozo - poczułam... gdy sąsiedzi pochwalili się odmalowanym mieszkaniem.

Bo ja - kurczę! - wszystko muszę sama. I choć lubię samodzielnie o sobie decydować, żyć jak mi się podoba i we własnym tempie, czasami brakuje kogoś, kto by zachęcił, wsparł, zmobilizował. Razem tyle rzeczy jest albo zdaje się łatwiejszych.

Moje mieszkanie domaga się malowania, a ja nie robiłam tego nigdy w życiu (ot, gdzieś kiedyś zdarzyło się z męzem czy jeszcze z Tatą machnąć kilka razy pędzlem). Bo mój garaż domaga się paru prac, by go udostępnić najemcom. Bo tak po prostu ciepło i dobrze czasami być z kimś.

Pomimo ważnych argumentów przeciw - zdarza mi się zatęsknić...

Ale czy na pewno?

A o kontrargumentach TUTAJ . Jest ich dużo - i są niemałe.

Jesienią, jesienią...

Pojesienniał świat. Cały dzień zbierało się na deszcz, aż w końcu się zebrało - i przelało... Wystukują mi teraz krople na parapecie swoją deszczową piosenkę.

Zmieniałam tapetę bloga na ciepłe dyniowe kolory. Matka-natura w swej mądrości zadbała, by nawet wśród szarugi nie zabrakło barw - a szaruga jeszcze uwydatnia i podkreśla ciepłe żółtości i rudości. Uwielbiam spoglądać taką szarą godziną na blask ognia i dyniowych lampionów.

Najpiękniejsze są lampiony naturalne, ale niestety, nietrwałe. Pozwoliłam sobie zatem za kupno używanych lampek za marne trzy złote. Wprawdzie są typowo halloweenową dekoracją, mają niepotrzebnie, moim zdaniem, domalowane czarną farbą oczy, nosy, usta, raczej też nie hołduję znanej anglosaskiej tradycji - ale co mi tam ; grunt, że dają piękne, kojące światło. Uwiodły mnie, kupiłam i przepędzam nimi jesienną melancholię.

Otóż i one:

Melancholia niejeden ma odcień ; niektóre lubię. Dziś jest mi dobrze, w bliskości ze sobą, w spokoju i rozluźnieniu. Coś niecoś uporządkowałam w domu i udało mi się to zrobić bez niepotrzebnych napięć i nerwów (mój spadek po wychowaniu w rodzinnym domu to silne skojarzenie sprzątania ze stresem). Cokolwiek robiłam, byłam tu i teraz, nie planowałam gorączkowo zadań i prac, a udało mi się całkiem sporo pożytecznych rzeczy zrobić.

Jestem sama w domu, gdyż za pasem kolejny rok akademicki. Mojego syna kuzyn dołączył do szacownego studenckiego grona i będzie mieszkał w mieście wojewódzkim, na ten samej stancji - o nieprzypadku! - gdzie dziewczyna mojego Miśka (czasami tak się do niego zwracam, więc niech to umowne imię pozostanie na blogu). Wybrali się więc całą paczką na tę stancję i syn przed niedzielnym wieczorem nie wróci.
A niech się cieszy młodością i korzysta z jej uroków (byle z głową, ale wydaje mi się - tfu! tfu! - że wychowałam całkiem niegłupie i raczej rozsądne dziecko). Mój syn jako uczeń technikum jest teraz uczniem piątej, maturalnej klasy i ewentualnym studentem stanie się za rok.

Momentami odzywała się we mnie tęsknota za drugim człowiekiem, gdy tak rozmawiałam tylko z kotem, ale były to tylko krótkie błyski. Miałam dziś co robić, nie nudziłam się, spędziłam dzień w przyjaźni ze sobą.

Dobrze mi i ciepło na duszy.

Marudnie

Dzisiejszy dzień żegnam zmęczona i przygnębiona. To drugie zapewne ma swoje źródło w tym pierwszym.

Ogłosiłam przez internet, że wynajmę swój garaż za 200 zł. miesięcznie, z czego pierwszy miesiąc gratis w zamian za pomoc w uprzątnięciu garażu. Zgłosił się znajomy. Po pierwszych oględzinach ochoczo zgodził się na moje warunki, ale dziś, pewnie zniechęcony przez brata, z którym przyjechał, zrezygnował, wytaczając argumenty, że rzeczy z garażu ciężko będzie przenieść do piwnicy i wszystkie pomieścić.

No, cóż... pewnie mu się nie chce pracować.

A ja jestem zmęczona, bo zamiast oszczędzić siły na spodziewaną robotę w garażu, zabrałam się za większe porządki w mieszkaniu. Naganiałam się przez cały dzień i teraz, jak to się mówi, padam na nos.

Zmęczenia dopełnia dyskomfort nowych, "trzecich" zębów. Okropnie to niewygodne, podejrzewam, że "garniturek" wymaga korekty, co zgłoszę na najbliższej kontroli w nadchodzącym tygodniu. Obce ciało w ustach sprawia, że stale czuję się głodna! Chyba jakieś trawienne odruchy się uaktywniają. W ustach mam okropnie sucho i bardzo się z tym męczę.

Abasia, która niedawno dołączyła do moich znajomych blogowiczów, zamieściła post o śmierci, umieraniu. Jej rozmyślania nie są mi obce. Niedawno uczestniczyłam w pogrzebie matki licealnej koleżanki. Mama X. "nigdy nie chorowała", aż wreszcie poszła na zwykłą, zdawałoby się, operację woreczka zółciowego. Okazało się, że choroba jest znacznie poważniejsza niż ktokolwiek przypuszczał, diagnoza była bezlitosna, a tempo wydarzeń od tejże operacji do śmierci - piorunujące.

Przedwczoraj może rozmawiałam z koleżanką Y, której ojciec dzielnie walczył z nowotworem chyba z dziesięć lat, regularnie dojeżdżał na chemię i żartował, że bierze w żyłę. Wreszcie choroba zaczęła zwyciężać, a w tej ostatniej naszej rozmowie usłyszałam, że tata już niewiele "kontaktuje", że przychodzi do niego pielęgniarka, że stale ktoś przy nim jest i nie zostawia się go już bez opieki. Smutne to i takie... bezlitosne.

Przypomina mi się moja mama ; niczym kadry z filmu wracają do mnie sceny ze szpitala, z hospicjum. Nie mogę uwierzyć, że już ponad dwa lata nie ma jej wśród nas. Żyje się dalej pomimo tej straty, ale gdy o niej myślę, rodzi się bunt, niezgoda, żal.

...I tak, Abasiu - myśli się o własnym przemijaniu. O tym, że fragment po fragmencie ponoszę kolejne spowodowane chorowaniem straty jak słuch, zęby... Co następne?

Czy odetchnę z ulgą spłaciwszy koszty leczenia, kredyt wzięty na zakup mieszkania, czy spełnię marzenie o życiu bez presji finansowej i emocjonalnej - czy znowu znienacka zwali się jakiś kłopot na głowę? Już tak niedługo do końca rat, a ja się boję cieszyć i marzyć o spokoju, większej swobodzie w dysponowaniu pieniędzmi.

Ech, to chyba ze zmęczenia tak dzisiaj pomarudziłam.

Sweter. Tylko sweter?

Wszystko wydarza się po coś - jest to truizm nad truizmami. A jednak zaskakuje mnie czasami jego nieoczywista oczywistość.

Zgubiłam sweter w sposób najidiotyczniejszy z możliwych. Ten głupi sweter wywołał lawinę emocji zupełnie niewspółmiernych do wydarzenia. Jaki z tego wniosek? Miał mi do powiedzenia coś znacznie więcej niż tylko ten fakt.

Ze swetrem było tak:

Dostałam go za zwykłe "dziękuję" od sąsiadki, której był niepotrzebny.
Ogromnie mi się spodobał! Taki oversized jak to teraz w modzie, długości 3/4. Luźny, mięciutki, przytulny, z odrobiną nonszalancji. Prawdziwy sweter - przyjaciel, taki wierny pies. Lubię personalizować ubrania, nadawać im znaczenie emocjonalne i duchowe. Ten sweter to był strzał w dziesiątkę i nosiłam go z wielką przyjemnością.

Pewnego pięknego dnia postanowiłam zajrzeć do szmateksu w dzień wyceny towaru po trzy złote za sztukę. Zachciało mi się bluzeczek z krótkim rękawem na ostatnie dni lata.
Wędrowałam między wieszakami, przymierzałam. Sweter - przyjaciela przewiesiłam luźno przez moją torebkę, a przecież mogłam włożyć od siatki, którą tego dnia również miałam przy sobie. I w ferworze zakupów nie zauważyłam, kiedy zsunął się na podłogę.
Brak stwierdziłam już po powrocie do domu. Wskoczyłam natychmiast na rower, powróciłam do szmateksu tą sama drogą, którą z niego przyszłam. Nigdzie śladu. W szmateksie tego dnia była wymiana towaru. Ten przeceniony pakowano już do ogromnych worów i wywożono.

Żegnaj, przyjacielu - chciałoby się zawołać i dziś na szczęście stać już mnie na ten przebłysk humoru.

Ale to dziś. Wtedy ruszyła we mnie cała lawina żalu, wstydu, złości. Na próżno sama sobie tłumaczyłam, że to tylko rzecz jak wiele innych, że jeszcze niejedną lepszą spotkam i że w ogóle nie ma czego żałować, bo przecież nie wydałam na ten sweter ani złotówki. A jednak zakotłowało się we mnie na dłuższy czas. Nawet popłakałam.

Bo do cholery, tak się staram! Tak się staram żyć bardziej uważnie, bardziej się organizować, bardziej się pilnować - i co? Chwila nieuwagi i niepamiętania o pamiętaniu... Moje roztargnienie jest niemal książkowe, słynę z niego wśród krewnych i znajomych, jest przedmiotem licznych anegdot. Poczułam się nic niewartym nieudacznikiem. "Rozpiź...j" w domu, głowie i w sercu!

Powoli, powoli, przecież wyszłam z tego stanu, ale póki trwał - postanowiłam, że się mu przyjrzę, poobserwuję sama siebie. Wszak nie darmo uczyłam się tego od samej Pati Garg.

To było bardzo interesujące - czuć wszystko, co się czuje, i to mocno, dać sobie na to zupełne przyzwolenie, a jednak się do tego nie przywiązywać. Nowe to doświadczenia w moim życiu. Posprawdzałam, jak moje ciało "lubi" się spinać z byle powodu, jak wiele jest we mnie autokrytyki i biczów kręconych przez samą na siebie. Jak mało chodzi w moim życiu o fakty, a jak wiele o ich znaczenie. A znaczenie jest ogromnie subiektywne. A znaczenie to te wszystkie historie, które dorabia do wydarzenia mój naznaczony niełatwą przeszłością umysł.

Dziś to już tylko sweter i mam do opowiadania kolejną śmieszną historię, bo zgubić ciuch tam, gdzie zwykle się go kupuje, to - przyznajmy - całkiem niezły dowcip. Opowiadać lubię, wiec znowu mam o czym. Śmiać się z siebie też lubię.

Ale co mi powiedział - oho, ho!

Powiedział, że przecież nie potrzeba mi tak częstych polowań na ciuchy. Gdybym sobie odpuściła (co już nieraz sobie obiecywałam), miałabym ukochany sweter, a bez tego co upolowałam, śmiało mogę się w gruncie rzeczy obejść.
Powiedział, że okej, sweter posiałam, ale za to mam trzy inne całkiem fajne rzeczy.
Że rzeczy to naprawdę tylko rzeczy. Nawet jeśli nadaliśmy im imię.
Powiedział też... że rzeczy to nie tylko rzeczy, pięknie mogą dodawać życiu smaku i urody... albo skutecznie smak i urodę psuć. Możemy nadawać im imiona...
Że owszem, wszystko jest, jakie jest, ale jest też takie, jak my pozwalamy.
Że owszem, przydałoby się tej roztargnionej Marcie więcej uważności.

Że wszystko jest po coś, zaiste!

Nie trzeba być wielkim

Miałam kolegę.
Powiedzmy, że na imię miał Romek, choć w rzeczywistości inaczej.
Nie był to bliski kolega, ale chodziliśmy przez chwilę do jednej klasy, po maturze pozostał w naszym mieście, gdzie pozostaję i ja. Siłą rzeczy spotykaliśmy się od czasu do czasu.
Nie ze wszystkim nam było po drodze, ale Romek był ciepły, pogodny, miło było uciąć sobie z nim pogawędkę, gdy się przypadkiem znaleźliśmy w tym samym miejscu i czasie.
W liceum miał opinię ostatniego lesera, przynajmniej w naszej pierwszej klasie, po której nas opuścił. Zdecydował się zacząć od nowa, pozostał w naszej szkole, utrzymywał kontakt z pierwszą ze swoich pierwszych klas i jakoś się czuło, że Romek jest "nasz". Zresztą szkolna społeczność, choć spora, to przecież nie metropolia z tysiącami obywateli. Ukończył liceum, już bez spektakularnych perturbacji, maturę zdał - zapewne bez tzw. szału, ale przyzwoicie.

Szalonej kariery Romek w życiu nie zrobił. Coś tam próbował studiować, pracę pomogła mu znaleźć matka, która wystarała się o grupę inwalidzką dla swojego syna, dzięki czemu łatwiej było o zatrudnienie (takie to były czasy, niektórzy mocno sobie owo inwalidztwo naciągali, a pracodawcy chętniej zatrudniali osoby z oficjalnie stwierdzoną niepełnosprawnością, bo to im gwarantowało korzyści finansowe ; Romek miał zresztą widoczny uszczerbek na zdrowiu, ale nie była to duża ułomność). Potem sam sobie znalazł zajęcie jako copywriter, autor tekstów pisanych na zlecenie, i pracował z domu.

Żył sobie tak z renciny i tego, co dorobił swoim pisaniem. Nie miał żony, dziewczyny może tylko jakieś epizodyczne. Z tego co wiem, w domu rodzinnym nie układało mu się najlepiej i to chyba spowodowało, że żył znacznie poniżej swoich możliwości, nie rozwinął potencjału, a miał niemały, o czym się przekonałam, gdy pojawił się Facebook.

Na Facebooku Romek relacjonował swoją pasję - rowerowe wyprawy w okolicę. Pisał z prawdziwą swadą, z dowcipem, niebanalnie. Zauważyłam w tych nielicznych rozmowach na ulicy, że jest oczytany, zorientowany w rejonach czytelniczych, w które ja się nie zapuszczałam. Czegoś od niego mogłam się dowiadywać i uczyć, chociaż mnie pociągają inne "klimaty".

Po śmierci już dowiedziałam się, że pisał "do szuflady". Dzięki jego siostrze miałam okazję przeczytać kilka tekstów - zdecydowanie miał talent.

Romek zginął w wypadku, a raczej po wypadku na swoim rowerze. Potrącił go samochód.

Po pogrzebie przeglądałam jego profil na Fb. Oglądałam zdjęcia z wypraw, czytałam te jego dowcipne opisy i myślałam sobie: 

Niczego nadzwyczajnego ten człowiek nie dokonał, żył tak niepozornie - a przecież zostało po nim coś niekwestionowanego, tak niewymagającego, a tak ważnego: ciepłe wspomnienie życzliwości, humoru, inspirujące wpisy i fotografie z wycieczek. Te ostatnie bardzo się nam, znajomym podobały, zachęcaliśmy go, aby "coś z tym robił", ale Romek chyba zupełnie nie wierzył w siebie i właśnie dlatego prowadził tak skromne życie.

Nie odbyliśmy zbyt wielu rozmów, ale zdarzyło mi się zaczerpnąć sporo siły z jego słów, docenić życzliwość. Z zaskoczeniem usłyszałam już po jego śmierci od jego koleżanki, jak dobrze o mnie mówił i jak mnie doceniał. A przecież kontakt z Romkiem miałam bardzo luźny, przypadkowy.

...No, to piszę o Tobie, Romku - ku pamięci. Ku utrwaleniu tej refleksji: nie trzeba być wielkim, by coś znaczyć.

Dziękuję Ci.

Szczęście

Zwiedzałyśmy w miniony weekend skansen w Sanoku.
Nie mam jakoś ochoty ani energii na relacjonowanie wycieczki, ale powiem jedno: polecam z całego serca! Odpoczęły mi dusza i umysł wśród łemkowskich kurnych chat, w starej drewnianej synagodze, w szlacheckim dworku pełnym uroczych sprzętów z minionej epoki. Cudownie! Pragnę tam jeszcze wrócić. Sama, bo ostatnio bardzo tego potrzebuję.

Jakieś skołatane mam nerwy. Może to efekt tego wszystkiego, co ostatnio mnie spotkało: operacja (tak to nazywam, choć był to raczej zabieg, tyle, że pod narkozą), pogorszenie zdrowia i wszystkie tego konsekwencje (np. zmiana wyglądu), duże zmiany w sposobie funkcjonowania - plus wyzwania codzienności.
Tak czy siak, trzeba mi spokoju i wyciszenia.

Moja przyjaciółka z pobliskiej wsi postanowiła wziąć udział w konkursie poetyckim, a że jest osobą chorującą, niepełnosprawną i dotarcie do miasta wojewódzkiego (bo konkurs ogłosiła tamtejsza biblioteka) stanowi dla niej wyzwanie, zaofiarowałam się, że dostarczę jej pracę osobiście, bo właśnie dziś mam tam do załatwienia własną sprawę (dentysta - sadysta ;) ). W związku z tym potrzebowałam się do niej wczoraj wybrać, a nie było mnie tam już dwa lata z powodu trudności komunikacyjnych i braku czasu z mojej strony, a z jej - ograniczeń ruchowych. Nasza przyjaźń jest teraz głównie telefoniczna.
Wczoraj się jednak zmobilizowałam i przez trzy godziny rozkoszowałam się "wsią spokojną, wsią wesołą". Jakże tam odpoczęłam!
Obiecałam sobie częściej bywać w tym miejscu, wśród tych, jakże swoich, wypróbowanych ludzi.
Wróciłam do domu szczęśliwa.

Jakieś tam "dwa na krzyż" autobusy dojeżdżają w roku szkolnym, który właśnie się zaczął.

...A czy ja się chwaliłam, że dziecię moje odbywa kurs na prawo jazdy i wczoraj pomyślnie zdało egzamin teoretyczny?
Ach, ty mój dorosły synu! dopiero synkiem byłeś. Synusiem tycim...

Decyzja

Niedobrze się dzieje.

Ostatni popiątek spędzilam z koleżankami w Sanoku. Była to inicjatywa X., która ma żyłkę organizatora. Wszystko załatwiła - nocleg, plan naszej wyprawy, a my - Y, D. i ja jedynie pokryłyśmy koszty całego przedsięwzięcia, oczywiście każda za siebie, nie za X.

Co się okazało? X zaprosiła na wycieczkę swoją siostrę Y. Uprzedziła, że siostra to dziwna, a nawet dziwaczna osoba i żebyśmy się nią zanadto nie przejmowały. Rzeczywiście okazało się, że czasami lepiej nie zbliżać się do niej bez kija, ale obeszło się bez przekraczania granic przyzwoitości.

D natomiast... Z D. moja prawie przyjaźń, a na pewno duża zażyłość przeżywa kryzys już od dawna. Tłamsiłam to w sobie, dusiłam, nie ufałam swoim odczuciom i osądom, usprawiedliwiałam ją. Okazuje się jednak, że na dłuższą metę ja tej kobiety "nie trawię". Drażniła mnie na każdym kroku.
Czy to ona się zmieniła, czy ja? Pewnie obie.
D. paplała bez przerwy, powtarzała się siedemdziesiąt razy na dzień, a jej wypowiedzi nie wnosiły w konwersację kompletnie nic. Raz nie zdzierżyłam i zwróciłam jej uwagę dość podenerwowanym tonem.
Po raz drugi naskoczyłam na nią gwałtownie i tym razem niesprawiedliwie (pomyliłam się, mówiła X, a ja opieprzyłam D.) w restauracji pod gołym niebem.
Wiele się złożyło na moje zachowanie: podenerwowanie i zmęczenie upałem, narastające poirytowanie przez D., moje kłopoty ze słuchem i wytężaniem uwagi. To mnie jednak nie usprawiedliwia. Skłoniło za to do wyciągnięcia wniosków.

Postanowiłam ograniczyć kontakt z D. Za niewłaściwe zachowanie przeprosiłam, ale oznajmiłam, że potrzebuję odpocząć od naszej znajomości, choćby dlatego, że ją krzywdzę.

I - uffff! - jak mi się lekko zrobiło! Jeszcze odrobinę przykro, jeszcze odczuwam tzw. moralny kac, czuję jednak, że podjęłam dobrą decyzję.

Martwię się tylko, że staję się się jakaś aspołeczna...
Nie pierwszy to mój konflikt z osobami, które mnie otaczają. Nie pierwsza nerwowa reakcja. Muszę i ja, jak to ujęła D., uderzyć się w piersi, zastanowić się nad sobą i tym wszystkim, co ostatnio miewa miejsce.

Pomna różnych "psychologizmów" wiem, że mam prawo czuć wszystko i tego nie kwestionować. Niedopuszczalne jest jednak posuwanie się do agresji, choćby tylko słownej, umniejszanie drugiego człowieka i okazywanie mu braku szacunku.