Nie mogę namówić mojej starszej kocicy do wychodzenia z domu. Przywykła do bycia kanapowcem i ozdobą salonów ;) Kiedyś, jeszcze w starym mieszkaniu, wyszła na zewnętrzny parapet okna i wypadła z trzeciego piętra, co ją pewnie mocno wystraszyło. Może teraz ma uraz? Właśnie uchyliłam niziutkie okno salonu i kotka z respektem spogląda na zewnątrz, ale ani myśli zeskoczyć na ziemię. Szkoda, bo to oszczędziłoby mi kłopotu z kuwetą i żwirkiem. Liczę na to, że latem, gdy okno będzie otwarte całymi dniami, zwierzak się przekona... Za to jego młdszej towarzyszki, trudno w domu uświadczyć. Włóczykij jeden zniknął dziś na całą noc.
Za oknem znowu pochmurno, choć jeszcze albo już nie pada. Zieleń coraz soczystsza, choć powoli traci już tę pierwszą wiosenną, moją ulubioną świeżość.
Czekają dziś na posadzenie sadzonki rukoli od koleżanki z pracy. Mam też miętę w słoiku, nieźle już się wzmocniła, choć jeszcze jest niewielka.
Czeka mnie dziś pracowite sobotnie przedpołudnie i rozrywkowy wieczór. Kolega z sąsiedniego miasta zaprasza mnie i paru znajomych na imprezę charytatywną, podobno ciekawą. Zaproszony jest kabareciarz Grzegorz Halama. Rzadko oglądam telewizję, więc znam właściwie tylko jego nazwisko. Chętnie poszerzę horyzonty o jakieś nowe doznania i oczywiście pośmieję się. Po występie Halamy zapowiedziano tzw. after-party, z poczęstunkiem i ponoć tańcami.
Jakoś dziwnie pisać o rozrywkach dwa dni po pogrzebie koleżanki. Jej nie ma, a my jak gdyby nigdy nic... Przemknęło mi przez myśl, żeby z szacunku dla tej śmierci odpuścić sobie tę oraz wcześniejszą, związaną z pierwszomajowym weekendem imprezę, ale cóż to już zmieni? Odrobina radości nie zmieni faktu, że Jolka jest w mojej pamięci, że czuję żal.
I że czuję też złość, bo doszły mnie słuchy, że jednak sama zadała sobie śmierć.
piątek, 10 maja 2019
czwartek, 9 maja 2019
Jolka
Ech... Nic mądrego nie mam dzisiaj do powiedzenia. Jestem pod lekkim wpływem alkoholu, bo odwiedziłam wieczorem koleżankę, sąsiadkę z ostatniego miejsca zamieszkania, a ta uraczyła mnie grzańcem galicyjskim - pysznym.
Ten grzaniec z lekka mnie "rozebrał". Dopiero teraz chyba wychodzą ze mnie emocje nagromadzone przez niemal tydzień. Bo tydzień temu, w piątek, zmarła Jolka, a dziś dopiero pożegnaliśmy ją na cmentarzu. Czekano pewnie na siostrę z zagranicy.
A ta siostra tak podobna... Jakbym Jolkę żywą zobaczyła.
Rozmawiałam dzisiaj ze wspólną koleżanką, która Jolkę znała od lat, znacznie dłużej niż ja. Żadna z nas nie wypowiedziała głośno swoich obaw i podejrzeń, ale jasne było, że obie znałyśmy skłonności Jolki do autodestrukcji, jej różne "bóle istnienia". Jolka była niespokojnym duchem... poszukującym, pytającym, wątpiącym...
Tak żałuję, że nie dane mi było z nią porozmawiać w ostatnich dniach. Zawsze mówiła, że lubi ze mną rozmawiać, zawsze po drodze nam było z naszymi filozoficznymi rozważaniami. Nie zamierzam popadać w samozadowolenie, przechwalać się, ale mam to i owo poukładane w głowie i kilka razy w życiu udało mi się wpłynąć na innych. Może akurat jeszcze by się ten jeden raz udało? Samo to, że można się wygadać od serca, zwierzyć się z osobistych myśli, to już wielka ulga, czasem zmiana perspektywy. Wiem, że Jolka ceniła nasze rozmowy, ja też je zresztą lubiłam.
Jakoś lżej byłoby z pewnością, że śmierć nastąpiła na skutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, wypadku, choroby... W ogóle niełatwo pogodzić się z odejśiem młodej, zdrowej, zdawało się, osoby, ale jednak zmieniłoby to postać rzeczy.
Żegnaj, Jolko, ty narwańcu. Nigdy nie zapomnę Twojego charakterystycznego śmiechu i głosu.
niedziela, 5 maja 2019
Leniwie, niedzielnie i w sumie o niczym
Co za ohydny początek maja! Zimno, mokro, mroczno (mrocznie?).
W garażu zamokły mi brykiety drzewne, którymi palę w piecu, a dziś postanowiłam właśnie trochę przepalić. Opornie to idzie, brykiety się rozsypują, w mieszkaniu bałagani się niemiłosiernie.
Pozwalam sobie na przedpołudniowe lenistwo i niezdyscyplinowanie - o tak, bardzo lubię być niezdysowana :) Pozwalam sobie, póki nie dopiłam herbaty, a potem zabieram się za obiad - dziś iście niedzielny: schabowy plus ziemniaczki. Jednocześnie uładzę trochę dom, w którym zarówno porządek, jak i bałagan zaprowadza się w tempie imponującym. Na razie jest imponujący bu... bulwersujący nieład ;) Potem pewnie poczytam, poprzytulam moje koty, a późnym popołudniem może wyskoczę na rynek naszego miasta, na majówkowe imprezy. Dziś, ku uciesze gawiedzi, przesławny Sławomir. Wolę Sławomira niż tę wczorajszą technorąbankę.
Do sympatii dla muzyki disco-polo, nie wypada ponoć przyznawać się wszem i wobec. Moim zdaniem jednak spełnia ona określoną funkcję i nie należy traktować jej ze śmiertelną powagą. Ma bawić, dostarczać nieskomplikowanych przyjemnych emocji i najzwyczajniej nadawać się do tańca. Więc choć nie posiadam kolekcji płyt nie śledzę dokonań muzyków z tego nurtu, przy myciu naczyń zdarza mi się przytupywać nóżką do takiej na przykład piosenki:
www.youtube.com/watch?v=BD0N_zSEJ6g (to akurat nie jest "polo", lecz bodajże białoruskie, ale lubię Prymaki, zespół poznany przez pewnego amatora horynieckich* dancingów)
*Horyniec - miejscowość uzdrowiskowa w woj. podkarpackim.
W garażu zamokły mi brykiety drzewne, którymi palę w piecu, a dziś postanowiłam właśnie trochę przepalić. Opornie to idzie, brykiety się rozsypują, w mieszkaniu bałagani się niemiłosiernie.
Pozwalam sobie na przedpołudniowe lenistwo i niezdyscyplinowanie - o tak, bardzo lubię być niezdysowana :) Pozwalam sobie, póki nie dopiłam herbaty, a potem zabieram się za obiad - dziś iście niedzielny: schabowy plus ziemniaczki. Jednocześnie uładzę trochę dom, w którym zarówno porządek, jak i bałagan zaprowadza się w tempie imponującym. Na razie jest imponujący bu... bulwersujący nieład ;) Potem pewnie poczytam, poprzytulam moje koty, a późnym popołudniem może wyskoczę na rynek naszego miasta, na majówkowe imprezy. Dziś, ku uciesze gawiedzi, przesławny Sławomir. Wolę Sławomira niż tę wczorajszą technorąbankę.
Do sympatii dla muzyki disco-polo, nie wypada ponoć przyznawać się wszem i wobec. Moim zdaniem jednak spełnia ona określoną funkcję i nie należy traktować jej ze śmiertelną powagą. Ma bawić, dostarczać nieskomplikowanych przyjemnych emocji i najzwyczajniej nadawać się do tańca. Więc choć nie posiadam kolekcji płyt nie śledzę dokonań muzyków z tego nurtu, przy myciu naczyń zdarza mi się przytupywać nóżką do takiej na przykład piosenki:
www.youtube.com/watch?v=BD0N_zSEJ6g (to akurat nie jest "polo", lecz bodajże białoruskie, ale lubię Prymaki, zespół poznany przez pewnego amatora horynieckich* dancingów)
*Horyniec - miejscowość uzdrowiskowa w woj. podkarpackim.
sobota, 4 maja 2019
Szok roku
Poobiednia "rytualna" kawka. A przy kawie małe posiedzonko w internecie.
Przeżyłam wczoraj szok roku.
Ta sama koleżanka, której mamę pożegnaliśmy w mijającym tygodniu, przysłała mi wczoraj wiadomość: "Hej, podobno Jolka Z. nie żyje (zmieniam oczywiście dane personalne)". "Co????" - zareagowałam. Koleżanka nie była pewna, czy to nie jakaś głupia plotka. Podkusiło mnie zatem, by zadzwonić pod numer telefonu Jolki. Odpowiedziała mi automatyczna sekretarka, a dziś rano odczytałam sms od siostrzenicy, że ciocia zmarła nagle i niespodziewanie. A jeszcze tydzień temu telefonowałam do niej, by ustalić, czy zmarła z klepsydry to rzeczywiście matka tej drugiej koleżanki. Nic w rozmowie nie wskazywało, że u Jolki, że z Jolką dzieje się coś złego. Gdyby człowiek mógł przewidywać przyszłość... Po długim niewidzeniu wyraziłam wtedy chęć spotkania, odnowienia kontaktu i na tym stanęło - że zdzwonimy się któregoś dnia... Już nie zdzwonimy się nigdy.
Ciało zabrano na sekcję. Doszły mnie wieści, że prawdopodobnie Jolka popiła wódką jakieś tabletki. Czy to było celowe, czy też zdarzył się głupi wypadek?
Ale ta stuknięta wariatka zawsze miała autodestrukcyjne ciągoty. Potrafiła sama sobie wyrządzić fizyczną krzywdę, gdy cierpiała, a była osobą mocno wrażliwą.
Pisałam wczoraj, że jeśli tylko w to uwierzymy, nie zostajemy w życiu bez wsparcia. To fakt, że Jolka od dawna zmagała się z ciężarem opieki nad bardzo chorującą, tracącą sprawność matką, ale przecież otoczona była rodziną, miała mnóstwo znajomych i przyjaciół, bo była towarzyską, otwartą osobą. Miała dobrego "chłopaka" (dziwnie brzmi "chłopak" w naszym wieku), który mieszkał z nią już od kilkunastu lat. Przecież są w ostateczności psycholodzy, jakieś profesjonalne formy wsparcia - sama korzystałam, gdy czułam, że nie wyrabiam na przysłowiowym zakręcie. Sama wręcz wypchnęłam kiedyś inną koleżankę, która wahała się nad taką formą pomocy samej sobie. Skorzystała i chwali sobie do dziś, bo osoba, którą jej poleciłam, była naprawdę świetnym fachowcem (trafiłam do tej terapeutki szukając wsparcia w trudnym małżeństwie).
Pisałam wczoraj, że jeśli tylko w to uwierzymy, nie zostajemy w życiu bez wsparcia. To fakt, że Jolka od dawna zmagała się z ciężarem opieki nad bardzo chorującą, tracącą sprawność matką, ale przecież otoczona była rodziną, miała mnóstwo znajomych i przyjaciół, bo była towarzyską, otwartą osobą. Miała dobrego "chłopaka" (dziwnie brzmi "chłopak" w naszym wieku), który mieszkał z nią już od kilkunastu lat. Przecież są w ostateczności psycholodzy, jakieś profesjonalne formy wsparcia - sama korzystałam, gdy czułam, że nie wyrabiam na przysłowiowym zakręcie. Sama wręcz wypchnęłam kiedyś inną koleżankę, która wahała się nad taką formą pomocy samej sobie. Skorzystała i chwali sobie do dziś, bo osoba, którą jej poleciłam, była naprawdę świetnym fachowcem (trafiłam do tej terapeutki szukając wsparcia w trudnym małżeństwie).
Ogromnie żałuję, że nie było okazji spotkać się z nią w jej ostatnich dniach życia. Może niczego by to nie zmieniło, ale miałam już okazję usłyszeć kiedyś od kogoś: "Marta, postawiłaś mnie na nogi". Mała rzecz, choćby tylko rozmowa,
czasem może wiele zmienić.
czasem może wiele zmienić.
Tak mi przykro.
piątek, 3 maja 2019
Pospacerowe refleksje
Dzień znowu deszczowy i ponury jak wszyscy diabli. Na szczęście nie poddałam się aurze, poszukałam sobie zajęć w domu, a po południu z radością odebrałam telefon od koleżanki zapraszającej mnie na przechadzkę po mieście. Koleżanka pochodzi z pobliskiej wsi, więc nieczęsto mamy okazję tak razem pospacerować.
Przeszłyśmy się wolnym krokiem, jak przystało na stateczne panie "w pewnym wieku", pogawędziłyśmy, wstąpiłyśmy na lody i stwierdziłyśmy, że trzeba częściej to praktykować. Pamiętam, jak trzy czy cztery lata temu marzyłam w pustym mieszkaniu o towarzystwie na niedzielny spacer. Marzenia się spełniają :)
Koleżanka jest panną, nie założyła rodziny, mieszka z rodzicami i młodszym rodzeństwem. Dom w dużej mierze opiera się na niej i jej zarobkach ekspedientki w sklepie. Matka, która całe życie spędziła ze świrem (bo na inne określenie ten człowiek nie zasługuje), od lat nie pracuje, musiała zająć się licznym potomstwem. Mąż-psychopata gnębi ją i urządza awantury o byle co. Nie jest alkoholikiem, ale to ewidentnie osoba zaburzona.
Koleżanka opowiedziałam mi dzisiaj, jak tatuś "załatwił" najmłodszą siostrę. Dziewczyna jest pełnoletnia, ale boi się ludzi, boi się wychodzić z domu, nie podjęła żadnej pracy ani studiów. Zasugerowałam jakąś psychoterapię, ale reakcja koleżanki była pełna powątpiewania w sens.
...Zbieram takie historie dookoła siebie. Przeraża mnie i porusza bierność kobiet, ofiar swoich "panów i władców". Nie obracam się w patologicznym środowisku, a jednak znam takich historii i takich osób niemało. Przeraża mnie, jak bardzo można nie wierzyć w siebie, w możliwość uratowania się. Przeraża mnie, jak można skazywać swoje dzieci na obcowanie z przemocą, narażać je na psychiczne okaleczenia. Przeraża mnie, jak można zmarnować całe swoje życie. I dziękuję bogom, że w trudnym małżeństwie nie byłam pozbawiona wsparcia, że mogłam poskarżyć się siostrze, mamie, bratu. Że rodzeństwo stukało się w czoło, co ja jeszcze robię z moim mężem. Że siostra bez zbędnych dyskusji wsiadła w samochód i przyjechała pomóc mi spakować rzeczy i przewieźć do wynajętego mieszkania. Że gdy sama jeszcze wahałam się, co robić z moim nieudanym małżeństwem, nikt nie opowiadał mi bajek o świętości i nierozerwalności małżeństwa i nie kazał mi pokornie nieść swojego krzyża. Ba, gdy ja się wahałam, moja matka, która przeżyła lata w jednym małżeńtwie, które dopiero śmierć rozłączyła, mówiła mi, że ona na moim miejscu nie tkwiłaby w takim układzie ani minuty. Miałam wsparcie, a tak wiele osób go nie ma.
Ale jest i druga strona medalu. To strach, który z obecnego punktu widzenia wydaje mi się absurdalny, ale dobrze pamiętam, jak potrafi obezwładniać. Ten strach powoduje, że nawet mimo wsparcia niektórzy nigdy nie odważą się wyjść z bagna. Niektórzy z lęku, inni z... wygody, z upodobania do cierpienia, lamentowania, przerzucania odpowiedzialności na innych.
Mam taką koleżankę, rzeczywiście w trudnej sytuacji. Rozmowy z nią stają się dla mnie coraz bardziej jałowe i obciążające, mimo iż obchodzi mnie jej los. Od dłuższego czasu rozmowy z nią to wieczne wysłuchiwanie skarg na pieski los. Fakt, jest w bardzo skomplikowanym położeniu, ale gdy wspominam, że trzeba gdzieś szukać pomocy, dzwonić, pisać, reaguje irytacją. Gdy mówię, że nie wiem, jak jej pomóc, oznajmia, że ona nie oczekuje pomocy, chce się tylko wygadać. A ja, doprawdy, uwielbiam słuchać, ale chwilami zawodzi mnie cierpliwość. Sam bywam przygnębiona, zmęczona, więc któregoś dnia przerwałam jej słowotok: "przepraszam, ale ja już nie mogę".
Współczucie też ma granicę, a z własnego doświadczenia wiem, że przychodzi taki moment, gdy trzeba skończyć z biadoleniem i wziąć się za działanie. I pozwolić sobie pomóc, bo naprawdę nie musimy być sami ze swoimi ciężarami.
czwartek, 2 maja 2019
Lubię to!
Uuufff! Wreszcie skopałam te moje "latyfundia". Pot mi ściekał po plecach, pod oknem zmieniałam bluzę na koszulkę, ale robota wykonana. Jestem z siebie zadowolona.
Widząc moje zmagania ze szpadlem, sąsiadka ulitowała się i przyniosła mi łopatę, taką bez zagięć po bokach. Z łopatą poszło sprawnie, choć nie bez pewnego wysiłku. Ale taki wysiłek bardzo dobrze robi "na głowę". Odpręża, usuwa napięcia, koi nerwy.
Przy okazji poprzegadywaliśmy sobie z sąsiadami, pobawiłam się z dwoma rocznymi chłopcami, dwóch sześcioletnich bąków zaangażowałam do pomocy przy sprzątaniu ogródka. Wyznaczyłam im "zadanie bojowe": wynosić do śmietnika powyrywane z ziemi chwasty. Ależ byli zadowoleni z zabawy!
Już pisałam, że sąsiedztwo mam ciut kontrowersyjne, ale przecież nie wszystkich sąsiadów to dotyczy. Mam do kogo zagadać, zapytać, jak leci, dzięki działkom i podwórku okazji do wymiany zdań dłuższych niż "dzień dobry", nie brakuje. Lubię taką atmosferę, przypomina mi to dzieciństwo w małej miejscowości, gdzie wszyscy się znali.
Przez płot (no, dobra, przez siatkę) zawołała mnie dzisiaj koleżanka, którą poznałam kiedyś na pewnym kursie. Wiedziałam, że mieszka blisko, ale dopiero dziś wiem, że dokładnie, jak blisko. Zaproponowałam, żeby wpadła kiedyś na kawę.
Lubię to, że tak się po facebookowemu wyrażę.
wtorek, 30 kwietnia 2019
Deszczowa piosenka
Deszcz jak sznury z kryształowych paciorków tak ładnie łączy niebo i ziemię. Rynna wyśpiewuje deszczową piosenkę (tylko dlaczego cała woda spływa do sąsiada? Mój szczypiorek też chce pić!), liście drzew lśnią jak lustra, a zdążając wczoraj na mszę pogrzebową, zachwyciłam się równiutkim jak malachitowy kobierzec, soczystym trawnikiem na dziedzińcu naszych dominikanów.
Tak, dobrze mi dzisiaj z tym deszczem.
Oglądam sobie w internecie wyposażenia mieszkań, szukam inspiracji. Brakuje mi w salonie barw, a nie chcę urządzać wnętrzarskiej rewolucji, zresztą uważam, że nadmiar małemu pomieszczeniu nie posłuży. Szukam raczej dodatków, które ożywią i ocieplą moje otoczenie. Lubię przytulne i pogodne mieszkania.
Spodobały mi się witrażowe klosze do lampek, mam ochotę wstawić sobie taki w miejsce dawnego, rozbitego przez syna, który bawiąc się w chowanego strącił go ze ściany.
Mam wiele sympatii i sentymentu do etnicznych dekoracji oraz do tego całego szeroko pojętego New Age. Podobają mi się dzwonki wietrzne i kolorowe szkło, przez które przenika światło. Obiecałam sobie, że jak zwierzę, co znaczy swoje terytorium (aczkolwiek w sobie właściwy sposób :) ), zamanifestuję takim paciorkowym dzwonkiem w oknie: jestem u siebie!
Nie mam z góry ustalonej wizji mieszkania, napawa mnie obawą ogrom pracy, którą sobie wyobrażam, ale wierzę i widzę, że małymi kroczkami można osiągnąć wiele, że już pierwszy taki kroczek może sporo zmienić.
Wzięłam się solidnie do pracy przy rozpakowywaniu zmagazynowanych w garażu manatków. Jak to z robotą bywa, diabeł okazuje się nie taki straszny, jak go malują. Że też ciągle jeszcze się na "diabła" nabieram, uciekam, odsuwam od siebie, zamiast chwycić byka za rogi. Przekłada mi się to na wiele dziedzin życia - ot, refleksja...
Rozliczałam wczoraj, a raczej rozliczyła mi siostra PIT. Wyszedł spory zwrot za syna, a więc kolejny zastrzyk gotówki.
I tak naprzód, Marto! I niczego się nie bój, bo nigdy nie ma tak, żeby jakoś nie było. Wbrew ostrzeżeniom niektórych, wbrew czarnym prognozom, daję sobie radę ze swoim życiem.
Na Facebooku "polubiłam" stronę, gdzie można wylosować cytat z Biblii na każdy dzień. Dzisiaj taki:
Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach utrapienia bądź wytrzymały! Bo w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu - w piecu utrapienia. Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj! (Syr. 2, 4-6)
Tak, dobrze mi dzisiaj z tym deszczem.
Oglądam sobie w internecie wyposażenia mieszkań, szukam inspiracji. Brakuje mi w salonie barw, a nie chcę urządzać wnętrzarskiej rewolucji, zresztą uważam, że nadmiar małemu pomieszczeniu nie posłuży. Szukam raczej dodatków, które ożywią i ocieplą moje otoczenie. Lubię przytulne i pogodne mieszkania.
Spodobały mi się witrażowe klosze do lampek, mam ochotę wstawić sobie taki w miejsce dawnego, rozbitego przez syna, który bawiąc się w chowanego strącił go ze ściany.
Mam wiele sympatii i sentymentu do etnicznych dekoracji oraz do tego całego szeroko pojętego New Age. Podobają mi się dzwonki wietrzne i kolorowe szkło, przez które przenika światło. Obiecałam sobie, że jak zwierzę, co znaczy swoje terytorium (aczkolwiek w sobie właściwy sposób :) ), zamanifestuję takim paciorkowym dzwonkiem w oknie: jestem u siebie!
Nie mam z góry ustalonej wizji mieszkania, napawa mnie obawą ogrom pracy, którą sobie wyobrażam, ale wierzę i widzę, że małymi kroczkami można osiągnąć wiele, że już pierwszy taki kroczek może sporo zmienić.
Wzięłam się solidnie do pracy przy rozpakowywaniu zmagazynowanych w garażu manatków. Jak to z robotą bywa, diabeł okazuje się nie taki straszny, jak go malują. Że też ciągle jeszcze się na "diabła" nabieram, uciekam, odsuwam od siebie, zamiast chwycić byka za rogi. Przekłada mi się to na wiele dziedzin życia - ot, refleksja...
Rozliczałam wczoraj, a raczej rozliczyła mi siostra PIT. Wyszedł spory zwrot za syna, a więc kolejny zastrzyk gotówki.
I tak naprzód, Marto! I niczego się nie bój, bo nigdy nie ma tak, żeby jakoś nie było. Wbrew ostrzeżeniom niektórych, wbrew czarnym prognozom, daję sobie radę ze swoim życiem.
Na Facebooku "polubiłam" stronę, gdzie można wylosować cytat z Biblii na każdy dzień. Dzisiaj taki:
Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach utrapienia bądź wytrzymały! Bo w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu - w piecu utrapienia. Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj! (Syr. 2, 4-6)
![]() |
| Taki obwieszony kryształami deszczu świerk zaglądał mi rok temu do kuchni na trzecim piętrze. Fotografia jest mojego autorstwa. |
niedziela, 28 kwietnia 2019
Poranne zapiski o wszystkim i niczym
Obok salonowego okna na zewnątrz mieszkania mam rynnę, a w rynnie poranny deszcz wystukuje swoją deszczową piosenkę. Uchyliłam okno i słyszę ją wyraźnie. Do domu wpływa mi zapach swieżo skopanej wilgotnej ziemi. Szczerze mówiąc bardziej to wiem niż czuję, bo węch osłabiła mi choroba, ale pamięć doskonale przechowuje i przywołuje na zawołanie te zmysłowe wrażenia. Oczy karmię obmytą deszczem, świeżo napojoną zielenią przydomowego ogródka i posesji sąsiadów. Tu był kiedyś "kawał wsi" i coś jeszcze z tej dawnej atmosfery pozostało. Aż nie do wiary, że tak blisko stąd do ruchliwej międzynarodowej trasy.
Pewien znajomy poradził mi, bym skopała swoją ziemię widłami, podobno jest lżej niż szpadlem (u nas nazywają szpadel rydlem albo sztychówką), zagadnęłam więc w tej sprawie sąsiada. Ten poradził, by najpierw skosić całkiem już raźno bujające zielsko i zaofiarował pomoc. Nie chciał nic za przysługę, ale pewnie jakieś piweczko mu za to przyniosę - moi sąsiedzi piweczkiem nie gardzą. Nie powinnam może wspierać tej piwkowej sympatii, ale kupiliby sobie tak czy siak.
Robota z rozpakowywaniem rzeczy zmagazynowanych w garażu posuwa się naprzód. Po zimie przechodzonej w dżinsach i swetrach z radością wystroiłam się wczoraj w wydobytą z paczek spódnicę i kolorowy szal. Tak "odpindrzona" odwiedziłam wczoraj koleżankę, z którą przeszłam się po mieście. Czułam się atrakcyjna dla siebie i wiosenna na wiosnę :)
Moją wiosenną radość zmąciła... kolejna śmierć. Coraz więcej tych śmierci... Trzeba się będzie chyba przyzwyczaić...
Już od dawna mam nawyk zerkania na tzw. klepsydry. W małym mieście zna się wiele osób... Wczoraj rzuciło mi się w oczy znajome nazwisko, raczej rzadkie w naszym mieście. Przeprowadziłam "wywiad" i okazało się, że to koleżanka straciła matkę. Koleżanki nie widziałam już od dawna, każdą z nas pochłonęło tzw. własne życie. Od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem odnowienia kontaktu. Będzie smutna okazja.
wtorek, 23 kwietnia 2019
Wyciszyć się
Patrzę sobie na te moje zapiski i sama sobie mam chęć dać w ucho za ględzenie. Niektóre wynurzenia chyba jednak bardziej niż do publikowania, nadają się do szuflady. Dużo myślę, przeżywam, analizuję i to się odzwierciedla. Mam pewne wnioski odnośnie niektórych swoich przeżyć i emocji, ale może lepiej poczekać, aż się "uleżą", aż się uspokoję i wyciszę.
W ramach wyciszania skopię chyba wreszcie ten mój ogródek :) Przynajmniej spróbuję.
W ramach wyciszania skopię chyba wreszcie ten mój ogródek :) Przynajmniej spróbuję.
poniedziałek, 22 kwietnia 2019
Wiekopomne cukiernicze arcydzieło
Och, nakwękałam się wczoraj, aż mi wstyd. Byłam wściekła, bo nie udały mi się świąteczne wypieki i w ogóle nie cierpię świątecznych przygotowań. Nie cierpię i już. Nie cierpię tego wewnętrznego przymusu, który sama na sobie wywieram, niestety. Bo przecież duża jestem i nic nie muszę. I jak mała dziewczynka co roku przed świętami mam ochotę tupnąć nożką, buntowniczo oznajmiając, że w tym roku świąt nie urządzam, rzucam wszystko i jadę w Bieszczady (swoją drogą - a czemużby nie?).
Mam jakiś niepojęty i potężny kompleks.
Humor poprawił mi się dopiero, gdy zabrałam się do ozdabiania świątecznego mazurka - oczywiście w Wielką Niedzielę po południu, bo po co wcześniej, kiedy robią to normalni ludzie? Pierwotnym zamiarem był napis "Alleluja" z czekoladowych zakupionych w tym wzniosłym celu literek. Nie wzięłam jednak pod uwagę, że na tle brązowej polewy z masy kajmakowej, napis nie będzie wyraźny, więc sypnęłam najpierw wiórków kokosowych. Nie ma mocy, by Marta wykonała taką manualną pracę równo i precyzyjnie. Masa była cała w góry i doliny, wiórki tworzyły malownicze zaspy i prześwity, ale grunt, że powstało tło dla czekoladowych czcionek. Powstał napis w kształcie łuku, prezentował się jednak jakoś ubogo. Należało mazurek wzbogacić. A więc chmurki nad napisem - tylko z czego? No, ale ma się wszak fantazję: połamałam kilka literek i cyferek, a następnie połączyłam "brzuszki" w zgrabne (hmmm...?) obłoczki. Wygięte niczym Łuk Triumfalny "Alleluja" aż się prosiło, by coś pod łukiem zamieścić, powstał przeto kwiatuszek - trochę "kwadratowy", ciut kanciasty, ale jako żywo - kwiatuszek.
Takie oto przerażające dzieło zastali chłopcy, mój syn i jego stryjeczny brat-rówieśnik, którzy wielkanocny poranek i przedpołudnie spędzili u rodziny Miśkowego ojca. Gęsto się usprawiedliwiając, że święta mam w tym roku "słabe", następnie zaproponowałam kuzynowi syna poczęstunek:
- Zjesz trochę mazurka?
- Nie.
- Dlaczego? Nie jest taki zły. Zobacz, Misiek żyje, a zjadł.
Tu zabrał głos mój syn:
- Ja mam więcej tkanki.
Tak mnie rozbawiła ta konkluzja i własne artystyczne talenta, że już do końca dnia chichotałam za każdym razem, gdy wspomniałam swoje wiekopomne arcydzieło sztuki cukierniczej. Zrobiłam fotkę, ale póki nie mam dostępu do komputera, nie mogę wstawić jej na blog.
A na koniec refleksja godna certyfikowanych psychoterapeutów: wszystko, ale to wszystko jest kwestią naszego spojrzenia. Ciasto jest tylko ciastem, święta są "tylko" świętami.
Wszystko przez te "historie", które same sobie opowiadamy, prawda, 7 Wiatrów?
Mam jakiś niepojęty i potężny kompleks.
Humor poprawił mi się dopiero, gdy zabrałam się do ozdabiania świątecznego mazurka - oczywiście w Wielką Niedzielę po południu, bo po co wcześniej, kiedy robią to normalni ludzie? Pierwotnym zamiarem był napis "Alleluja" z czekoladowych zakupionych w tym wzniosłym celu literek. Nie wzięłam jednak pod uwagę, że na tle brązowej polewy z masy kajmakowej, napis nie będzie wyraźny, więc sypnęłam najpierw wiórków kokosowych. Nie ma mocy, by Marta wykonała taką manualną pracę równo i precyzyjnie. Masa była cała w góry i doliny, wiórki tworzyły malownicze zaspy i prześwity, ale grunt, że powstało tło dla czekoladowych czcionek. Powstał napis w kształcie łuku, prezentował się jednak jakoś ubogo. Należało mazurek wzbogacić. A więc chmurki nad napisem - tylko z czego? No, ale ma się wszak fantazję: połamałam kilka literek i cyferek, a następnie połączyłam "brzuszki" w zgrabne (hmmm...?) obłoczki. Wygięte niczym Łuk Triumfalny "Alleluja" aż się prosiło, by coś pod łukiem zamieścić, powstał przeto kwiatuszek - trochę "kwadratowy", ciut kanciasty, ale jako żywo - kwiatuszek.
Takie oto przerażające dzieło zastali chłopcy, mój syn i jego stryjeczny brat-rówieśnik, którzy wielkanocny poranek i przedpołudnie spędzili u rodziny Miśkowego ojca. Gęsto się usprawiedliwiając, że święta mam w tym roku "słabe", następnie zaproponowałam kuzynowi syna poczęstunek:
- Zjesz trochę mazurka?
- Nie.
- Dlaczego? Nie jest taki zły. Zobacz, Misiek żyje, a zjadł.
Tu zabrał głos mój syn:
- Ja mam więcej tkanki.
Tak mnie rozbawiła ta konkluzja i własne artystyczne talenta, że już do końca dnia chichotałam za każdym razem, gdy wspomniałam swoje wiekopomne arcydzieło sztuki cukierniczej. Zrobiłam fotkę, ale póki nie mam dostępu do komputera, nie mogę wstawić jej na blog.
A na koniec refleksja godna certyfikowanych psychoterapeutów: wszystko, ale to wszystko jest kwestią naszego spojrzenia. Ciasto jest tylko ciastem, święta są "tylko" świętami.
Wszystko przez te "historie", które same sobie opowiadamy, prawda, 7 Wiatrów?
Subskrybuj:
Posty (Atom)
